Παγκόσμια ημέρα Περιβάλλοντος

Η εν Πορτοχελίω σύναξις.

Απορία των αγαπητών Ιχνηλατών: Αν δεν παρίστατο στην εκδήλωση το προσωπικό του Δήμου, θα ήσαν παρόντες μόνον οι καλεσμένοι και οι ομιλητές.
Δηλαδή να παρατήσει ο κόσμος τις δουλειές του (εδώ βαρκούλες χάνονται...) για να ακούσει στην ημερίδα τι; Δεν ξέρουν οι Ιχνηλάτες ότι παντού όπου γίνονται τέτοιες εκδηλώσεις το κοινό που μισογεμίζει τις καρέκλες είναι δημόσιοι και δημοτικοί υπάλληλοι; Ότι αυτές οι «παγκόσμιες ημέρες» είναι πρώτης τάξεως ευκαιρία για να κάνουν παρουσία υποψήφιοι βουλευτές, Δήμαρχοι, Περιφερειάρχες και οι συνοδείες τους;
Από όσα μας μετέφερε από την εκδήλωση, σχεδόν με επαγγελματικό τρόπο, το Εικονοσκόπιο, προσέλαβε κάποιος τι το διάφορο από τα συνήθη τετριμμένα;

Ο Δήμαρχος, το ΔΣ και όλη η αντιπολίτευση είχαν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να καταδείξουν στους υψηλούς  καλεσμένους και ιδιαίτερα στον Υπουργό, τον Περιφερειάρχη, τους τοπικούς βουλευτές, και τους ανωτέρους δημόσιους λειτουργούς τα μείζονα περιβαλλοντικά προβλήματα της Ερμιονίδας, και με τη φαντασία τους να εξαναγκάσουν τα μέσα πληροφόρησης να μεταφέρουν την πραγματική εικόνα της Ερμιονίδας που είναι και η πραγματική εικόνα κάθε τουριστικής παράλιας και νησιώτικης περιοχής.
Αντί να γίνει κάτι τέτοιο, θεωρήθηκε η εκδήλωση ως ένας ακόμη άμβωνας τοπικής μικροκοκορομαχίας, επί στρατηγικών, επί επενδύσεων, επί σχεδιασμών και μοντέλων ανάπτυξης.
Θα μπορούσε λοιπόν ο δήμος να ξαφνιάσει ευχάριστα:

1.    Να έχει μεταφέρει στην αίθουσα και στο γύρω χώρο για διακόσμηση ξεφλουδισμένους κορμούς μανταρινιών και πορτοκαλιών από τη δράση του υφάλμυρου νερού στους άλλοτε κραταιούς μανταρινολεμονοπορτοκαλεώνες μας. Έτσι, χωρίς κείμενο, βουβοί μάρτυρες.
2.    Να έχουν αναρτήσει πανό με αεροφωτογραφίες της κατάτμησης της καλλιεργήσιμης γης μας με ένα τεράστιο ερωτηματικό στη μέση.
3.    Να μην υπάρχει πουθενά εμφιαλωμένο νερό, αλλά μπροστά στους καλεσμένους, αλλά και σε όλους τους ακροατές, από ένα μπουκάλι νερό με ωραιότατη ετικέτα με ομορφιές του κάθε τόπου μας και με ωραιότατα γράμματα: Νερό Πορτοχελίου, Νερό Κρανιδίου, Νερό Ερμιόνης. Είναι πολύ λογικό να μας τιμήσουν πίνοντάς το όλοι, αφού αυτό πληρώνουμε και αυτό καλούμαστε να πίνουμε όλοι. Να επιλέξουν το καλύτερο.
4.    Σε κάθε παρευρισκόμενο  να μοιραζόταν ένας πίνακας με τις αναλύσεις βαρέων μετάλλων στα υπόγεια νερά της Ερμιόνιδας.
5.    Στο τέλος της εκδήλωσης, ο Δήμαρχος με ευγένεια να προσκαλούσε τους υψηλούς επισκέπτες σε μια σύντομη ξενάγηση στην Ερμιονίδα. Στο μικρόφωνο ο Δήμαρχος, και οι αρχηγοί μείζονος και ελάσσονος αντιπολίτευσης. Διαδρομή: Από Πορτοχέλι στο εκκλησάκι του Αγίου Αιμιλιανού (αν μπορούσανε να το βρούνε) και εξηγήσεις για το τι είναι αυτά που βλέπουνε στην περιοχή. Άναμμα κεριού εις μνήμην Περιβάλλοντος.  Μετά, παραλιακά, από παραλία Κουνούπι για να δουν τις περίφρακτες ακτές με κατάληξη την Πετροθάλασσα, για να δουν τα μπαζώματα που κάθε τόσο καταγγέλλει η Πρωτοβουλία Ενεργών Πολιτών Ερμιόνης αλλά και να δουν εκεί πώς η  καλλιεργήσιμη γη έχει κατακοπεί σε ορθογώνια αγροτεμάχια με ζηλευτή ακρίβεια. Μετά να παίρνανε τον μέσα δρόμο (τους μεσαγρούς) των Δισκουριών για να βλέπανε τι με τα χρόνια έχει κουβαλήσει το ρέμα προς Πετροθάλασσα από χωματερή Κρανιδίου.
6.    Μικρό διάλυμα για ξεκούραση στη Χωματοδεξαμενή Κάμπου (να πώς γεννιούνται τα τοπωνύμια), παγκόσμια πρωτοτυπία διάθεσης βοθρολυμάτων. Μετά στο ΚΕΛ του Λουτρού για να δουν το εν Χουσεΐνι θαύμα, πώς φτιάχνουμε ποταμάκια στην Ερμιονίδα με νερό όλο το χρόνο. Προσφορά λουκούμι με κρύο νερό Χουσεΐνι. Μετά παραθαλασσίως από Λάζες στο Σαλάντι να δουν και να θαυμάσουν κατάτμηση βουνοπλαγιάς. Στη συνέχεια, επίσκεψη και ξενάγηση στο χώρο (όχι από μακριά αλλά μέσα για μέσα) της ακρόπολης του Σταυρού Διδύμων, το καμάρι μας, και στη συνέχεια ξεπροβόδισμα και καλό ταξίδι με την υπόμνηση να σταθούν για λίγο στα Τριπόταμα και να φανταστούν το φράγμα Τζερτζελιάς.

Καλά, δεν ενόχλησε κανέναν η κατάτμηση της γης μας, και όλοι ενοχληθήκατε από τις ιχθυοκαλλιέργειες που είναι ένας παραγωγικός εξαγωγικός κλάδος;
Καλά, περάσατε τους ξενοδόχους για χασομέρηδες; Θα άφηναν την καθημερινή μάχη που δίνουν να φέρουν κανένα ξένο στο τόπο μας για τα παρακολουθήσουν την 'περιβαλλοντική' φιέστα;
Καλά, θα δοθεί και άλλη τέτοια ευκαιρία στην ΠΑΠΟΕΡ, την Αχλαδίτσα και τους εξωραϊστικούς συλλόγους των εξοχικών μας για ευφυή περιβαλλοντικά Χάπενιγκς;

Σημείωση: Αυτό που καλά κατάλαβα είναι ότι ο κύριος Τατούλης το έχει πιάσει το νόημα έστω και κάπως υπερβολικά, όμως το διατυπώνει σαφώς. Η Περιφέρεια που εκλέγεται είναι η υπεύθυνη τοπική διοικητική μονάδα με αρκετούς βαθμούς ελευθερίας ως προς την κεντρική Διοίκηση και καλείται να πάρει στα χέρια της τα ηνία. Υποσύνολο αυτής της διοικητικής μονάδας είναι οι Καλλικράτειοι δήμοι που και αυτοί καλούνται να πάρουν τα ηνία στα χέρια τους. Όμως, θα συμπλήρωνα, η ψυχή εξακολουθεί να είναι η Κοινότητα ενός εκάστου χωρίου του τόπου μας.
Έστειλε σαφές μήνυμα.... με αφορμή την περιβαλλοντική σύναξη, προς τους τοπικούς βουλευτές, ότι η θέση τους είναι στη βουλή των Ελλήνων, να βουλεύονται, να νομοθετούν και να ελέγχουν και όχι να μπλέκονται στα πόδια Περιφέρειας και Δήμων. Είναι βουλευτές πλέον και όχι τοπικοί. Δηλαδή είναι για να προωθούν τις υποθέσεις της χώρας και όχι του τόπου τους με τις γνωστές διαπροσωπικές και διαμεσολαβητικές σχέσεις και τη στρατιά των πολιτικάντηδων. Άρα πρέπει να εκλέγονται όχι τοπικώς, δηλαδή ο κάτοικος της Ερμιονίδας  να μπορεί να ψηφίσει έναν άξιο βουλευτή που είναι από οποιαδήποτε περιοχή της χώρας, για να δουλέψει για τη χώρα.
Τώρα, πώς θα γίνει η Περιφερειακή Διοίκηση να γίνει πραγματική διοίκηση καμιά σχέση έχουσα με αυτό που γνωρίζουμε ως δημόσια διοίκηση εν Ελλάδι, δεν μας το εξήγησε ο κύριος Περιφερειάρχης. Γιατί αυτό που πρωτογνωρίσαμε ήταν ότι ο Δήμος Ερμιονίδας ανέμενε κάπου 12 ειδικευμένους υπαλλήλους υψηλής μορφώσεως από τη διάλυση της νομαρχίας Αργολίδος, όμως, απ' ό,τι διαβάζουμε μέχρι σήμερα κανένας δεν φάνηκε στο Ερμιονιδιστάν!

Έρρωσθε,
Βασίλης Γκάτσος

Η κυρά Ντίνα

Σε προηγούμενο σχόλιόμου έγραψα: ‘ …. Πήρε το κοντάρι της σημαίας από την εκκλησία του Αγιο Νικόλα και ζήτησε από το διπλανό από  την εκκλησία σπίτι του Χρήστου του Σαραντόπουλου (Σαμαρτζή) να του φέρουν  μια λευκή πετσέτα.
Έδεσε την λευκή πετσέτα στον ιστό της σημαίας  και μαζί άλλους 15 περίπου συγχωριανούς  οι οποίοι κρατούσαν   άσπρα σεντόνια, πετσέτες, τραπεζομάντηλα, …’, πληροφορία που ήρθε από την οικογένεια του Παπάγγελου.

Στην φωτογραφία που ακολουθεί

είναι ο Πρόεδρος Πάνος  Σερέτης την ώρα που κάνει τα αποκαλυπτήρια.

Ανάμεσα στον Πάνο και στο Μνημείο η κυρία που φαίνεται είναι η κυρά Ντίνα, σύζυγος του Χρίστου Σαραντόπουλου  (†).

Από το σπίτι της οποίας πήρε την πετσέτα - σημαία ο Παπάγγελος.

Και η φωτογραφία, αναρτημένη εδώ, είναι σημαδιακή.

Με την κυρά Ντίνα μίλησα μετά το τέλος της τελετής. Δεν θυμάμαι μου είπε. Αλλά θα ξαναπάω, να την βρω ήσυχη, ήρεμη και ξεκούραστη.

Την εκεί παρουσία της την είχα εντοπίσει. Τράβηξα μερικές φωτογραφίες αλλά από το σημείο που βρισκόμουν δεν δείχνουν.

Η φωτογραφία από το φωτο: Κ.  Βενεκας είναι για μένα εξαιρετική.

Ούτε σκηνοθετημένη να ήταν.

Και να κλείσω με μια πρόταση: Οι δύο σημαίες, αυτή από τα αποκαλυπτήρια των ονομάτων των Αγωνιστών του 1821 και αυτή της προσωπογραφίας του Παπάγγελου, ας φυλαχτούν από την Κοινότητα. Αποτελούν, μαζί με άλλα, Ιστορική Μνήμη του χωριού.

Η Προσωπογραφία του Παπάγγελου

Εγιναν τα αποκαλυπτήρια  σήμερα το πρωί, 4.6.2012, με την παρουσία πολλών συγχωριανών.

Αναρτώ για την ώρα κάποιες φωτογραφίες. Τα υπόλοιπα, που είναι πολλά και σημαντικά,  σε επόμενα σχόλια.

 

Για να μην ξεχνάμε, τα ονόματα των θυμάτων αυτής της εισβολής όπως είναι γραμμένα στο Μνημείο των Ηρώων του χωριού.

 Με την συμπλήρωση ότι υπάρχει ακόμη ένας νεκρός, αγνώστων στοιχείων.

Η Προσωπογραφία είναι έργο του Γιώργου Τσακαλάκη.

Να διορθώσω το 1943,  που γράφω στο προηγούμενο σχόλιό μου,  είναι λάθος. Το σωστό είναι 1944.

Άδεια χρήσης νερού.

Και μετά τι;

Όταν στο αγρόκτημα κτίσεις σπίτι ή εξοχικό, υποβάλεις αίτηση για να πάρεις την άδεια υδρευτικής χρήσης νερού από την Περιφέρεια. Το σκεπτικό είναι ότι πρέπει να καλύψεις τις ανάγκες του σπιτιού σου. Η άδεια βάζει βέβαια περιορισμούς στο βάθος, στα κυβικά που μπορείς να αντλείς κ.λ.π.

Για να ποτίσεις κτήμα υποβάλλεις αίτηση για άδεια αρδευτικής χρήσης νερού.
Η υποβολή γίνεται πριν ανοίξεις πηγάδι ή γεώτρηση.
Για τα παλιά πηγάδια και τις γεωτρήσεις πρέπει να βγάλεις και εδώ σχετική άδεια αποδεικνύοντας ότι είναι παλιά, ότι δουλεύουν από το έτος τάδε, δηλαδή να αποδείξεις ένα είδος χρησικτησίας. Άδεια όμως θα βγάλεις.

Στην πράξη βέβαια ο ενδιαφερόμενος φώναζε έναν που είχε τα κατάλληλα μηχανήματα και άνοιγε ένα πηγάδι ή μια γεώτρηση για τις ανάγκες του. Άρα παρανόμως, όμως τώρα μπορεί να κάνει αίτηση για χρήση νερού και να νομιμοποιηθεί. Αν δεν το κάνει, είναι βαρύ το πρόστιμο το οποίο ουσιαστικά τον εξαναγκάζει να σφραγίσει την γεώτρηση.
Και ας πούμε ότι υποβάλλονται όλοι στα έξοδα και τους κόπους που απαιτεί η υποβολή αίτησης και νομιμοποιούν, έστω όχι όλοι αλλά οι περισσότεροι, τις γεωτρήσεις τους, και έστω ότι βάζουν και ρολόγια για να μετράνε την άντληση.
Και μετά τι;
Θα αναπνεύσει ο υδροφόρος ορίζοντας της Ερμιονίδας;
Θα βελτιωθεί η ποιότητα των νερών;
Θα έχουμε επάρκεια νερού;
Αυτό ήταν το φάρμακο, η άδεια, και τώρα το ανακαλύψαμε;

Τίποτε απ' αυτά. Απλά το δικαίωμα που έχει το κάθε αγροτόσπιτο και εξοχικό για νερό ύδρευσης και το κάθε κτήμα για άρδευσης θα πάρει νόμιμη μορφή. Και η γεώτρηση του εξοχικού που θα σφραγιστεί θα πάει τον ιδιοκτήτη σε μια άλλη νόμιμη γεώτρηση απ' όπου θα πληρώσει για να πάρει νερό. Νερό θέλουν οι άνθρωποι. Αν τους το έδινε κάποιο δίκτυο δεν θα άνοιγαν πηγάδια και γεωτρήσεις, γιατί απλά δεν θα συνέφερε.
Το θέμα είναι να κρατηθούν σε κάθε κάμπο τα πηγάδια και οι γεωτρήσεις που θα υποδείξουν οι ειδικοί κατόπιν μελέτης. Η άντληση να είναι τέτοια, ώστε να οδηγεί σταδιακά σε βελτίωση της ποιότητας των υπογείων υδάτων. Το νερό το διανέμεις με δίκτυο ως κοινό αγαθό με πληρωμή. Φυσικά θα υπάρξει έλλειμμα, αλλά το αναπληρώνεις με φράγματα και με νερό Αφαλάτωσης ή Ανάβαλου.
Αν πραγματικά θέλετε να αναπτύξετε τον αγροτικό τομέα στην Ερμιονίδα την Αργολίδα και σε όλη την Πελοπόννησο, κάντε αυτό που κάνατε με τους δρόμους. Θεωρήσατε αναγκαίο για την ανάπτυξη να δοθούν δις για ένα δίκτυο δρόμων που με μέση ταχύτητα 120 χιλιομέτρων θα σε πηγαίνει σε όλα τα μέρη της Πελοποννήσου.
Διαθέστε πολύ λιγότερα χρήματα για μεταφορά νερού ποταμών, πηγών, δημόσιων ή ιδιωτικών ελεγχόμενων γεωτρήσεων, και φραγμάτων που θα φτιάξετε, σε όλους τους κάμπους και τα τουριστικά μέρη της Πελοποννήσου. Και τότε οι ιδιωτικές γεωτρήσεις και τα πηγάδια θα χορταριάσουν.
Με άδειες, με έλεγχους και πρόστιμα δεν αναπτύσσεται ο αγροτικός τομέας, ούτε ο τουριστικός, αλλά η γραφειοκρατία, τα μελετητικά γραφεία, οι σύμβουλοι και οι ενδιάμεσοι, και πολλαπλασιάζεται ο θυμός, το άγχος, η απογοήτευση και η απόγνωση των αγροτών μας και ιδιαίτερα των νέων αγροτών.

Έρρωσθε,
Βασίλης Γκάτσος

Παπάγγελος

Με αφορμή την αποκάλυψη της προσωπογραφίας του που έχει τοποθετηθεί σε χώρο δίπλα στην Αγία Τριάδα στα Δίδυμα, είναι νομίζω απαραίτητο ένα, έστω σύντομο, σχόλιο και μια μικρή αναφορά στη ζωή του.
Γεννήθηκε το έτος 1895.

Ήταν το μεγαλύτερο παιδί του Ιωάννη Πέτρου και της  Γεωργίας Γιάννου. 

Αδέλφια του ήταν  ο Γιώργος (†), ο  Δημήτρης (†), η Δήμητρα Παπαθανασίου (†), η Θεοδώρα Κονδύλη (†), η Αθηνά Αργύρη (†), η Ζαχαρούλα Οικονομοπούλου (†), η Γαρυφαλλιά Λαλούση (†) και η Αικατερίνη Θεοδοσίου.

Ορφάνεψε σχετικά μικρός και ουσιαστικά ανέλαβε όχι μόνο να φροντίσει όλη την οικογένεια αλλά και να «αποκαταστήσει», για τα δεδομένα της εποχής εκείνης, τις αδελφές του. 

Παντρεύτηκε το έτος 1924 την Ελένη Δαγρέ από το  Λουκαϊτι. 
Απέκτησαν πέντε παιδιά τον Γιάννη (†1979 ), τον Γιώργο († 2000) την Γαρυφαλλιά (Λίτσα),    την Γεωργία και τον Ανδρέα.
Χειροτονήθηκε ιερέας το έτος 1929 από τον Μητροπολίτη Ύδρας Σπετσών και Αιγίνης και Ερμιονίδος  Προκόπιο, αφού προηγουμένως είχε μαθητεύσει στην σχολή ιερέων των Αγίων Αναργύρων στην Ερμιόνη. Τοποθετήθηκε ως εφημέριος αρχικά στο Λουκαίτι, στην συνέχεια για λίγο στο Κρανίδι,  στην ενορία της Κάτω Παναγίας,  και μετά  στην Ενορία Διδύμων με  αρμοδιότητα για Ράδο και το Λουκαϊτι.

Έμεινε παπάς του χωριού μέχρι την συνταξιοδότησή του το   έτος 1971.  Κοιμήθηκε στις  28 Μαρτίου 1978 σε ηλικία  83 χρόνων.
Διακρινόταν για την ανήσυχη φύση του την πνευματικότητά του και την ανεπτυγμένη αίσθηση του χιούμορ. 

Και την ευθύνη με την οποία τιμούσε το ράσο του. Ήταν παπάς όλου του χωριού χωρίς καμία απολύτως διάκριση. Είχε πάντα τη σωστή συμβουλή για το κάθε πρόβλημα   που του ανέφεραν αλλά δεν «σήκωνε μύγα στο σπαθί του» όταν κινδύνευε το δίκιο και η αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου. Η εκκλησία και το σπίτι του ανήκανε σε κάθε πεινασμένο και κυνηγημένο. 

Κορυφαία στιγμή την ιερατική του ζωή αλλά   ίσως και η κορυφαία στη ζωή του ήταν η στάση του κατά την εισβολή των Γερμανών  στο χωριό μας.
Τότε, 1943, το χωριό δε είχε καλή οδική επικοινωνία με τον έξω κόσμο. 
Και αυτός ήταν ένας από τους λόγους που δεν εγκαταστάθηκαν μόνιμα δυνάμεις κατοχής,  όπως π.χ. στο Κρανίδι και τις Σπέτσες.
Αυτό είχε επίσης και ως αποτέλεσμα στα Δίδυμα να είναι πολύ συχνή η  παρουσία δυνάμεων ανταρτών. Με ότι σημαίνει αυτό, δεν είναι του σχολίου αυτού.
Τις όποιες ενοχλήσεις είχαν οι δυνάμεις κατοχής από την παρουσία των ανταρτικών δυνάμεων στα Δίδυμα τις  αντιμετώπιζαν  με ολιγοήμερες  εκκαθαριστικές επιχειρήσεις, οι οποίες λειτουργούσαν σαν αντίποινα και περιελάμβαναν κάψιμο χωριών και εκτελέσεις άμαχων αθώων κατοίκων.
Όταν κάποια στιγμή, κατά την εκτίμησή τους και κατά τις πληροφορίες  τους βέβαια,  ‘το κακό παράγινε’  αποφάσισαν να δράσουν αποτελεσματικά.
Και οργάνωσαν την επιχείρηση αυτή με σκοπό να κάψουν όλο το χωριό.
Προετοιμάστηκαν, έγιναν αναγνωριστικές πτήσεις, τα αεροπλάνα πετούσαν  πάνω από τις καμινάδες λένε οι αφηγήσεις, έριξαν προειδοποιητικά  φυλλάδια, όποιον βρούμε έξω από το χωριό θα τον εκτελέσουμε χωρίς προειδοποίηση, και ήρθε η μέρα της εισβολής.
Έγινε με τρεις φάλαγγες. Η μία, με την οποία ήταν και ο Διοικητής της  όλης επιχείρησης ερχόταν από το Προ ακριβώς δυτικά του χωριού. Οι  άλλες δύο από την Κιάφα και από την Κόρα (Μύλους).
Στο χωριό επικρατούσε ΠΑΝΙΚΟΣ. Άλλοι έτρεχαν να κρυφτούν, σε αμπάρια,  σε υπόγεια, στα γύρω βουνά και άλλοι είχαν πάρει τον δρόμο της σωτηρίας, της φυγής δηλαδή, προς το Λουκαϊτι.
Και εκείνη την κρίσιμη ώρα φάνηκε η ψυχή, η καρδιά και το αίσθημα  ευθύνης του Παπάγγελου, τόσο απέναντι στο χωριό όσο και στο ράσο που φορούσε.

Πήρε το κοντάρι της σημαίας από την εκκλησία του Αγιο Νικόλα και ζήτησε από το διπλανό από  την εκκλησία σπίτι του Χρήστου του Σαραντόπουλου (Σαμαρτζή) να του φέρουν  μια λευκή πετσέτα.
Έδεσε την λευκή πετσέτα στον ιστό της σημαίας  και μαζί άλλους 15 περίπου συγχωριανούς  οι οποίοι κρατούσαν   άσπρα σεντόνια, πετσέτες, τραπεζομάντηλα,    διέσχισαν το χωριό και αψηφώντας την απαγόρευση πήγαν και συνάντησαν το επικεφαλής της επιχείρησης των Γερμανών στο σημείο που περιγράφω σε προηγούμενο σχόλιό μου. Οι οποίοι Γερμανοί μέχρι αυτή την στιγμή είχαν εκτελέσει 19 Διδυμιώτες στον δρόμο τους.
Με διερμηνέα κάποιον   Μποροβήλα, απόστρατο χωροφύλακα, που  συνόδευε τους Γερμανούς και ο οποίος συμπτωματικά είχε   υπηρετήσει παλαιότερα για λίγο στο χωριό, εξήγησαν την κατάσταση αλλά η πρώτη απάντηση ήταν δεν ακούω τίποτα,  έχω διαταγή να κάψω το χωριό!

Μετά από πολύωρες  διαπραγματεύσεις και συνεχείς αρνήσεις τελικά τον έπεισαν όμως να επικοινωνήσει με τον διοικητή του. Επικοινώνησε,  εξήγησε την κατάσταση και η απάντηση που πήρε ήταν ‘αν υπάρξει έστω  και ένας Γερμανός στρατιώτης νεκρός, να το κάψεις. Διαφορετικά άστο’.
Και έτσι γλίτωσαν τα Δίδυμα.
Αυτό το περιστατικό, αυτή την Στάση του Παπάγγελου τιμούν σήμερα τα Δίδυμα.
Και μέσα από αυτήν τιμούν και τους άλλους περίπου 15 που ήταν μαζί 
του, τα ονόματα των οποίων θα πρέπει να βρεθούν και να γραφούν.
Και μέσα από αυτήν το χωριό θυμάται ΟΛΟ αυτό το γεγονός.

Τα ονόματα των θυμάτων βρίσκονται, εδώ και χρόνια, στο Μνημείο των Ηρώων.
Τελειώσαμε;
ΟΧΙ!
Γιατί Τιμή και Μνήμη δεν είναι μόνο τα ονόματα στο Μνημείο  των Ηρώων και η Προσωπογραφία και μετά να τα αφήσεις να ξεχαστούν.
Πρέπει και αυτή η ιστορία να γραφεί.
Από τότε έχουν περάσει 70 χρόνια. Αν υποθέσουμε μια ηλικία 15 - 20 
ετών για τους ανθρώπους που τα βίωσαν, σήμερα θα πρέπει να είναι 85-90 
ετών.
Επομένως η ιστορία για να γραφεί θα πρέπει να μαζευτεί  από μαρτυρίες 
παιδιών ή/και εγγονών όσων την βίωσαν.
Κομματάκι - κομματάκι.
Χρειάζεται δηλαδή ένα κείμενο που να περιγράφει όσο το δυνατόν πιο 
πιστά τα γεγονότα. Το οποίο κείμενο, μαζί με άλλα, κάποιο  ανάλογο για τους Αγωνιστές τους 1821, να περάσει, με την συνεργασία  των Δασκάλων, και στο Δημοτικό Σχολείο Διδύμων. Έτσι ώστε οι απόφοιτοι  να είναι όχι απλά Διδυμιώτες, αλλά Διδυμιώτες με Γνώση του Τόπου τους.
Είναι μόνον αυτά;

Το χωριό τιμά τον Παπάγγελο μόνον για την Στάση του  αυτήν την κρίσιμη στιγμή;
Για μένα όχι.
Πρώτα για το αίσθημα ευθύνης με το οποίο υπηρέτησε το ράσο αυτά τα 42 χρόνια.
Τα παραδείγματα είναι πολλά.
Νουνός μου ήταν ο γιός του ο Γιάννης. Ο Παππάγγελος για μένα ήταν ο  μεγάλος νουνός. Και από μικρό με είχε παπαδάκι στην εκκλησία. 
Μέχρι περίπου τα 15 μου που ‘μεγάλωσα’.
Έζησα από κοντά άπειρες καταστάσεις.
Καταστάσεις που δείχνουν τόσο τον Ιερέα όσο και τον Ανθρωπο.

Ιδιαίτερα Σοβαρός και Υπεύθυνος ως Ιερέας αλλά και ωραίος ‘παίκτης’ στις πλάκες, με την έννοια ότι ήξερε να κάνει και να δέχεται, πάντα ωραία, καθόλου χοντράδες.

‘Συμπαίκτες’ του, από όσους θυμάμαι, οι επίτροποι Γιώργος Παριώτης, οι αδελφοί Χρίστος και Μήτσος Σαραντόπουλος. Και ο Ιεροψάλτης Γεώργιος Κ. Αντωνόπουλος, ο μπαρμπα Γιώργης ο Φώκας για τους Διδυμιώτες.

Καλλίτεροι όμως ‘συμπαίκτες’ τα δύο του παιδιά, ο Γιάννης και ο Γιώργος, κυριολεκτικά ‘γυιός παππά διαόλου εγγόνι’ με την καλή έννοια βέβαια. Ενα δείγμα εδώ.

Όλα αυτά βέβαια, πέρα από το γεγονός ότι δίνουν μια πολύ καλή εικόνα του Παπάγγελου, ως Ιερέα και ως Ανθρώπου, δίνουν επίσης και μια εικόνα του χωριού για κάπου πενήντα χρόνια.

Και θέλουν τον χρόνο τους. Αλλά θα γίνουν.

Κλείνοντας πολλά ευχαριστώ στον δικηγόρο Αγγελο Γεωργίου Πέτρου, πρώτο εγγόνι του Παπάγγελου, για την συνεργασία στην διαμόρφωση αυτής της σύντομης αναφοράς στον Παπάγγελο αλλά και για τις πληροφορίες που μου έδωσε από το Αρχείο και από την Ιστορική Μνήμη της Οικογένειας.

Φάρμακα

ΛΑΪΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ - ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

ΠΥΡΗΝΑΣ ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

Tηλ. επικοινωνίας: 6980507785

Email: xa.nafplio@yahoo.gr

                                                               

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

            Κοινωνική προσφορά ΝΔ-ΠΑΣΟΚ: Χωρίς φάρμακα εκατομμύρια Έλληνες

Εδώ και δέκα ημέρες εκατομμύρια ασφαλισμένοι ταμείων που πλέον υπάγονται στον Εθνικό Οργανισμό  Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ) ουσιαστικά δεν έχουν πρόσβαση σε φάρμακα, παρά μόνο εάν έχουν την δυνατότητα να πληρώσουν στο ακέραιο το κόστος τους, αφού ο Πανελλήνιος Φαρμακευτικός Σύλλογος κατήγγειλε την αντίστοιχη σύμβαση. Κλιμάκιο συναγωνιστών από την Αργολίδα συναντήθηκε και ενημερώθηκε από την πρόεδρο του Φαρμακευτικού Συλλόγου Αργολίδας-την οποία και ευχαριστούμε- για τα εξαιρετικά σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι συμπατριώτες μας από αυτή την εξέλιξη, καθώς πλέον ακόμη και ασθενείς που δίνουν μάχη με χρόνιες ή ανίατες ασθένειες και χρειάζονται φάρμακα εκατοντάδων ευρώ κάθε μήνα ουσιαστικά έχουν αφεθεί στο έλεος του Θεού.

 Παράλληλα τραγική είναι και η αντιμετώπιση που έχει επιφυλάξει το κράτος, ειδικά τα τελευταία δύο χρόνια, στους Έλληνες φαρμακοποιούς με την πλάτη των οποίων ουσιαστικά έκανε κοινωνική πολιτική. Οι φαρμακοποιοί, που άλλοτε αποτελούσαν ζωντανά κύτταρα της μικρομεσαίας επιχείρησης, βλέπουν καθημερινά επιταγές τους να σφραγίζονται από τις φαρμακευτικές εταιρίες, τα σπίτια τους να κατάσχονται και την λίστα με τα φέσια από τα ταμεία να μην έχει τελειωμό. Ο πρώην υπουργός Υγείας, κ. Λοβέρδος τους εξαπάτησε πολλές φορές τα τελευταία χρόνια σε ότι αφορά τα χρονοδιαγράμματα αποπληρωμής οφειλών με αποτέλεσμα να έχουν περιέλθει σε τραγική κατάσταση, κάτι φυσικά που μόνο σε όφελος των αρπακτικών πολυεθνικών εταιρειών και των ξένων συμφερόντων είναι, συμφέροντα  που κάποιοι θέλουν να «φέρουν», όπως θέλουν να φέρουν και τα γενόσημα από την Ινδία, το Πακιστάν κτλ. αλλά φυσικά όχι από την Ελλάδα. Οι ασφαλισμένοι και οι φαρμακοποιοί δεν ευθύνονται για το ότι πολιτικές της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ «έριξαν έξω» τα ασφαλιστικά ταμεία και οι υπεύθυνοι έχουν το θράσος σε διάφορα τηλεοπτικά πάνελ να παριστάνουν και τους σωτήρες. Η Χρυσή Αυγή, το Κίνημα των Ελλήνων Εθνικιστών καταγγέλλει την ανικανότητα, την αδιαφορία και την ενοχή ΝΔ και ΠΑΣΟΚ για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στον εξαιρετικά ευαίσθητο χώρο της Δημόσιας Υγείας. Επίσης παραδίδουμε στην κρίση του λαού της Αργολίδας τους τοπικούς βουλευτές, κ.κ Γιάννη Ανδριανό και Γιάννη Μανιάτη, οι οποίοι ψήφισαν με χέρια και πόδια το εθνοκτόνο μνημόνιο το οποίο «θα έδινε λύση σε αυτά τα προβλήματα» για την ένοχη σιωπή τους για το συγκεκριμένο ζήτημα που αφορά δεκάδες χιλιάδες Αργολιδείς. Αναγνωρίζουμε το δίκαιο των αιτημάτων των φαρμακοποιών και καταγγέλλουμε την προσπάθεια που έκαναν κάποιοι να στρέψουν το κοινό εναντίον τους. Περισσότερο απ’ όλα όμως δηλώνουμε συμπαραστάτες στα εκατομμύρια Ελλήνων που το πρόστυχο Ελληνικό κράτος άφησε χωρίς την στοιχειώδη φαρμακευτική κάλυψη. Για ποιο «τυπικό πιστωτικό γεγονός» μας μιλάτε κύριοι της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ; Η πτώχευση είναι εδώ, την φέρατε εσείς και θα λογοδοτήσετε γι’ αυτό.

Ζήτω η Νίκη!

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

ΠΥΡΗΝΑΣ ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ

ΠΑΡΑΓΩΓΗ

Να που θα πάνε τα προϊόντα μας.

Είχα πριν λίγο καιρό γράψει για το λάδι μας, τα ρόδια, το αυγοτάραχο από τη λίμνη Θερμησίας κ.λ.π., όμως σε ποιότητες, συσκευασίες κ.λ.π. που να είναι είδη πολυτελείας.
Φυσικά έρχεται το ερώτημα: Φτιάχνονται με τεράστιο κόπο αλλά πού και πώς θα τα πουλήσουμε;
Μα το νέο υπερπολυτελέστατο ξενοδοχειακό συγκρότημα, το Γκολφ, το προσεχώς πολυτελέστατο Ύδρα Μπίητς, τα άλλα ξενοδοχεία που ανακαινίζονται, οι βίλες των πλουσίων, θα παραγγέλνουν σουβλάκια, πίτσα, λάδι με τον τενεκέ, μαρμελάδες με το πεντόκιλο και τσιπούρες ιχθυοτροφείου; Θα αναζητούν οι πελάτες του δώρα και θα αγοράζουν τα τουριστικά είδη κατασκευασμένα στην Κίνα;
Να η ευκαιρία για την παραγωγή της περιοχής μας. Τα ξενοδοχεία αυτά μπορούν κάλλιστα να παίξουν τον ρόλο του Costa Navarino της Μεσσηνίας.


Έρρωσθε,
Βασίλης Γκάτσος