Η συνέντευξη Γούτου

Την ανάρτησε ο Ιχνηλάτης και έκανε πολύ καλά.

Από την αρχή να διευκρινίσω ότι με το real estate δεν έχω καλή σχέση.

Επομένως οι όποιες απορίες και τα όποια ήξεις αφίξεις γράψω στην συνέχεια δεν έχουν να κάνουν με αιχμές και υπονοούμενα, αλλά απορρέουν από πραγματική άγνοια του χώρου του real estate, των κανόνων του και των ‘εργαλείων’ του.

Παρόλα αυτά θα τολμήσω να επισημάνω κάποια σημεία, ελπίζοντας να γίνει κάποιος διάλογος πάνω στα θέματα που γίνεται αναφορά.

Αναφορά σε ιδιαίτερα σημαντικά πράγματα.

Ο κ. Γούτος, ως επαγγελματίας του real estate, προτείνει στην συνέντευξη την αξιοποίηση δύο ακινήτων του Ελληνικού Δημοσίου. Την έκταση του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού και το ονομαζόμενο κτήμα ΔΕΠΟΣ στο Πόρτο Χέλι.

Με ‘εργαλεία’, πρακτικές και μεθόδους σύγχρονες, αυτό κατάλαβα, και άκρως επικερδείς τόσο για την επιχείρησή του όσο και για το Ελληνικό Δημόσιο και όχι μόνο.

Και αφήνει να εννοηθεί ενδιαφέρον για την αξιοποίηση και άλλων.

Από τα όσα κατάλαβα από τα οικονομικά στοιχεία που ανέφερε, ο κ. Γούτος λέει ότι με την αξιοποίηση μερικών δεκάδων ακινήτων από τα 70.000 του Ελληνικού Δημοσίου, ξεπερνάμε τα όποια οικονομικά προβλήματα έχουμε ως χώρα.

Αυτό που αναφέρει ο κ. Γούτος, ότι δηλαδή αυτά τα 70.000 ακίνητα έχουν εκτιμηθεί στα 25 δις ευρώ με κάνει να σκέπτομαι μήπως το πρόβλημά μας είναι πολύ πολύ πολύ πολύ … πιο σοβαρό από αυτό που νομίζουμε ότι έχουμε.

Αναφέρει επίσης ότι για το Ελληνικό και μόνο είχε συμφωνηθεί πώληση έναντι 5 δις ευρώ.

Η δική του πρόταση για αξιοποίηση του ίδιου χώρου, αν κατάλαβα καλά, ‘δίνει’ στο Ελληνικό Δημόσιο κάπου 30 δις ευρώ!

Που απλά σημαίνει ότι με την αξιοποίηση, με τέτοιες διαδικασίες πρακτικές και λογικές δέκα, άντε είκοσι τέτοιων ακινήτων το χρέος μας μειώνεται δραστικά, να μην πω εξαφανίζεται.

Με άλλα λόγια, ενώ λέμε ότι το πρόβλημά μας είναι ένα μεγάλο χρέος κάποιων εκατοντάδων δις ευρώ, από τα λεγόμενα του κ. Γούτου προκύπτει ότι το πρόβλημά μας είναι το ολικό ξεπούλημα της χώρας και ημών των ιδίων!

Αυτό είναι το ένα.

Για την βασική ιδέα αξιοποίησης του χώρου του Ελληνικού έχω γράψει εδώ.

Για την αξιοποίηση του κτήματος της ΔΕΠΟΣ δεν κατάλαβα καλά την πρότασή του.

Για το τίμημα ήταν σαφής, το Ελληνικό Δημόσιο θα πάρει πάνω από 100 εκ. ευρώ την στιγμή που συζητιέται πώληση έναντι 3-4 εκ. ευρώ.

Χώρια τα όσα θα πάρει ο Δήμος.

Μίλησε για μια εκπαιδευτική μονάδα υψηλού επιπέδου χωρίς να δώσει λεπτομέρειες. Μίλησε ακόμη και για Μεταπτυχιακά.

Θα χρειασθούν είπε κάπου 100 στρ. περίπου.

Αν και είμαι θετικότατος σε τέτοιες δραστηριότητες, που ‘κολλάει’ με τα όσα έχω γράψει εδώ, και εδώ, και θα ήταν ευχής έργο ο Τόπος μας να καταστεί σημαντικός και σε τέτοιες δραστηριότητες, έχω πολλές απορίες και επιφυλάξεις.

Για τα υπόλοιπα στρέμματα πάλι δεν κατάλαβα. Κάποιες εκατοντάδες θα οικοδομηθούν και θα πουληθούν αλλά για τα υπόλοιπα, τα μισά περίπου, δεν κατάλαβα τι προβλέπει η πρόταση.

Η βασική ιδέα της αξιοποίησης, όπως την κατάλαβα, είναι realestate. Εκτός από την εκπαιδευτική μονάδα. Και απέχει από όσα έγραψα π.χ. εδώ.

Που είναι το πρόβλημά μου;

Είναι γεγονός ότι το real estate ανέπτυξε τον Τόπο μας όπως είναι επίσης γεγονός ότι δημιούργησε πάμπολλα προβλήματα.

Και αυτό γιατί δεν υπήρξε ούτε Νόμος ούτε Δρόμος σε αυτό που πολλοί αποκαλούν ανάπτυξη.

Και που για μένα δεν είναι, είναι απλά ξόδεμα του Τόπου μας για ……

Να το πω αλλιώς λείπει ΠΟΛΙΤΙΚΗ που να ισορροπεί, να συνδυάζει αρμονικά, Real Estate, Τουρισμό, Ρόδι, Λάδι, Γάλα, Κρέας, ….

Και εδώ πρέπει να αναφέρω, τουλάχιστον ως ατυχή, την αναφορά του κ. Γούτου στο Monaco.

Γιατί αν ο κ. Γούτος βρει π.χ. έστω και ένα αυθαίρετο στο Monacoεγώ, τώρα στα πίσω πίσω, θα γίνω αστροναύτης.

Να το πω αλλιώς, αυτό το real estate που αναφέρει στην συνέντευξη ο κ. Γούτος έχει κάθε συμφέρον να επικρατήσει και στον Τόπο μας Νόμος και Δρόμος.

Γενικά αλλά ιδιαίτερα στα Πολεοδομικά.

Διαφορετικά ούτε Monakoudaki δεν θα γίνουμε.

Θα σταματήσω εδώ.

Πιστεύοντας ότι τα όσα είπε ο κ. Γούτος πρέπει να συζητηθούν, πολύ, και όχι μόνο μεταξύ μας.

Ελπίζω να γίνει.

Εμείς;;;;

Καλές οι αναβιώσεις του Γιούδα και του Κλείδωνα, αλλά αλλού κάνουν θαύματα:
Ρίχτε μια ματιά στα παρακάτω:
http://www.asepopv.gr/
http://www.kotsaris.com/kotsaris_plirofories_gia_avgotaraxo.htm
Εμείς έχουμε καύχημά μας το αγουρέλαιό μας, τα ρόδια μας, τα μανταρίνια μας, μόνον όμως στο επίπεδο του καυχήματος. Το πάρα πέρα είναι το δύσκολο, το πάρα πέρα είναι δημιουργία και ρίσκο.
Και να σημειώσουμε ότι ονομαστά ροδάκινα έβγαζαν τα Δίδυμα αρχές 20 ου αιώνα και ονομαστό αυγοτάραχο η λίμνη Θερμησίας δεκαετία του 1960.
Έρρωσθε,
Βασίλης Γκάτσος

Αναβίωση = ξαναπαίρνω ζωή

Μπορεί και ο τόπος μας.

Η αναβίωση της αγροτικής, κτηνοτροφικής και αλιευτικής παραγωγής και η δημιουργία καινοτόμων μεταποιητικών και εμπορικών επιχειρήσεων στην Ερμιονίδα είναι η πραγματική ΑΝΑΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ.


Όπως και σε άλλους τόπους, αναμένεται από τους νέους συμπατριώτες με εξαιρετική εκπαίδευση (πτυχία, ξένες γλώσσες, εμπειρία, οικογενειακή παράδοση, όραμα) και όχι από την παραδοσιακή γενιά που πάει για σύνταξη.
Καθημερινά διαβάζουμε όλοι για νέους ανθρώπους που κάνουν θαύματα στον αγροτικό τομέα. Ρίχτε μια ματιά στην εταιρεία Fereikos Helix στη διπλανή μας Κορινθία για να πεισθείτε. Οι αδελφές Βλάχου, εξαιρετικής μόρφωσης συμπατριώτισσες από την Κορινθία, δεν αρκέστηκαν σε μια επιτυχημένη καριέρα υπαλλήλου.
Διαβάστε και το παρακάτω:


Χατζηιωάννου για το Επιχειρηματικό Ξεκίνημα της Χρονιάς 2011»με χρηματικό έπαθλο 50.000 € !

[Stelios_Award_Winners_2011_Fereikos]

Απόψε, 24 Νοεμβρίου 2011, ο sir Στέλιος Χατζηιωάννου, ιδρυτής τωνeasyJet, easyGroup και του Stelios Philanthropic Foundation, στα πλαίσια της επίσημης τελετής απονομής των Βραβείων Κούρος 2011 της Λέσχης Επιχειρηματικότητας, ανακοίνωσε το νικητή για το «Βραβείο Στέλιος Χατζηιωάννου - Επιχειρηματικό Ξεκίνημα της Χρονιάς 20011»

Ο κ. Στέλιος Χατζηιωάννου απένειμε  το έπαθλο των 50.000 €, στην Πέννυ και Μαρία Βλάχου της Fereikos - Helix με έδρα την Κόρινθο. Η επιχείρηση απασχολεί 8 υπαλλήλους και δραστηριοποιείται στη δημιουργία ανοιχτών σαλιγκαροτροφικών μονάδων ολοκληρωμένου βιολογικού κύκλου.

Σχολιάζοντας τα βραβεία, ο Στέλιος είπε:
«Το μεγαλύτερο εμπόδιο για ένα νέο άνθρωπο που θέλει να ξεκινήσει τη δικιά του επιχείρηση είναι η εξεύρεση της απαιτούμενης  χρηματοδότησης, ιδιαίτερα σήμερα σε μια τόσο δύσκολη οικονομική εποχή για την Ελλάδα.  Στόχος μου είναι να στηρίξω τους πολλά υποσχόμενους νέους επιχειρηματίες της Ελλάδας».

«Η Fereikos – Helix είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα ελληνικής νεανικής επιχειρηματικότητας,  με σωστή στρατηγική, εντυπωσιακή οικονομική ανάπτυξη, πάθος και προθυμία να αναλάβουν το ρίσκο  που καθορίζει κάθε επιχειρηματία. Η επιχείρηση παρουσιάζει αύξηση στον αριθμό  μονάδων από 70 σε 154 το τελευταίο χρόνο δημιουργώντας έτσι 200 νέες θέσεις εργασίας. Ελπίζω ότι -σε βάθος χρόνου- η Παναγιώτα και η Μαρία Βλάχου θα αποδεδειχθούν σπουδαία πρότυπα για τις μελλοντικές γενιές επιχειρηματιών. Είμαι βέβαιος ότι τα 50.000 €, πηγαίνουν σε καλά χέρια»
Συγχαρητήρια στην ομάδα της Fereikos - Helix !

Σημείωμα

Το Stelios Philanthropic Foundation έχει δεσμευτεί να εμπνέει, να χρηματοδοτεί και να στηρίζει εκπαιδευτικές, επιχειρηματικές και περιβαλλοντικές πρωτοβουλίες, κάνοντας έτσι τη διαφορά. Ακολουθώντας τις αξίες του ιδρυτή του Σερ Στέλιου Χατζηιωάννου, το βραβείο γα το νέο Επιχειρηματικό Ξεκίνημα της Χρονιάς αναγνωρίζει την καινοτομία, το πάθος και το επιχειρηματικό πνεύμα στη γενιά των επιχειρηματιών κάτω των 40 ετών στην Ελλάδα. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις δραστηριότητες μας επισκεφθείτε την ιστοσελίδα www.stelios.com<http://www.stelios.com/>

Για περισσότερες:  Κατερίνα Βιλλιώτη τηλ. +30 69444 76617 & email:  cathrinev@easygroup.co.ukcathrinev@easygroup.co.uk>

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

Δεν είναι όλα ρόδινα για την ροδιά

http://www.agrotypos.gr/images/stories/file/efimerida/efimerida92/files/agrotiki_efimerida_92low.pdf


Στη παραπάνω ιστοσελίδα (ηλεκτρονική εφημερίδα ΑΓΡΟτυπος) διαβάστε ένα ενδιαφέρον άρθρο για την ροδιά. Ο παγετός κάνει μεγάλες ζημιές στα δέντρα στη Βόρεια Ελλάδα. Όντως το κλίμα της Ερμιόνης είναι ιδανικό. Αλλά νερό;;;
Γι' αυτό ο αγροτικός μας κόσμος πρέπει να συσπειρωθεί, να απαιτήσει με χίλιους τρόπος νερό από φράγματα και Ανάβαλο και να μην αφήσει την υπόθεση του νερού, ως μόνιμη προεκλογική εξαγγελία στον Δήμο, την Περιφέρεια και τους τοπικούς βουλευτές.
Και όπως θα διαβάσετε, είναι εκατοντάδες τα προϊόντα που κυκλοφορούν στον κόσμο με βάση το ρόδι.

Έρρωσθε,
Βασίλης Γκάτσος

Επιτέλους ελπιδοφόρα μηνύματα

Ξεκίνησε η διαδικασία για την προετοιμασία και σύνταξη φακέλου με στόχο την καταχώρηση του προϊόντος του ροδιού της περιοχής μας σε ΠΟΠ (Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης) με την ονομασία «Ρόδι Ερμιόνης»
Μπράβο και καλή επιτυχία

Ο Παντελής που έχει γνώση αλλά και πείρα στα αγροτικά πράγματα της Ερμιόνης, είθε να αναλάβει μια ευρύτερη εκστρατεία ως Αντιδήμαρχος, ώστε οι αγρότες της Ερμιονίδας να δημιουργήσουν τις κατάλληλες συνεργατικές δομές που θα εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους που είναι και συμφέροντα όλων μας. Να γίνουν στην Ερμιονίδα αυτά που γίνονται στην Κρήτη, από την ΝΕΑ γενιά του τόπου μας. Δεν μας πρέπει, ως μέλλον, να μαζεύουμε τα μπαλάκια του γκολφ και να κουρεύουμε το γκαζόν. Δουλειές και αυτές, καθ' όλα αξιοπρεπείς και αναγκαίες, αλλά άλλο η υπερηφάνεια του αγρότη και  η ικανοποίηση από την ανάπτυξή του μέσα σε πνεύμα συνεργασίας.
Ο αγρότης δεν έχει κομματική ταυτότητα ούτε παραταξιακή. Είναι η πρώτη τάξη, η τάξη των τάξεων. Χωρίς αυτήν την τάξη πεθαίνουν όλες οι άλλες τάξεις από αφαγία. Είναι η όντως περήφανη τάξη της γης.
Οργανώστε συνεδριάσεις υπό την αιγίδα του Δήμου για να γνωριστούν μεταξύ τους οι αγρότες. Κάντε κινήσεις, φτιάχτε συλλόγους και ενώσεις, προχωρήστε μπροστά, ταυτιστείτε με το αγροτικό ρεύμα που σαν ποτάμι αρχίζει στη χώρα μας να ενώνει όλους τους παραπόταμους.
Δυσκολίες, λάθη, αποτυχίες. Αυτά πάντα και παντού γίνονται και αυτά οδηγούν στον δρόμο της επιτυχίας. Από αυτά έμαθαν όλοι. Από την επιτυχία δεν μαθαίνεις ποτέ.

Έρρωσθε,
Βασίλης Γκάτσος

Στην Ερμιονίδα;;;

«.....Επιπλέον έχουν αντιληφθεί ότι θα προχωρήσουν καλύτερα αν είναι ενωμένοι. Πρώτοι ενώθηκαν πριν από έξι χρόνια οι παραγωγοί του Νομού Ηρακλείου, ιδρύοντας το Δίκτυο Οινοποιών Νομού Ηρακλείου (ΔΟΝΗ), δύο χρόνια αργότερα ιδρύθηκαν τα αντίστοιχα δίκτυα των νομών Χανίων και Ρεθύμνου και όλοι μαζί πλέον, συν το Οινοποιείο της Ιεράς Μονής Τοπλού από το Λασίθι, δημιούργησαν το Wines of Crete (http://www.winesofcrete.gr/). Στο δίκτυο συμμετέχουν τριάντα οινοποιεία τα οποία καλύπτουν πάνω από το 90% της εμφιαλωμένης παραγωγής του νησιού.

Οι οινοπαραγωγοί  συνεργάζονται αποτελεσματικά μεταξύ τους, οργανώνουν κοινές ενέργειες, διαχειρίζονται εθνικά και κοινοτικά κονδύλια με σκοπό τόσο την ανάδειξη του προϊόντος τους, όσο και της τουριστικής διάστασης που μπορεί επίσης μέσω αυτού να αναδειχτεί. Σκοπεύουν εξάλλου να φτιάξουν και ένα e-shop για να πουλάνε online τα κρασιά τους που σήμερα είναι δύσκολο να τα βρεις εκτός Κρήτης. Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας, τα κρασιά της Κρήτης ξεκίνησαν πριν από ενάμιση χρόνο ένα project προώθησης στις αγορές των ΗΠΑ και του Καναδά και ταυτόχρονα προσπάθειες ανάπτυξης του οινοτουρισμού με επισκέψεις και γευσιγνωσίες στα κατά τόπους οινοποιεία και την σύνδεση του κρασιού με την ιστορία και την παράδοση του τόπου. Και οι προσπάθειές τους είχαν ήδη αποτελέσματα....»


Τα παραπάνω συμβαίνουν στην Κρήτη.
Στην Ερμιονίδα... κάγκελα παντού και κυρίως στα μυαλά μας. Καγκελοτουρισμός και καγκελοανάπτυξη.
συν το Οινοποιείο της Ιεράς Μονής Τοπλού από το Λασίθι: Το μοναστήρι μας έχει ιστορικό λιοτρίβι πλήρες, έχει τον αρχαιότερο ελαιώνα, την αρχαιότερη ελιά, την παλαιότερη πορτοκαλιά.......

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

Κεδροδάσος

Το δάσος με τα βένια μας προέκυψε.

Το βένιο είναι κυρίαρχο όχι μόνον στην ορεινή Ερμιονίδα αλλά και στο Μαυρονήσι, Μουζάκι, στον Δοκό κ.λ.π.
Κάποτε τα μέρη αυτά ήταν πευκοδάση που τα κάψανε πολλές φορές για να κάνουν βοσκοτόπια. Έτσι το βένιο που δεν το τρώνε τα γίδια επικράτησε και όσο περνάει ο καιρός θα έχουμε βένια με ηλικία 100 - 200 ετών και βάλε. Το Κρόθι για παράδειγμα, πριν 100 χρόνια είχε μικρά βένια τα οποία τώρα έχουν γιγαντωθεί.
Στις Αδέρες δεν είναι μόνον τα βένια. Υπάρχει ένα σύνθετο αδιαπέραστο δάσος κυρίως πάνω από το Θερμήσι, με άγριες κουμαριές, βένια, σκίντα, πουρνάρια, κουμαριές, αγριελιές, και άλλα είδη, κατά την γνώμη μου μοναδικό που δεν έχει μελετηθεί από κανέναν. Δεν μπορεί να το περπατήσει ούτε το γίδι, τόσο πυκνό είναι. Χώρια η υπόλοιπη χλωρίδα των Αδερών που είναι μοναδική.

Και πριν αιώνες οι ρεματιές κατέβαζαν τα πλατάνια μέχρι τη θάλασσα. Ακόμη και το Καταφύκι μέχρι τη θάλασσα στο Λιμάνι της Ερμιόνης είχε πλατάνια. Σήμερα ένα σώζεται (αν σώζεται) στη θέση Δέση μέσα στην κοίτη του χειμάρρου. Και κουμαριές κατέβαιναν μέχρι τη Δέση!
Τη τελευταία κουμαριά την πρόλαβα στη θέση Λουμαριά του Κάμπου Ερμιόνης. Μισόξερη, μέσα σε ελαιώνα που με ένα όργωμα βαθύ ... έφυγε από τη ζωή τη δεκαετία του 1960. Η τελευταία κουμαριά, σαν την «τελευταία άνοιξη» του Γέρου.

Σημείωση : Προ μηνός μία ομάδα αλλοδαπών τουριστών ζητούσε πληροφορίες για τη διαδρομή που έκανε ο Παυσανία από την πόλη της Τροιζήνας προς την πόλη της Ερμιόνης. Τους στείλαμε την πλέον πιθανή πάνω στις Αδέρες. Ο στόχος τους ήταν ο ιστορικός τουρισμός και ακολουθούσαν την πορεία του Παυσανία και τα όσα περιγράφει σε κάθε τόπο. Υπάρχει και άλλος τουρισμός.

Έρρωσθε,
Βασίλης Γκάτσος 

Σχόλιο του διαχειριστή

Στα όσα αναφέρει ο Βασίλης θα ήθελα να προσθέσω:

Οι Κουμαριές ευτυχώς υπάρχουν στον Τόπο μας. Τις έψαξα αυτόν το χειμώνα που μάζευα ελιές στο κτήμα μου στην θέση Καψοσπίτι, ανάμεσα Ηλιόκαστρο – Θερμίσι και βρήκα αρκετές. Κυρίως σε απότομες ρεματιές, εκεί που δεν ζυγώνει μηχάνημα.

Βρήκα επίσης Μύρτα και Βατόμουρα.

Αναρτώ επίσης κάποιες φωτογραφίες από Βένια πάλι από το κτήμα μου, ακριβώς δίπλα από το μαντρί του παππού μου.

Με την παρατήρηση ότι αυτά τα Βένια ‘θέριεψαν’ όχι γιατί γλίτωσαν από τα γίδια, που ήταν δίπλα τους, αλλά γιατί στα μέρη αυτά δεν υπήρχαν σε έντονο βαθμό οι δραστηριότητες που γράφω εδώ.

Και αυτό γιατί στο Ηλιόκαστρο υπήρχε τότε μεροκάματο από τα Μεταλλεία αλλά και γιατί το Φίλιπρο, το πέτρωμα που κυριαρχεί σε αυτά τα μέρη,  δεν γίνεται ασβέστη.

Τέλος, να επαναλάβω  την πρότασή μου. Ολη αυτή η περιοχή, με ό,τι περιλαμβάνει, Κεδροδάσος, Μονή Αυγού, Σπηλιές, Μεταλλεία, Δρόμος Παυσανία, Ιερά, κ.α. απαιτεί την προσοχή και την φροντίδα του Δήμου.

Και ως πρώτο βήμα, με τα σημερινά δεδομένα θεωρώ την εκπόνηση Διπλωματικών Εργασιών από Φοιτητές, Προ- και Μεταπτυχιακούς.

Που είναι εργασίες σοβαρές και δεν κοστίζουν.
Χρήσιμο επίσης θα ήταν αν ο Δήμος δημοσιοποιούσε τα κείμενα για τον ιστορικό δρόμο Μονή Αυγού - Σπήλαιο Φράγκθι.
Ο,τι και να είναι εκτιμώ ότι κάτι χρήσιμο θα έχουν να μας πουν.
Περιμένουμε.

ΠΑΡΑΓΩΓΗ

Να που θα πάνε τα προϊόντα μας.

Είχα πριν λίγο καιρό γράψει για το λάδι μας, τα ρόδια, το αυγοτάραχο από τη λίμνη Θερμησίας κ.λ.π., όμως σε ποιότητες, συσκευασίες κ.λ.π. που να είναι είδη πολυτελείας.
Φυσικά έρχεται το ερώτημα: Φτιάχνονται με τεράστιο κόπο αλλά πού και πώς θα τα πουλήσουμε;
Μα το νέο υπερπολυτελέστατο ξενοδοχειακό συγκρότημα, το Γκολφ, το προσεχώς πολυτελέστατο Ύδρα Μπίητς, τα άλλα ξενοδοχεία που ανακαινίζονται, οι βίλες των πλουσίων, θα παραγγέλνουν σουβλάκια, πίτσα, λάδι με τον τενεκέ, μαρμελάδες με το πεντόκιλο και τσιπούρες ιχθυοτροφείου; Θα αναζητούν οι πελάτες του δώρα και θα αγοράζουν τα τουριστικά είδη κατασκευασμένα στην Κίνα;
Να η ευκαιρία για την παραγωγή της περιοχής μας. Τα ξενοδοχεία αυτά μπορούν κάλλιστα να παίξουν τον ρόλο του Costa Navarino της Μεσσηνίας.


Έρρωσθε,
Βασίλης Γκάτσος

Μάριο Μόντι

«Μέχρι πριν λίγο καιρό, η Ελλάδα περνούσε μια θριαμβευτική φάση, έμοιαζε να είναι έτοιμη να ξεπεράσει την Ιταλία. Πίσω από όλα αυτά, όμως, υπήρχε ένα πολιτικό σύστημα που πουλούσε αυταπάτες στους πολίτες, μια κοινωνία των πολιτών που βασιζόταν στην φοροδιαφυγή, έλλειψη ανταγωνισμού, νεποτισμός, έλλειψη αξιοκρατίας, διαφθορά, αλλοίωση των στοιχείων της δημόσιας οικονομίας»

Πρόσφατη δήλωση του πρωθυπουργού της Ιταλίας σε συνέντευξη.

Αυτό που οι ξένοι βλέπουν καθαρότατα εμείς το βιώσαμε, το βιώνουμε, αλλά το αρνούμαστε πεισματικά.

Μία όμως η οδός. Η αυστηρή λειτουργία των θεσμών, γενικό πόθεν έσχες, επαναφορά της καλλιεργήσιμης γης στην κανονική χρήση της, και πραγματική παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών που σημαίνει πρωτίστως εργοστάσια και βιοτεχνίες στα αστικά κέντρα και καλλιέργειες και μεταποίηση στα αγροτικά.

Χώρα που εισάγει το 50% της τροφής των κατοίκων της και εξάγει το 5%, είναι καταδικασμένη. Χώρα που εισάγει το 70% του κρέατος που καταναλώνει, είναι καταδικασμένη. Χώρα που τα αστικά της κέντρα είναι γεμάτα κουφάρια παλαιών κραταιών εργοστασίων της, είναι χαμένη από χέρι. Χώρα που ο επί πτυχίω φοιτητής επιτρέπεται να χρωστάει τα μαθήματα όλων των προηγουμένων ετών, είναι καταδικασμένη. Χώρα που την εγκαταλείπουν τα καλύτερα μυαλά της είναι καταδικασμένη.

Δυστυχώς και στην Επαρχία μας, αντί να υπάρχει πανστρατιά για την καλλιέργεια της γης και τη μεταποίηση των προϊόντων της, αντί να υπάρχει πανστρατιά για τη σωτηρία και την αξιοποίηση της θάλασσάς μας, αντί να υπάρχει πανστρατιά για τον τουρισμό μας, όλη η ζωτικότητα, όλη η ικμάδα, εστιάζεται στα πεπραγμένα του αντιπαραγωγικού Δήμου μας και στα σκουπίδια που μαζεύονται στις παραλίες και στους δρόμους μας.

Κάποτε έγραψε η Πρωτοβουλία Ενεργών Πολιτών Ερμιόνης: «Πάρτε και κανένα μαχαιράκι και ανεβείτε στις Αδέρες για χόρτα». Και πρόβαλαν αυτήν τη θαυμάσια φωτογραφία των συνεταιρισμένων παππούδων μας με τον Νίκο τον Δέδε και τον Μιχάλη Δεληγιάννη. Ας μας την ξαναθυμίσουν και θα πρότεινα να την έχουν μόνιμα προμετωπίδα όλα τα μπλογκ που πιστεύουν στην παραγωγική και ομαδική εργασία.

Όταν οι «ειδήσεις» των μπλογκ μιλάνε για νέους που συνεργάζονται για την καλλιέργεια των αγρών τους με σύγχρονα μέσα, που συνεργάζονται ως σύγχρονοι ποιμένες, που πρωτοστατούν για να φτιάξουν θαλάσσιες περιοχές για την αναγέννηση των αλιευμάτων, που εφαρμόζουν νέες ιδέες στον τουριστικό τομέα, για μεμονωμένα άτομα που από μεράκι βγάζουν και εμφιαλώνουν το δικό τους λάδι, τότε ξαναέρχεται η ελπίδα να κατοικήσει στα μέρη μας. Όταν δούμε αναρτημένη στα μπλογκ τη δική τους φωτογραφία της ενθουσιαστικής παραγωγικής συλλογικότητάς τους.

Όλα τα άλλα είναι υπεκφυγές. Ακόμη και οι πολιτιστικές μας εκδηλώσεις, πολιτιστική υπεκφυγή καταντούν.

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος.

Τι θα πουλήσει ο Δήμος;

«Συμμετοχή του Δήμου στο Φεστιβάλ τουλίπας στο PitetsiΡουμανίας, με θέμα έκθεση και πώληση παραδοσιακών προϊόντων».

Άραγε ποιος είναι ο εισηγητής αυτού του θέματος προς συζήτηση και απόφαση; Κάποιος που έβγαλε το εκεί Πανεπιστήμιο; Έστειλε το Φεστιβάλ πρόσκληση στο Δήμο μας να πάει εκεί για να εκθέσει και πουλήσει παραδοσιακά προϊόντα μας; Ή πρόκειται για μια εκδρομή υπό την ομπρέλα και τα έξοδα του Δήμου μας;

 Εδώ ο Δήμος και οι παραγωγοί μας έλαμψαν δια της απουσίας στο Φεστιβάλ ελαιολάδου και ελιάς στο ΣΕΦ, φεστιβάλ που τους αφορούσε άμεσα και θα κάνουν έκθεση και πωλήσεις παραδοσιακών μας προϊόντων στο Pitetsi;

Εκεί γίνεται ένα φεστιβάλ τουλίπας και ανθέων. Επί δικτατορίας Τσαουσέσκου φέρανε στην βιομηχανική αυτή πόλη τουλίπες και καθιερώσανε ένα φεστιβάλ τουλίπας και ανθέων. Από όλη την Ελλάδα και την Ευρώπη εκεί βρήκε να πουλήσει ο Δήμος τα προϊόντα του;

Και για να έχουμε το καλό ερώτημα, ποια είναι τα παραδοσιακά προϊόντα μας, εκτός από το λάδι, που αυτή την εποχή θα πάνε εκεί ψηλά για πώληση; Ή σε άλλη εποχή θα πήγαιναν τα ρόδια και τα μανταρίνια; Γιατί παραδοσιακά εμπορεύσιμα προϊόντα η Ερμιονίδα δεν έχει, και αν έχει, ας μας υποδείξει ο Δήμος τα καταστήματα και τα πρατήρια στην Ερμιονίδα που μπορούμε να τα προμηθευτούμε.

Εκτός και αν εκθέσει και πουλήσει την ανύπαρκτη πια διδυμιώτικη τουλίπα!

Άλλωστε δεν χρειάζεται να πάει κανένας. Βγάζει ο Δήμος μια ανακοίνωση ότι οι Ρουμάνοι δοκίμασαν τα παραδοσιακά προϊόντα μας και ενθουσιάστηκαν, ότι έμειναν ξεροί (όχι από τα γέλια) όταν τους είπαμε ότι στην Ερμιονίδα αυτο-φύεται η άγρια τουλίπα δίπλα στη φαιδρά πορτοκαλέα, ότι σαν τρελοί αγόραζαν τα παραδοσιακά μας προϊόντα και μας παρακάλεσαν να πάμε οπωσδήποτε και του χρόνου.

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

Ιδού!

Επισκεφθείτε την διεύθυνση

http://www.gineagrotis.gr/

αξίζει.

Δουλειά, ιδέα, έργο!

Και με πιστοποίηση ποιότητας των προϊόντων!

Ισως είναι χρήσιμη και για τον  Τόπο μας και για άλλα προϊόντα.
Επίσης, μια αναζήτηση στο διαδίκτυο με την φράση 'γίνε αγρότης' θα δώσει αρκετές επί πλέον πληροφορίες για αυτην την προσπάθεια. 

5ο Φεστιβάλ Ελαιλάδου και Ελιάς (5)

Ένα (φανταστικό) Περίπτερο Δήμου Ερμιονίδας για το 6^ο Φεστιβάλ Ελαιολάδου και Ελιάς.

Ο στόχος είναι η προβολή με όλα τα μέσα του ελαιολάδου Ερμιονίδας αλλά και του τόπου που το παράγει. Θα γίνουν έξοδα, θα χρειαστεί προσωπική εργασία, επαγγελματισμός, συμμετοχή.

 Έντυπο, φωτογραφία, εικόνα, αφίσα, video, κ.λ.π. :

Ξεκινάμε από το σπήλαιο Φράχθι και τα ίχνη που μαρτυρούν τη χρήση ελιάς και λαδιού.

Περνάμε στις πανάρχαιες ελιές μας, στα ίχνη παμπάλαιων ελαιώνων μας, στη ποικιλία των ελιών μας.

Περνάμε στο εμπόριο κρανιδιώτικου λαδιού, στα λαδάδικα του Πειραιά αλλά και στην αποστολή λαδιού στην Αμερική από το λιμάνι της Ερμιόνης (και σχετική φωτογραφία με τα αραδιασμένα βαρέλια 20^ου αιώνα).

Το σημερινό «τοπίο» της ελιάς μας.

Το κλίμα μας.

Η ιστορία του τόπου μας και των νησιών του.

Να πείσουμε ότι το κρανιδιώτικο λάδι είναι το καλύτερο.

Προϊόντα:

Προϊόντα κανονικά και άφθονα από πιστοποιημένους τυποποιητές. Χωρίς αυτά η παρουσίαση δεν πείθει. Και άνθρωποι που ξέρουν να προωθούν προϊόντα με ευαισθησία και μεράκι. Χωρίς ανθρώπους δεν πείθεις.

Δοκιμή:

Έχεις σε πιάτο ψωμάκια από ψωμί Τραχειώτικο όλων των τύπων. Βουτάς στο λάδι και δοκιμάζεις. Για να πείσεις βέβαια, το λάδι που δοκιμάζεις πρέπει να διατηρεί τη φρεσκάδα του αγουρέλαιου.

Προσφορά:

Δίνεις κάτι ως δείγμα ή ως ανάμνηση. Ένα μικρό φιαλίδιο αγουρέλαιο για παράδειγμα.

Έκπληξη:

Σε ορισμένες εξαιρετικές φιάλες βάζεις λάδι από ελιές που μαζεύτηκαν από το αρχαιότερο δέντρο της Ερμιονίδας με σήμα πάνω τη φωτογραφία του. Να ενισχύσεις τον μύθο του.

Παράλληλα:

Κάπου να διαφημίζονται και τα ρόδια και τα εσπεριδοειδή Ερμιονίδας. Να υπάρχουν και γλυκά και ποτά από αυτά. Διάφορα που φτιάχτηκαν με λάδι δικό μας, κουλουράκια κ.λ.π. Και να προσφέρονται ελεύθερα, δίπλα στη δοκιμή του λαδιού.

Πώληση:

Σε πολύ καλή τιμή γνωριμίας, πώληση προϊόντων.

Δηλαδή ό,τι κάνουν πάνω κάτω όλοι στα περίπτερά τους + αυτά που θα προβάλουν ορισμένες ιδιαίτερες πλευρές του λαδιού μας, της παραγωγής μας, του τόπου μας. Και φυσικά όλα σε ένα αρμονικό και χαρούμενο σύνολο από ανθρώπους που ξέρουν να στήνουν Περίπτερα, που ξέρουν να φροντίζουν την παραμικρή λεπτομέρεια.

Αποτέλεσμα:

Από την αφάνεια έρχεσαι στο προσκήνιο και μακάρι στο πρώτο πλάνο. Αν αυτό δεν γίνει στο Φεστιβάλ του Λαδιού, αν δεν ακολουθήσει στην ετήσια γιορτή του λαδιού στην Ερμιονίδα, αν αυτό δεν υπάρχει σε κάθε γωνιά ξενοδοχειακού συγκροτήματος Ερμιονίδας, αν αυτό δεν υπάρχει σε γωνιές μαγαζιών των νησιών μας, πώς το λάδι μας και ο μύθος του θα ξεχωρίσουν;

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

5ο Φεστιβάλ Ελαιολάδου και Ελιάς (4)

Εντυπώσεις, συζητήσεις, παρατηρήσεις κ.λ.π.

Η πραγματικότητα και η προοπτική του βασικότερου αγροτικού μας προϊόντος.

(συνέχεια από το προηγούμενο)

Η Ισπανία παράγει 1 300 000 τόνους λάδι εκ των οποίων το 25% χαρακτηρίζεται ως εξαιρετικό παρθένο. Τα αμέσως επόμενα χρόνια η παραγωγή της θα φτάσει τους 2 000 000 τόνους λάδι (το 50% της παγκόσμιας παραγωγής) ουσιαστικά μαζικής εντατικής καλλιέργειας. Φέτος η τιμή του Ισπανικού ήταν γύρω στα 1.85 €.

Η Ιταλία παράγει 450 000 τόνους λάδι εκ των οποίων το 40% χαρακτηρίζεται ως εξαιρετικό παρθένο. Φέτος η τιμή του ήταν γύρω στα 2 €. Δεν αναμένεται επέκταση της καλλιέργειας.

Η Ελλάδα επισήμως παράγει 350 000 τόνους λάδι, όμως στη πράξη και όχι στα χαρτιά των συνεταιρισμών και των επιδοτήσεων δεν φαίνεται να παράγει πάνω από 240 000 τόνους εκ των οποίων όμως το 75% χαρακτηρίζεται ως εξαιρετικό παρθένο. Φέτος η τιμή του ήταν γύρω στα 2 €.  Η παραγωγή τα επόμενα χρόνια δείχνει ότι θα είναι φθίνουσα. Όμως η ύπαρξη 100 000 000 ελαιοδέντρων, πολλά από αυτά παρατημένα, στους παράλιους κάμπους μας και στα νησιά μας χαρακτηρίζει αυτό που λέμε ελληνικό τοπίο, γη της ελιάς. Δηλαδή δεν γίνεται να το καταστρέψουμε.

Παρ’ όλα αυτά είναι πολύ μικρή η ποσότητα λαδιού που καταναλώνεται στη χώρα μας ή εξάγεται ως πιστοποιημένο και τυποποιημένο προϊόν. Είναι λίγα τα κτήματα που μπορούν να εγγυηθούν την ορθή καλλιέργεια της ελιάς και την αρίστη ποιότητα του λαδιού τους και λίγα τα λιτρίβια που πληρούν όλους τους όρους ορθής παραγωγής λαδιού, υγιεινής και περιβαλλοντικής προστασίας. Γιατί η βιολογική καλλιέργεια, τα ΠΟΠ και ΠΓΕ, τα ISO και HACCP, κ.λ.π. πρέπει να οδηγούν σε ένα τελικό προϊόν με άριστες φυσικές ιδιότητες, εξαιρετική γεύση και αρίστη χημική ανάλυση, αλλιώς καταντούν απλά διακοσμητικά σήματα χωρίς περιεχόμενο. Τον μύθο του λαδιού τον έχει η Ελλάδα, σε δεκάδες περιοχές, σε κτήματα ακόμη και σε δέντρα (για την Ερμιονίδα έγραψα σχετικά).

Αρίστη ποιότητα λαδιού ενωμένη με τον ξεχωριστό μύθο του είναι το παγκόσμιο διαβατήριο του λαδιού μας.

Η ζήτηση λαδιού παγκοσμίως είναι σχεδόν στάσιμη και η αναμενόμενη αύξηση της παγκόσμιας παραγωγής θα επιφέρει ακόμη μεγαλύτερη πτώση στη τιμή του. Πόσο μάλλον στο χώρο της Μεσογείου όπου παράγεται σχεδόν όλο το λάδι.

Εκ των ανωτέρω γίνεται αντιληπτό, γιατί οι Ιταλοί θέλουν το λάδι μας «με το βυτίο», όπως γίνεται αντιληπτό ότι το μαζικό λάδι της Ισπανίας και άλλων μεσογειακών χωρών θα χρησιμοποιηθεί κατά τρόπον, ώστε να εμφανίζεται ως ‘εξαιρετικό παρθένο’ άλλης χώρας. Γίνεται όμως αντιληπτό ότι η χώρα μας με το εξαιρετικό κλίμα της, τους μικρούς ξεχωριστούς κάμπους της και τα νησιά της έχει το φυσικό χάρισμα να βγάζει το καλύτερο λάδι.

Άρα για τη χώρα μας ένας και μόνον είναι ο δρόμος: Πραγματικά πιστοποιημένη καλλιέργεια όσο γίνεται πιο κοντά στη φυσική και αγνή πατροπαράδοτη καλλιέργεια, λιτρίβια πραγματικά πιστοποιημένα για την παραγωγή αρίστης ποιότητας, σύγχρονες μέθοδοι συνεργασίας στην παραγωγή και στη διάθεση του λαδιού.

Οι περισσότερες περιοχές της χώρας μας βρίσκουν όλο και μεγαλύτερη δυσκολία να πουλάνε το λάδι τους με τον 16κιλο τενεκέ στο νοικοκυριό, έξω από το νόμιμο σύστημα εμπορίας, απολαμβάνοντας πολύ καλύτερες τιμές από την τιμή παράδοσης στο λιτρίβι. Ως προς αυτό η Ερμιονίδα είναι ‘προνομιούχος’ λόγω της μικρής παραγωγής και των πολλών εξοχικών που γίνονται πελάτες των παραγωγών και των λιτριβιών. Όμως η κατάσταση αλλάζει. Ένα ταξίδι Πρωτεύουσα – Κρανίδι για να πάρει κάποιος 4 τενεκέδες λάδι θα του κοστίσει το ταξίδι 1 με 2 τενεκέδες.

Είναι υπόθεση λοιπόν των παραγωγικών και δημιουργικών κατοίκων της Ερμιονίδας να κάνουν το λάδι τους περιζήτητο και ξεχωριστό.

Παρακάτω μερικές καινοτόμες προσπάθειες που δείχνουν τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει και η Επαρχία μας.

Ο καινοτόμος δημιουργός Γιώργος Κολιόπουλος:

Πτυχιούχος Νομικής Σχολής οραματίστηκε και έκανε πράξη, τουτέστιν εποίησε, το ελαιόλαδο πολυτελείας το οποίο θα το αντιστοιχούσαμε στα πανάκριβα ποτά ειδικής συσκευασίας που πολλές φορές δεν καταναλώνονται αλλά επιδεικνύονται.

Δημιούργησε λοιπόν το ελαιόλαδο πολυτελείας «λ» ή «Lambda» σε πανάκριβο giftbox το οποίο εξελίσσεται σε πανίσχυρο brandname που απευθύνεται σε συγκεκριμένο κοινό. Τα σχεδίασε όλα στο μυαλό του και στο laptop του, χωρίς ταξίδια και χωρίς να έχει άμεση σχέση με την παραγωγή ή εμπορία λαδιού. Δηλαδή το να είσαι Leaderστο λάδι δεν είναι αναγκαίο να είσαι πάππου προς πάππου ελαιοπαραγωγός.

Διαβάστε το παρακάτω απόσπασμα από την παρουσίασή του και ολόκληρο το κείμενο στο http://www.exipno.gr/index.php/smart-market/market-people/6702------------lharrodsr-

Και στο http://taneatoumeramvellou.blogspot.com/2010/09/speiron.html

«......Τα πρώτα πράγματα που τραβάνε την προσοχή στο «λ» είναι το μπουκάλι του και η θήκη πολυτελείας. Θα μπορούσε να παραπέμπει σε άρωμα ή σε ένα ακριβό ουίσκι, σε καμία περίπτωση όμως σε αγνό παρθένο ελαιόλαδο Κρήτης. «Ηθελα να δημιουργήσω ένα κόσμημα στο τραπέζι. Το μπουκάλι είναι χειροποίητο. Ακόμα και η ετικέτα πίσω μπαίνει με το χέρι, όπως και ο φελλός. Ηθελα να φτιάξω ένα προϊόν μαγικό, να σε ταξιδεύει στη γεύση», αναφέρει ο κ. Κολιόπουλος και συνεχίζει: «Εκανα μια έρευνα αγοράς και έμαθα ότι η περιοχή Κριτσά Κρήτης είχε βραβευτεί δύο φορές σε παγκόσμιο διαγωνισμό που διεξάγει το Διεθνές Συμβούλιο Ελαιολάδου για τη χαμηλή οξύτητα που έχει το λάδι της (κάτω από 08).

Τους προσέγγισα για να συζητήσουμε το πώς θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως τυποποιητές για μένα. Αγκάλιασαν την προσπάθεια και ξεκίνησε η συνεργασία μας. Πρόκειται ουσιαστικά για την πρώτη προσπάθεια δημιουργίας ενός ultra premium brand από ελληνικά χέρια με στόχο την παγκόσμια αγορά. Μπορώ να μιλήσω άφοβα για την ποιότητά του, καθώς το προϊόν μου έχει περάσει από επίσημες χημικές και οργανοληπτικές αναλύσεις. Πήρα, μάλιστα, και ασημένιο βραβείο στο New York Festival, αλλά στοχεύω στο χρυσό», τονίζει χαρακτηριστικά και οι πρωτιές του «Lambda» δεν σταματούν εδώ.

Είναι το πρώτο λάδι πολυτελείας στον κόσμο, το πρώτο λάδι στο οποίο αναγράφεται η ultra premium κατηγορία του, μια κατηγορία η οποία πήρε το όνομά της από τον ίδιο τον κ. Κολιόπουλο. Οπως αναφέρει: «Εφερα το premiumization που εφαρμόζεται χρόνια στα ποτά στο λάδι. Η κατηγορία ultra premium δεν υπήρχε, αλλά αποφάσισα να το πω εγώ έτσι»..........

Η εταιρεία ΕΡΓΟΝ:

Επιλέγει παραγωγούς και συνεταιρισμούς που καλλιεργούν και παράγουν προϊόντα με μεράκι και με παραδοσιακή πρακτική κάτω από αυστηρό επιστημονικό έλεγχο. Την ενδιαφέρει η παράδοση, οι γεύσεις, οι συνταγές, ο τόπος. Δημιούργησε λοιπόν ενότητες προϊόντων αλλά και συνταγών: ΕΛΙΑΣ ΕΡΓΟΝ, ΓΗΣ ΕΡΓΟΝ, ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΕΡΓΟΝ, ΜΕΛΙΣΣΑΣ ΕΡΓΟΝ, ΣΙΤΟΥ ΕΡΓΟΝ κ.λ.π. Χαρίζει στο καταναλωτή με τη λέξη ΕΡΓΟΝ την εγγύηση ότι ο παραγωγός και το προϊόν του είναι σύμφωνο με τη φιλοσοφία της εταιρείας ΕΡΓΟΝ.

Άλλη μία λοιπόν νέα δημιουργία που μεταφέρει στον καταναλωτή γνήσια παραδοσιακά προϊόντα τα οποία, πλην των άλλων, απολαμβάνουν πλήρη ιχνηλασιμότητα. Κτυπώντας τον αριθμό παρτίδας (Lotnumber) του προϊόντος που αγόρασες στο siteτης ΕΡΓΟΝ σου δίνει πλήρη στοιχεία. Για παράδειγμα, ότι το σακουλάκι με τα φασόλια που κρατάς είναι από τον Συνεταιρισμό Πρεσπών, από το χωράφι του συνεταιριστή τάδε, φυτεύτηκε τότε, συλλέχθηκε τότε, συσκευάστηκε εκεί αυτήν την ημερομηνία και έχει τα τάδε χαρακτηριστικά. Λεπτομέρειες στο site της εταιρείας http://ergonproducts.gr/

Αυτά τα δύο παραδείγματα για να πείσουν και τον πλέον δύσπιστο ότι είναι πολλοί οι δρόμοι συνεργασίας στην παραγωγή, διάθεση, προώθηση, διαφήμιση του λαδιού.

Μπορείς να υπάρξεις σας ανεξάρτητος παραγωγός και να πουλάς το λάδι σου. Μπορείς να το τυποποιείς και να το πουλάς. Μπορείς να το πουλάς μέσω ειδικευμένης εταιρείας χωρίς το λάδι σου να χάνει την δική σου σφραγίδα και του κτήματός σου. Μπορείς να πειθαρχήσεις σε αυστηρότατους κανόνες και να δώσεις το λάδι σου σε οίκους που θα το προωθήσουν ως πολύτιμο κόσμημα, με τιμή 50 € το κιλό.

Μπορείς να ενταχθείς σε συνεταιρισμό. Μπορείς να ενωθείς με άλλους για να χρησιμοποιείτε όλοι κοινά εργαλεία. Μπορείς με άλλουν να φτιάξεις εταιρεία.

Είναι πάρα πολλά αυτά που μπορείς, όταν αγαπήσεις τη γη.

Και πώς θα ήταν ένα καινοτόμο περίπτερο παραγωγών Ερμιονίδας στο 6^ο πλέον Φεστιβάλ Ελαιολάδου και Ελιάς;

(η συνέχεια στο επόμενο)

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

5ο Φεστιβάλ Ελαιολάδου και Ελιάς (3)

Εντυπώσεις, συζητήσεις, παρατηρήσεις κ.λ.π.

(συνέχεια από το προηγούμενο)

Το Φεστιβάλ Ελαιολάδου και Ελιάς είναι ένας χρησιμότατος θεσμός ο οποίος πρέπει να λάβει πανελλήνιο χαρακτήρα, δηλαδή να είναι ένα τριήμερο Φεστιβάλ που να γίνεται συγχρόνως στην Πρωτεύουσα και τη Συμπρωτεύουσα και σε 3-4 άλλες μεγάλες πόλεις μας. Και δεν πρέπει να έχει μια παγιωμένη μορφή. Ας το σκεφτούν και κάπως αλλιώς οι παραγωγοί, η τοπική αυτοδιοίκηση και το κράτος. 

Μπορεί να εξελιχθεί σε ένα εμπορικό πανηγύρι που θα είναι συγχρόνως έκθεση και φεστιβάλ, όπου όμως οι παραγωγοί θα μπορούν να πουλούν το προϊόν τους σε καλή τιμή. Αν ένας παραγωγός διαθέτει το τυποποιημένο λάδι του 12 € το 5λιτρο προς Γερμανία, γιατί να μη το διαθέσει προς 15 στην έκθεση; Το ΣΕΦ για παράδειγμα, που διαθέτει τεράστια πάρκιν και πολύ εύκολη πρόσβαση με Τραίνο – Μετρό και Τραμ, να γίνεται για τρεις μέρες, γιατί όχι και για μια εβδομάδα, μια τεράστια Λαϊκή Αγορά όπου ο παραγωγός, ο συνεταιρισμός, η εταιρεία θα πουλάει λάδι, ελιές και σχετικά προϊόντα κατευθείαν στον καταναλωτή. Και ο καταναλωτής όχι μόνον θα παίρνει πολύ καλά προϊόντα σε χαμηλή τιμή, αλλά θα επιλέγει συγχρόνως. Μπορεί να πάρει 5 πεντόλιτρα λάδι, το καθένα από διαφορετικό παραγωγό, ομοίως ελιές, γλυκά, κ.λ.π. Φυσικά πιστοποιημένο και τυποποιημένο προϊόν. Και να δίδονται και βραβεία ποιότητας, γεύσης, συσκευασίας, καινοτομίας.

Αλλά ας δούμε γιατί το 5^ο Φεστιβάλ είναι ένα πολύ καλό εργαλείο:

1.    Προωθείται το πιστοποιημένο και τυποποιημένο, άρα και εγγυημένο ποιοτικό προϊόν στην πιο γνήσια μορφή του αλλά και στη διαφορετικότητά του. Προβάλλεται το ελληνικό λάδι, η ελιά και τα προϊόντα που βασίζονται σε αυτά, έναντι του βουτύρου, των σπορέλαιων, των μαργαρινών, αλλά και των λαδιών μαζικής παραγωγής ξένων κρατών .... με βάση τα λιπάσματα και τα φυτοφάρμακα. Δηλαδή στο 5^ο Φεστιβάλ προβάλλεται το γενικό συμφέρον των ελαιοπαραγωγών, των τοπικών κοινωνιών και της χώρας αλλά και της υγιεινής και σωστής διατροφής. Ως εκ τούτου η διοργάνωση πρέπει να ανήκει στους Δήμους και τις Περιφέρειες της χώρας με την κρατική συνδρομή. Είναι λοιπόν μια συλλογική προσπάθεια και η συμμετοχή των παραγωγών και μάλιστα των πρωτοπόρων και καινοτόμων απαραίτητη. Μεγάλη η απουσία των καινοτόμων οι οποίοι έπρεπε να παρακληθούν, ώστε να παρευρίσκονται αλλά και να μιλήσουν για τις καινοτομίες τους κυρίως στην προβολή, διάθεση, δημιουργία brandname, εμπορικού δικτύου, καινοτόμων συνεργασιών κ.λ.π. Μεγάλη η απουσία τους, που ήταν συγχρόνως και μεγάλη παράλειψη των οργανωτών του Φεστιβάλ.

2.    Ο παραγωγός που συμμετέχει έρχεται σε επαφή με όλους τους ομοίους του, συζητάει, ενημερώνεται, βλέπει, διαπιστώνει και διορθώνει την πορεία του, βεβαιώνεται για την ορθότητα ή όχι των επιλογών του. Άλλη η invivo επαφή και άλλη η invitroμέσω των μέσων μαζικής επικοινωνίας. Βλέπει με τα ίδια του τα μάτια τις εξελίξεις, ακούει με τα ίδια του τ’ αυτιά. Έρχεται σε επαφή με τους καταναλωτές, δυνατότητα που δεν έχει όντας στο περιορισμένο χώρο της παραγωγικής του δραστηριότητας. Είναι μεγάλο το κέρδος να περάσουν και να δοκιμάσουν την παραγωγή σου 3000 άτομα και να αγοράσουν ορισμένοι κάτι από σένα.

3.    Το Φεστιβάλ για τρεις μέρες ήταν είδηση σε όλα τα ΜΜΕ και το Διαδίκτυο. Ειδήσεις, βίντεο, φωτογραφίες, άρθρα για το φεστιβάλ αλλά και με αφορμή αυτό για το λάδι και τις ελιές. Μια τεράστια και δωρεάν διαφήμιση που δημιουργεί το γεγονός του φεστιβάλ και την οποία δεν μπορεί να δημιουργήσει με κανένα τρόπο ο οποιοσδήποτε παραγωγός.

4.    Μπορεί να πέρασαν 3000 άτομα από το Φεστιβάλ. Είδαν, διαπίστωσαν, συζήτησαν, δοκίμασαν, χάρηκαν, ευχαριστήθηκαν, αγόρασαν. Κάθε άτομο μετέφερε τις εντυπώσεις του τουλάχιστον σε άλλα 5 του συγγενικού του χώρου και άλλα τόσα του επαγγελματικού του χώρου. Και αυτοί με τη σειρά τους σε άλλους τόσους. Αν ήταν εμποροπανήγυρις θα την επισκέπτονταν 50000 άτομα για να πάρουν και το λάδι της χρονιάς. Η αλήθεια είναι ότι τα περισσότερα περίπτερα δεν πουλούσαν λάδι και ελιές. Παρουσίαζαν τα προϊόντα τους και τα διέθεταν προς δοκιμή. Ποιος δεν θα αγόραζε ένα 5λιτρο πολύ καλό λάδι προς 15 €, όταν στο Σούπερ Μάρκετ το βρίσκει 20 €;

5.    Πολύ μεγάλη η συμβολή των αρχιμαγείρων και των επιτελείων τους. Έδιναν στο λάδι και την ελιά νέα προοπτική.

6.    Ομοίως μεγάλη η συμβολή των εταιρειών με εργαλεία και μηχανές τυποποίησης. Διαπίστωνε ο καθένας, ακόμη και ο ερασιτέχνης ελαιοπαραγωγός, ότι με 1000 – 2000 € αγοράζει όλον τον απαραίτητο εξοπλισμό, ώστε ο ίδιος να φιλτράρει και να εμφιαλώνει την παραγωγή του και να την διαθέτει έτσι από χόμπι. Κάτι ανάλογο που γίνεται με μερακλήδες του αμπελιού και του καλού κρασιού. Έχω την αίσθηση ότι πλησιάζει ο καιρός που θα βγουν και ολοκληρωμένα μικρολιτρίβια οικογενειακής χρήσης που απλά θα διαχωρίζουν τη σάρκα από τον πυρήνα και θα βγάζουν άριστο λάδι.

7.    Μεγάλη η συμβολή και των μικτών περιπτέρων με τα δεκάδες προϊόντα που βασίζονται και στο λάδι και την ελιά (κουλουράκια, παξιμάδια, ψωμιά, πίττες, γλυκά, τουρσιά, ζυμαρικά, λικέρ κ.λ.π. , κ.λ.π.) και που πουλούσαν αυτά τα προϊόντα.

8.    Μεγάλο φυσικά το κέρδος και για τον επισκέπτη ο οποίος διαπίστωνε ότι η πιστοποίηση και η τυποποίηση εξασφαλίζουν την ποιότητα, αλλά και η επίγνωση ότι μόνον με τέτοιες πρωτοπόρες ατομικές και συλλογικές προσπάθειες και σκληρή δουλειά μπορεί η χώρα μας να πάει μπροστά και όχι με την γραφειοκρατία και την κομματική τακτοποίηση στον δημόσιο κορβανά. Φυσικά και η διαπίστωση ότι είναι πολλά τα εδέσματα που μπορεί ο καθένας να φτιάχνει με βάση το λάδι και την ελιά, όπως και η διαπίστωση ότι στην αγορά κυκλοφορούν και αρωματισμένα έλαια.

Ως εκ τούτου μεγάλη η απουσία της Ερμιονίδας, των παραγωγών της, και φυσικά του Δήμου της (Συμπολίτευσης και Αντιπολίτευσης) τη στιγμή μάλιστα που παράγει το καλύτερο λάδι της Ελλάδας και μπορεί να παράγει το άριστο λάδι του κόσμου, έστω και σε συμβολική ποσότητα.

Άλλα ποια είναι σήμερα η πραγματικότητα και πια η προοπτική του βασικότερου αγροτικού μας προϊόντος, έτσι όπως αναδύεται από το 5^ο Φεστιβάλ, αλλά και από όσα δεν παρουσιάστηκαν σε αυτό;

(η συνέχεια στο επόμενο).

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

5ο Φεστιβάλ Ελαιολάδου και Ελιάς (2)

Εντυπώσεις, συζητήσεις, παρατηρήσεις κ.λ.π.

(συνέχεια από το προηγούμενο)

Φτάνω λοιπόν στο περίπτερο της ΠΕΔ, που είναι αυτό της φωτογραφίας, και που γράφει «το Λάδι της Πελοποννήσου ο Χυμός της Ζωής».

Έχει τέσσερα ράφια, ένα μπάγκο και δύο καρέκλες άδειες. Χρώμα λαδί φυσικά. Σκέτη ψύχρα. Είναι το περίπτερο που δεν πλησιάζει κανένας, δεν τραβάει κανέναν, το μόνο περίπτερο που δεν προσφέρει τίποτα.

Το βλέπω και υποθέτω ότι αυτή είναι η είσοδος και ακολουθούν τα περίπτερα της Πελοποννήσου. Συνέχισα λοιπόν στα περίπτερα. Απογοήτευση. Υπήρχαν 3-4 περίπτερα παραγωγών και ανάμεσά τους για να γεμίζει κάπως ο χώρος, είχε εγκατασταθεί ένα περίπτερο με κρητικά τυριά (εμπορικού χαρακτήρα, τις προηγούμενες μέρες ήταν σε εκθεσιακό χώρο στο Μετρό Συντάγματος) και άλλο ένα όμοιου χαρακτήρα με γλυκίσματα. Πουλούσαν οι άνθρωποι κανονικά το εμπόρευμά τους ως επαγγελματίες και καλά έκαναν.

  Έψαξα για περίπτερο Ερμιονίδας ή παραγωγού Ερμιονίδας, αλλά δεν υπήρχε κανένα. Άλλωστε η παρουσία από ολόκληρη και μάλιστα τιμώμενη Πελοπόννησο ήταν απογοητευτική. Τα λίγα όμως περίπτερα ήσαν πολύ καλά. Με εντυπωσίασε του Γιάννη Γεροντίδη η οικογένεια του οποίου διατηρεί στο Καστόρι Λακωνίας μονάδα παραγωγής πέστροφας και σολομού στα νερά των πηγών του Ταϋγέτου και παράγει γκουρμέ ελληνικά προϊόντα: καπνιστή πέστροφα, καπνιστό σολομό, καπνιστό οξύρρυγχο και μπρικ! Και μετά λέμε ότι η Ελλάδα δεν μπορεί. Ντροπή και που το γράφω. Ο Γιάννης Γεροντίδης και οι γυναίκες του συνεταιρισμού της Νέας Κίου, και όλοι οι άξιοι καινοτόμοι παραγωγοί πρέπει να καλούνται στα Γυμνάσια και τα Λύκεια της χώρας να μεταφέρουν πραγματικές αξίες.

Στάθηκα στο περίπτερο του Αγροτικού Συνεταιρισμού Γυναικών Αργολίδας ‘’ΚΙΑΝΩΝ ΕΡΓΑ’’. Εντυπωσίαζε η ποικιλία των προϊόντων και η συσκευασία. Μεταξύ αυτών, γλυκό του κουταλιού από ελιά χωρίς κουκούτσι, γλυκό του κουταλιού από φασόλια γίγαντες, και λικέρ με βάση το λάδι. Και πολλά άλλα παράξενα και πρωτότυπα.

-Είσαστε από τη Νέα Κίο και φαίνεται αμέσως η καταγωγή από τις χαμένες πατρίδες, από τη δημιουργικότητά σας, την εργατικότητά σας, τη φαντασία σας και φυσικά από το συνεταιριστικό σας πνεύμα.

-Ναι, ξεχωρίζουμε, όπως ξεχωρίζει και η Νέα Κίος στον Αργολικό Κάμπο.

-Έχετε γλυκό από ελιά, που είναι σπάνιο αλλά συνηθισμένο στη Μυτιλήνη.

-Ναι, αλλά το ωραιότερο και το πλέον παράξενο είναι το γλυκό από φασόλια γίγαντες. Έρχεται η γεύση του προς το κάστανο.

-Και πού βρίσκει κανείς τα προϊόντα σας;

-Στη Νέα Κίο, στο siteμας, http://www.kianonerga.gr/  σε όλα τα μέρη της Αργολίδας έως κάτω στο Πορτοχέλι. Δεχόμαστε παραγγελίες από παντού.

-Και πόσο έχετε το βαζάκι με το γλυκό ελιάς;

-Κάνει 6.5 €.

-Δεν βλέπω όμως περίπτερα, ιδιαίτερα Ερμιονίδας.

-Δυστυχώς, η παρουσία είναι ελαχίστη και οι περισσότεροι έχουν στείλει ένα δύο μπουκάλια λάδι ή ελιές που βρίσκονται στα ράφια του περιπτέρου της ΠΕΔ.

-Τολμώ να πω ότι πραγματική παρουσία έχουν οι Κρητικοί. Άρα κλέβουν την παράσταση.

-Ναι, αυτοί είναι αλλιώς, είναι πολύ μπροστά σε αυτά τα πράγματα.

Επιστροφή λοιπόν στο περίπτερο της ΠΕΔ που σε 4 ράφια αραδιασμένη κείτεται όλη η ελαιοπαραγωγός Πελοπόννησος, η και τιμωμένη!

Την στιγμή της επιστροφής βλέπω να στέκουν εν σειρά 5-6 κουστουμαρισμένοι με κουστούμια «κασμίρι για αιρετούς Περιφερείας και Δήμων» και να βιντεοσκοπούνται και φωτογραφίζονται για τις ανάγκες τηλεόρασης και εντύπων. Παρατεταγμένοι μπροστά από τα ράφια, κρύβοντας τα προϊόντα από το φακό, σαν το περίπτερο της ΠΕΔ να λειτουργούσε για την προβολή τους και όχι για την προβολή των προϊόντων. Δεν άντεξα και είπα προς τους τελευταίους στη σειρά: Μα καλύπτετε τα προϊόντα; Δεν τα παίρνετε στα χέρια σας, στην αγκαλιά σας να τα προβάλετε στο φακό; Αυτά είναι τα τιμώμενα και οι παραγωγοί τους. Με κοίταξαν περίεργα, όσο περίεργα τους κοίταζα και γω.

Όταν απομακρύνθηκαν, στο περίπτερο της ΠΕΔ κυκλοφορούσε μία κοπέλα, προφανώς υπάλληλος Περιφέρειας ή Δήμου, και λέω ότι κυκλοφορούσε, γιατί άλλοτε ήτανε και άλλοτε δεν ήτανε, δηλαδή δεν ήταν σαν τους παραγωγούς που ήταν συνεχώς στο περίπτερό τους εξυπηρετώντας, προσφέροντας και συζητώντας με τους πάντες.

-Εσείς είστε δω;

-Ναι.

-Δεν μπορώ να εντοπίσω περίπτερο από παραγωγούς του Δήμου Ερμιονίδας, ούτε πουθενά τα λάδια τους. Μήπως υπάρχουν σε κανένα χώρο που δεν εντόπισα;

-Όχι. Ό,τι λάδια και ελιές μας έστειλαν τα έχουμε βάλει εδώ στα ράφια. Άμα βρείτε κανένα από την Ερμιονίδα θα είναι στο κάτω ράφι από ό,τι θυμάμαι.

-Μπορείτε να μου τα εντοπίσετε;

-Να δω... (Άρχισε να κοιτάει τα μπουκάλια στο κάτω ράφι, μάλλον για πρώτη φορά τα έβλεπε και δεν βρήκε κανένα της Ερμιονίδας. Μπορεί όμως να ήταν κάποιο που να της ξέφυγε).

-Τουλάχιστον πού είναι τα διαφημιστικά τους φυλλάδια;

-Α! Όσα μας στείλανε τα έχουμε βάλει εδώ μπροστά στο μπάγκο. Ψάχτε τα και μπορεί να βρείτε. (Τα έψαξα αλλά δεν βρήκα παραγωγών Ερμιονίδας. Πήρα από όλα, γύρω στα 25, αλλά αργότερα στο σπίτι πάλι δεν βρήκα Ερμιονίδας. Μπορεί όμως κάποιο να υπήρχε και να μη το πήρα. Τα πιο κοντινά μας ήταν του ΜΠΕΚΑ στο Κολιάκι και του ΜΕΛΑ στο Λυγουριό)

-Στα περίπτερα των παραγωγών δοκιμάζεις τα λάδια, προσφέρουν ψωμάκια. Εδώ;

-Κοιτάχτε, αυτά τα μπουκάλια και αυτά τα φυλλάδια μας στείλανε, τα βάλαμε εδώ και όποιος περνά παίρνει.

Θυμήθηκα πόσο δίκαιο είχε ο κύριος Ρόζος από το Πορτοχέλι, όταν έγραφε ότι τα προϊόντα και μάλιστα τα τουριστικά που είναι και ο τομέας του, προωθούνται και προβάλλονται από εξειδικευμένο προσωπικό και όχι από έναν τυχαίο υπάλληλο δήμου ή περιφέρειας.

Σε 3-4 θέσεις ήταν εγκαταστημένοι αρχιμάγειροι, μέσα στο κέφι και την καλή χαρά, που με τους βοηθούς τους έφτιαχναν εδέσματα διάφορα με βάση το λάδι και την ελιά. Αυτό ήταν από τα πλέον θετικά του Φεστιβάλ, γιατί έδιναν στον κόσμο καινούργια πράγματα, νέες γεύσεις και συνδυασμούς, με χαρά και κέφι. Φυσικά τα έφτιαχναν με διάφορα λάδια, συνήθως φωνάζοντας κάποιο περίπτερο να τους πάει το λάδι του για να το χρησιμοποιήσουν.

Εκ των ως άνω λοιπόν, και των προηγηθέντων στο πρώτο μέρος, βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα ότι η συμμετοχή του Δήμου Ερμιονίδας ήταν να γράψει τις δύο ανακοινώσεις δήθεν παρουσίασης, ενώ στην πραγματικότητα καμιά παρουσίαση από την Ερμιονίδα δεν υπήρξε, και δεν συντελείτο καμιά δοκιμή λαδιών της και ελαιών της, παρά μόνον στη φαντασία του συντάξαντος τις, και ανώνυμες, ανακοινώσεις. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για άλλους περίπου 25 παραγωγούς εκ Πελοποννήσου οι οποίοι απλώς έστειλαν ένα μπουκάλι λάδι και ένα φυλλάδιο.

Δεν τους κακίζω. Δική τους η επιλογή και πιθανόν να θεωρούν ότι η παρουσία τους με περίπτερο είναι ένα έξοδο που τελικά δεν προσφέρει τίποτε στο προϊόν τους. Ούτε και τον Δήμο μας. Δεν έχει παραγωγικό προσανατολισμό, δεν συνδέεται με τους παραγωγούς, και είναι φυσικό να κάνει μια παρουσία – αγγαρεία. Τουλάχιστον αυτό να το λέει με τις ανακοινώσεις του, να μη κουκουλώνει και εξωραΐζει τα πράγματα. Φυσικά αν το Φεστιβάλ ήταν Κοκορομαχίας και Εκκαθαρίσεως θα είχε λαμπρό περίπτερο και λαμπρή παρουσία.

Μα είναι τελικά ένα Φεστιβάλ Ελαιολάδου και Ελιάς πανελλήνιου χαρακτήρα που επαναλαμβάνεται για 5^η φορά και γίνεται θεσμός σε ένα μάλιστα κεντρικό και ονομαστό εκθεσιακό χώρο της Πρωτεύουσας, είναι τελικά ένα άχρηστο εργαλείο;

(η συνέχεια στο επόμενο)

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος