Τετάρτη 30 Μαρτίου 2011

Τα ποτάμια μας και τα νερά τους.

Οταν λέμε ποτάμια στα μέρη μας όλοι γνωρίζουμε τι εννοούμαι. Να το πούμε από την αρχή, προς αποφυγή παρεξηγήσεων!
Ως ποτάμια εγώ γνωρίζω:
Το Ρορό, που ξεκινά από την θέση Μπαθόλακα στο Καψοσπίτι και πάει στο Θερμίσι.
Το ποτάμι στο Βγκέθι που πάει προς Τροιζηνία
Το ποτάμι στα Γραίκια, που πάει προς τα Ιρια.
Το ποτάμι Ράδος, ξεκινά από όμορο Δήμο και πάει και αυτό στα Ιρια.
Το ποτάμι των Φούρνων και του Καταφυκιού που το ένα πάει προς Λάζες Λαμπαγιανά και το άλλο προς Ερμιόνη.
 Όλα βέβαια στο δρόμο τους ‘μαζεύουν’ και άλλα νερά από διάφορους ‘παραπόταμους’.
Το ερώτημα τώρα αν είναι αξιοποιήσιμα αυτά τα νερά έχει απασχολήσει τον ‘διάλογο’ της επαρχίας. Ενδεικτικά εδώ, εδώ, και κυρίως εδώ.
Με την υπενθύμιση της πάγιας θέσης μου ότι δηλαδή ο χειρισμός τόσο σοβαρών θεμάτων από πλευράς Δήμου πρέπει να γίνεται, πάντα και αποκλειστικά, με την επιστημονική και τεχνική βοήθεια και συνεργασία των φορέων και υπηρεσιών που η Πολιτεία έχει θέσει στην διάθεση της Αυτοδιοίκησης, κάποιες επί πλέον σκέψεις.
Πρώτον αυτή η ιστορία με τα Υδατογράμματα πρέπει να προχωρήσει, και μάλιστα σύντομα. Κάτι τέτοιο θα δώσει τέλος στον σχετικό διάλογο, θα ξεκαθαρίσει τι είναι, τι δεν είναι και τι μπορούμε να περιμένουμε από εκεί.
Δεύτερο θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμο αν μια παρέα αναλάμβανε την μέτρηση των ‘ποταμών’ αυτών τώρα που έχουν νερό. Να ξέρουμε πόσο είναι το νερό που πάει στην θάλασσα.
Πως γίνεται; Πανεύκολα.
Βρίσκει κανείς ένα σημείο του ‘ποταμού’ όπου υπάρχει ένας μικρός ‘καταρράκτης’. ¨Η κάποιο σημείο στο οποίο μπορεί εύκολα και με απλά μέσα, πέτρες, ξύλα, άντε καμία σανίδα ή λαμαρίνα, μπορεί να δημιουργηθεί.
Στην συνέχεια βάζεις ένα δοχείο με απλό γεωμετρικό σχήμα, κυλινδρικό ή ορθογώνιο για να είναι εύκολος ο υπολογισμός του όγκου,  κάτω από τον ‘καταρράκτη’ και μετράς τον χρόνο που κάνει να γεμίσει. Και αμέσως έχεις την παροχή.
Καλό θα ήταν βέβαια αν είχαμε μετρήσεις π.χ. ανά βδομάδα, όσο έχουν νερό.
Στην συνέχεια ο οποιοσδήποτε Φυσικός ή Μαθηματικός μπορεί να βρει τα κυβικά ανά ώρα, να κάνει διαγράμματα και να συσχετίσει την παροχή και την μεταβολή της με τις βροχοπτώσεις που δίνουν οι δύο μετεωρολογικοί σταθμοί.
Ένα αριθμητικό παράδειγμα.
Ας υποθέσουμε ότι τα ‘ποτάμια’ είναι αυτά τα τέσσερα και η παροχή αυτή την στιγμή του καθενός είναι πέντε κυβικά την ώρα. Επί τέσσαρα, έχουμε 20 κυβικά την ώρα. Επί 24 ώρες, έχουμε, στρογγυλά,  500 κυβικά την μέρα. Αν βάλουμε τρεις μήνες, εκατό μέρες στρογγυλά, έχουμε 50.000 κυβικά τον χρόνο, που πάνε στην θάλασσα.
Προφανώς, αυτά τα νερά δεν είναι εύκολο να πάνε κατ’ ευθείαν στην … βρύση. Πόσο από αυτό το νερό μπορούμε να αξιοποιήσουμε και πως, δεν το γνωρίζω.
Αν κάποιος μπορεί ας γράψει.
Σε ότι αφορά τώρα την κατανάλωση, για αστική χρήση, από στοιχεία της ΔΕΥΑΚ, μια πρώτη αναφορά εδώ.
Και θα κλείσω με μια αναφορά σε σας κ. Αλεβίζου.
Πιστεύω ότι το πρώτο μέλημα της ΔΕΥΑΕΡ είναι να βρει το νερό. Η διαχείριση, τα οικονομικά, οι ατασθαλίες κλπ, είναι το δεύτερο.
Και με αυτό το σχόλιο, αλλά και όσα είναι στην σχετική ετικέτα, έχετε αρκετό ‘αέρα’ για έργο!

Τρίτη 29 Μαρτίου 2011

Οι Παλιές Γεωτρήσεις.

Η πρόσφατη ιστορία της ύδρευσης των Διδύμων ξεκινά ουσιαστικά από τέλη ’81, αρχές ’82. Πρώτοι μήνες της πρώτης Κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ. Πρόεδρος της τότε Κοινότητας Διδύμων ο Βασίλης Οικονομόπουλος.
Σε αυτή την ιστορία, ως ιστορία και μόνο, θα αναφερθώ κάποια άλλη φορά. Εχει ενδιαφέρον.
Τώρα η ουσία.
Εγιναν τότε οι γεωτρήσεις για τις οποίες έχω γράψει. ‘Βρήκαν’ όλες θάλασσα και, αναγκαστικά, έπρεπε να αναζητηθεί λύση εκτός λεκάνης των Διδύμων. Φυσικά από τον Βορρά, στα όρια της τότε Κοινότητας.
Μας έστειλαν πρώτα στο Βγκέθι, Σεπτέμβρη μήνα.
Εκεί ξεκινά  ποτάμι, με ροή προς Τροιζηνία. Είναι αυτό για το οποίο έγραψε ο Ιχνηλάτης. Πηγάζει από τον Δήμο μας, δεν είναι αυτό που περνά από τα μάρμαρα Σοφικίτη, αυτά τα νερά θα τα συγκεντρώνει το φράγμα Τζερτζελιάς, είναι άλλο και, επομένως, υπάρχει θέμα με τα νερά του, στο οποίο θα αναφερθώ άλλη φορά. Για να μαθαίνουμε πόσο ‘μεγάλος’ είναι ο ‘ΜΕΓΑΛΟΣ’. Με τα καραβάκια, με τις μπούρδες και τις ‘παραστάσεις’ στις συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου!
Με τρόπο που μας είχαν πει μετρήσαμε την παροχή. Την βρήκαμε αν θυμάμαι καλά κάπου στα 5 κυβικά την ώρα. Μετά από άνυδρο χειμώνα.
Επιστρέφοντας, φτάσαμε στο Λουκαϊτι, πήγαμε προς Ηλιόκαστρο και από κάποιο σημείο αγναντέψαμε το Μεγαλοβούνι. Από το Βγκέθι το νερό έφθανε με φυσική ροή στο Λουκαϊτη προφανώς αλλά και στα Δίδυμα!
Νομίσαμε ότι είχαμε βρει την ΛΥΣΗ.
 Όμως, για λόγους που ακόμη και σήμερα δεν καταλαβαίνω, από τις υπηρεσίες επελέγη η άλλη λύση, γεωτρήσεις στην Πελεή και μεταφορά του νερού στα Δίδυμα με δίκτυο υψηλής πίεσης. Εστω.
Ετσι ξεκίνησε η ύδρευση του χωριού κάπου στα ’82-83. Με πρώτη γεώτρηση αυτή δυτικά από τα σπίτια της Πελεής.
Από τότε μέχρι τώρα έχουν γίνει άλλες οκτώ (8) γεωτρήσεις! Σήμερα τα Δίδυμα υδρεύονται από την ένατη, αν δεν κάνω λάθος. Και η ένατη δέχεται ενίσχυση από ιδιωτικό πηγάδι.
Δύσκολο, αν όχι αδύνατον να βρεθεί δέκατη.
Η επιχειρηματολογία της κοκορομαχίας είναι εμείς δίναμε τόσες ώρες νερό στο χωριό ενώ εσείς τόσες. Αρα εμείς ήμασταν καλλίτεροι!
Και φυσικά το γεγονός ότι και οι δύο συντελούσαν συνειδητά καταστροφή, με κοινή λογική, να βγω νικητής και καβαλάρης από την τετραετία και ‘γαία πυρί μιχθήτω’ δεν αφορά κανέναν από τους δύο!
Αφορά όμως εμάς!
Όμως αυτά άλλη φορά, θα επιμείνω στην ουσία.
Οι Υδρογεωλόγοι λένε πως μια γεώτρηση που έχει καταστραφεί από υπεράντληση, αν αφεθεί στην ησυχία της, επανέρχεται σε περίπου 15 χρόνια. Περίπου γιατί εξαρτάται από βροχοπτώσεις, εδάφη κλπ.
Η άντληση από την πρώτη γεώτρηση στην Πελεή ξεκίνησε κάπου στο ’83. ‘Δούλεψε για περίπου 5 χρόνια ας πούμε ότι έκλεισε κάπου στα ‘88-‘90. Μετά ανοίχτηκε η επόμενη.
Αρα, από την στιγμή που ‘έκλεισε’ πέρασαν κάπου 22 χρόνια. Για την δεύτερη, αν έκλεισε κάπου στο ’95, έχουν περάσει κάπου 17 χρόνια από τότε.
Αυτά σημαίνουν πολύ απλά ότι για τις δύο πρώτες, ίσως και για τις τρεις, αξίζει να εξετασθεί αν έχουν επανέλθει.
Γιατί αν είμαστε τυχεροί και έχουν επανέλθει, τότε τα Δίδυμα, αν αντλούν νερό, σωστά, από τρεις ή τέσσερες γεωτρήσεις, ταυτόχρονα, δεν θα έχουν ποτέ πρόβλημα νερού.
Επί πλέον, κάθε λίγα χρόνια, θα προστίθεται και μία επί πλέον γεώτρηση. Μέχρι να φθάσουμε εδώ. Το δίκτυο είναι έτοιμο. Και το νερό θα φθάσει και για το Σαλάντι.
Αυτά μόνον από τις παλιές γεωτρήσεις. Γιατί αν εξετασθούν, συστηματικά, και οι άλλες δυνατότητες τότε οι προοπτικές είναι πολύ μεγάλες.
Πραγματικά ΝΕΡΟΜΑΝΝΑ.
Επιγραμματικά, κάποιες επισημάνσεις.
Πρώτο, κ. Αλεβίζου μην πιστέψετε τίποτα από όσα γράφω και από όσα γράφει ο Βασίλης ο Γκάτσος  για αυτό το θέμα. Απλά θεωρήστε τα ως μια αιτία για ένα τηλεφώνημα σε κάποια αρμόδια για αυτά τα θέματα Υπηρεσία. Π.χ. αρμόδια υπηρεσία της Περιφέρειας, κλιμάκιο ΙΓΜΕ Τρίπολης, Τμήματα Γεωλογίας Ελληνικών ΑΕΙ, ….
Κατσαϊτηδες και λοιποί μπουρδολόγοι της Οικολογίας και της Περιβαλλοντολογίας, δεν έχουν την παραμικρή θέση εδώ.
Και πράξτε ανάλογα με το τι θα σας πουν. Αλλά να μας το πείτε.
Δεύτερο.  Η διαδικασία αυτή, όπως μου την περιέγραψαν έχει ένα κόστος, βαριά-βαριά 10.000 ευρώ ανά γεώτρηση, συνολικά. Έλεγχος, μέτρηση,  καλλιέργεια κλπ.
Μιλάμε δηλαδή για μέγιστο  20.000 ευρώ. Ποσό το οποίο, σε σχέση με τα εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ που ‘φεύγουν’ σε κάθε συνεδρίαση του Δ.Σ. σαν ‘μαρουλόφυλλα’, είναι αστείο. Μικρό επίσης και σε σχέση με το περίπου 200.000 που επίσης παίρνει ο Δήμος από τις ανεμογεννήτριες. Επί πλέον το θέμα αυτό έχει σαφώς απόλυτη προτεραιότητα σε σχέση με ένα δρομάκι, με ένα τριγωνάκι, ακόμη και με το περιφερειακό γήπεδο του Κρανιδίου.
Να σοβαρευτούμε καμία φορά!
Τρίτο. Τα όσα περιγράφω, αν αποδειχθούν αληθινά, ισχύουν προφανώς για όλες τις παλιές γεωτρήσεις του Δήμου Ερμιονίδας. Μιλάμε δηλαδή για πρόγραμμα σε όλο τον Δήμο.
Η ‘πολιτική’ της καταστροφής ήταν διαδεδομένη Πανελλαδικά!
Τέταρτο. Οι Υδρογεωλόγοι, προκειμένου να κάνουν την δουλειά τους θέλουν τις θέσεις των γεωτρήσεων αυτών σε γεωλογικό χάρτη. Αν αυτό δεν είναι εφικτό, κάνουν την δουλειά τους αν τις έχουν σε στρατιωτικό χάρτη, ακόμη και στο Google Earth. Και ένα υπόμνημα που να λέει, για κάθε γεώτρηση, πότε ανοίχτηκε, πότε άρχισε η άντληση, ποια η ποσότητα άντλησης ανά μέρα, ανά ώρα, πότε εξαντλήθηκε κλπ.
Πέμπτο. Οι μέχρι τώρα λογικές και οι πρακτικές στην διαχείριση αυτού του πλούτου πρέπει να αλλάξουν. Απαιτείται σωστή διαχείριση, τόσο στην άντληση όσο και στην κατανάλωση.
Εκτο. Η περιοχή αυτή, η Νερομάννα, είναι ένας υδροφόρος ορίζοντας, που ξεκινά από Πελεή, φτάνει Κολιάκι, Αγία Ελένη και Ιρια. Και ανήκει σε δύο Δήμους. Αν τώρα ο ένας, ο καλός, κάνει σωστή διαχείριση, και ο άλλος ο κακός, αλόγιστη, είναι προφανές το αποτέλεσμα!
Τέρμα επομένως οι ‘παλληκαριές’ και σωστή κοινή διαχείριση! Με συνεννόηση!
Αρκετά σκατά έχουμε φάει με τα Σκουπίδια!
Εβδομο. Αφου κάνατε την ‘βόλτα’ σας με την αντιδήμαρχο, βρήκατε ‘στοιχεία’ που σας επέτρεψαν μια καλή εμφάνιση, ως συμπρωταγωνίστρια, στην παράσταση που σκηνοθέτησε και πρωταγωνιστούσε ο ΚαΜίζης, καιρός να ξανακάνετε την ίδια ‘βόλτα’, με άρβυλα αυτή την φορά. Και να δείτε, με τα μάτια σας, όλα αυτά.
Να πω το ίδιο πράγμα με άλλα λόγια κ. Αλεβίζου, στην πρώτη σας εμφάνιση, περίμενα να μας πείτε που θα βρείτε νερό να πιεί ο κόσμος και όχι πόσο κακή διαχείριση έκανε ο Σφυρής!
Γιατί, ωμά, μπροστά στο φάσμα της δίψας, σκασίλα μου η διαχείριση!
¨Η, ακόμα πιο ωμά, δεν θα περιμένουμε την διαπίστωση, ‘από διαχείριση πάμε καλά αλλά από νερό έχουμε έλλειψη’!
Χορτάσαμε Μπούρδες και ‘εξυπνάδες’. Νισάφι πιά!
Παρατήστε το παλιό ξεκούρδιστο πολιτικό βιολί και αλλάξτε χαβά!

Τέλος, τα όσα γράφω, , όσα γνωρίζω δηλαδή,  είναι ένα μέρος των δυνατοτήτων αυτής της περιοχής. Γιατί υπάρχει και το κομμάτι,  από Βγκέθι έως Τσελεβίνια, φίλιπρα και αυτό, και επομένως με ανάλογες δυνατότητες.

Κυριακή 27 Μαρτίου 2011

Επεσαν … βαριά Σταύρο;

Για τα βαρέα μέταλλα ο λόγος. Που εμφανίζονται σε μεγάλη συγκέντρωση κατά την επεξεργασία των σκουπιδιών από τον δεματοποιητή.
Και τα οποία, πιθανόν να έχουν μολύνει οργανισμούς και περιβάλλον τόσο στον Σταυρό Διδύμων όσο και στον χώρο εναπόθεσης των λυμάτων στον κάμπο.
Τους κινδύνους και τα προβλήματα τα αναφέρατε εσείς, εσύ προσωπικά και ο ΚαΜίζης. Βέβαια, ως πρωταγωνιστές, στην προσπάθειά σας για μία επιτυχημένη παράσταση με τίτλο ‘Τα σκουπίδια και ο κακός Σφυρίς’.
Όμως Σταύρο τώρα, εσύ έχεις την ευθύνη. Και σ’αρέσει δεν σ’ αρέσει, εσύ πρέπει να δώσεις απαντήσεις και λύσεις!
Ποιες;
Σε όλα όσα καταλογίζατε, μαζί με τον ‘μεγάλο’ σε βάρος του Σφυρί και των δικών του στην σχετική με το θέμα συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου.
Σε όλα. Μέχρι κεραίας!
Εκτός εάν Σταύρο δεν ‘προκάνεις’.
Εχεις πολύ δουλειά με την ‘υλοποίηση’ του ‘προγράμματος’ του εθελοντικού Δήμου Ερμιονίδας.
Σταύρο, ωμά.
Παράτα το Εθελοντή στα παιγνιδάκια του, σταμάτα να παριστάνεις τον σκουπιδιάρη, και κάνε δουλειά. Και αν σου μείνει χρόνος, βοηθάς και τους εθελοντές.
Και πρώτα ένα δελτίο ενημερωτικό για το θέμα.
Ο κόσμος εσένα ψήφισε, όχι τον εθελοντή, και από σένα περιμένει λύσεις και απαντήσεις.
Και μην ξεχνάς. Ενας μήνας έμεινε. Τέσσερις ζητήσατε.
Και για να ξέρουμε γιατί μιλάμε. Για το συγκεκριμένο θέμα, των βαρέων μετάλλων, Δήμαρχος Γιατρός και αρμόδιος αντιδήμαρχος Φυσικός, αποτελούν τον ιδανικό συνδυασμό για υποδειγματικό χειρισμό του θέματος.
Και εσείς τα έχετε κάνει μούτι!
Η φωτό είναι από τον Δαμαλίτη.

Η Πολιτική του Δήμου για τα Σκουπίδια!

Κατσαϊτης: ‘ … Και τουλαχιστον ο Αντιδημαρχος κ Κουστας( υπεθυνος για την καθαριοτητα)  δικαιουται  ενα μπραβο γιατι σαν απλος εργατης (εκτος απο ολα τα αλλα) εβαλε τα γαντια και εχει δουλεψει σκληρα τρεις φορες και 6 ωρες στην διαλογη μεχρι σημερα...’ 
Κάρτα χτύπαγες Σταύρο;
Την φωτό δεν θυμάμαι που την βρήκα. Πάντως στον Δαμαλίτη ή στον Κατσαϊτη.

Αϊντε, άϊντε, …..

Ολους, ζυγισμένους και στοιχισμένους, εφ’ ενός ζυγού τους θέλει ο Κατσαϊτης.
Αντιδήμαρχο, Συμβούλους, Δημοτικούς και Τοπικούς, εκλεγμένους και υποψήφιους, ΠΑΠΟΕΡ, …. Ολους στα σκουπίδια!
Μόνο τον ΚαΜίζη δεν έβαλε! Σεβασμός βλέπεις!
Τι σόϊ εθελοντής Δήμαρχος θα ήταν με ‘εξουσία’ πέντε-δέκα εθελοντές!
Όταν έγραφα ότι θα τον βρούμε και στην κρεβατοκάμαρα πολλοί το θεωρούσαν υπερβολικό.
Περιμένετε.
Σε λίγο θα ακολουθήσουν και μαθήματα υγιούς και ασφαλούς sex.
Είναι μονόδρομος σε αυτά τα μυαλά!
Μην πάει βέβαια το μυαλό σας σε πονηρούς υπαινιγμούς και τέτοια. ΟΧΙ. Ξεκάθαρα.
Απλά αποτελεί και αυτό ‘ιδεολογία’ που πρέπει να διαδοθεί!
Την φωτό δεν θυμάμαι που την βρήκα. Στον Δαμαλίτη ή στον Κατσαϊτη.

Σάββατο 26 Μαρτίου 2011

Σιωπή!

Απόλυτη σιωπή σχετικά με την καντίνα του ΚαΜίζη, μετά το τελευταίο σχόλιό μου. Αλλά και μετά τα όσα προηγήθηκαν! Εδώ και εδώ.
Εχουν περάσει περίπου δέκα μέρες και δεν έχω δει ούτε ανακοίνωση, ούτε δελτίο τύπου.
Ούτε έγινε κάποια ανακοίνωση στην τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου!
Και φυσικά, ούτε σχόλιο!
Και δεν είδα επίσης κάποια δημοσιοποίηση των δύο κρίσιμων στοιχείων. Της άδειας της καντίνας και της άδειας για το στέγαστρο, που έχει μάλιστα και έγκριση από την ΕΠΑΕ!
Λάθος; Της αντιδημάρχου και όχι του ΚαΜίζη;
Όχι! Ξέρω τι γράφω. Του ΚαΜίζη δουλειές είναι αυτές!
Η αντιδήμαρχος, εν προκειμένω, είναι αμελητέα ποσότητα.
Δική του είναι η σιωπή!
Αλλά και ο Δαμαλίτης; 
 Με ιδιαίτερα απαράδεκτο τρόπο, άκρως συκοφαντικό για το πρόσωπό μου,  με ‘προκάλεσε’ να γράψω για αυτό το θέμα. Βλέπε επίσης εδώ και εδώ.
Προφανώς έχει αντιληφθεί ότι αυτά τα θέματα τα γνωρίζω καλά.
Εγραψα. Και από τότε και αυτός ΜΟΥΓΚΑ!
Αν και τον προκάλεσα, ευθέως, δεν είχε το θάρρος ούτε να διευκρινίσει – τεκμηριώσει τις ‘υποψίες’ ούτε να τις ανακαλέσει. Τις αφήνουμε να ‘περπατάνε’, κάτι θα μείνει!
Αλλά και με τα στοιχεία; Που φαγώθηκε να τα μάθει;
Και πάλι ΜΟΥΓΚΑ!
Τώρα αν εγώ αρχίσω και συσχετίζω αυτή την στάση του Δαμαλίτη με αυτά και αυτά καθώς και με τα όσα περί ‘φραγκοφονιά’, προβληματικές περιουσίες, μαγνητοφωνάκι και φωτογραφική μηχανή,  έχει γράψει γειτονικό blog για αυτόν, και δεν έχει απαντήσει, θα φταίω;

Σε κάθε περίπτωση χάρηκα με την επαναλειτουργία του ‘Η Ερμιονίδα μας’.

Πέμπτη 24 Μαρτίου 2011

Η Νερομάνα.

Η Ορεινή Ερμιονίδα Νερομάνα; ΝΑΙ !!!!
(Γράφει ο Βασίλης Γκάτσος)
 Ο Θάνος και ο Γιώργος, ο καθένας με τον τρόπο του, έφεραν στο προσκήνιο της ορεινή Ερμιονίδα, την όντως άγνωστη στους πολλούς.
Θα προσθέσω κάποια στοιχεία για να εξηγήσω, γιατί είναι η μελλοντική νερομάνα της Ερμιονίδας.
 Ξεκινάμε από την Ακρογιαλιά. Είναι γνωστό ότι  οι Αδέρες κατεβάζουν το πολύ νερό από την μεριά του Γαλατά. Από τη μεριά της Ακρογιαλιάς το λιγότερο. Αλλά υπάρχουν τρία – τέσσερα βασικά ρέματα (και άλλα μικρότερα) μέχρι το Θερμήσι, που κατεβάζουν αρκετό νερό. Δύο από αυτά έχουν παλιούς νερόμυλους, και το νερό, όταν έχει βρέξει καλά, κυλάει μέχρι και τον Μάιο. Τα ρέματα ξεσπούν στις παραλιακές πεδιάδες της Ακρογιαλιάς που είναι και οι πλέον εύφορες της Ερμιονίδας. Οι ανάγκες σε νερό είναι μεγάλες, γιατί οι εργατικοί κάτοικοι της περιοχής βάζουν και πολλά θερμοκήπια, χώρια τους ποτιστικούς ελαιώνες. Το νερό το παραθαλάσσιο έχει και εκεί σχεδόν χαλάσει και οι καλλιεργητές κάνουν γεωτρήσεις μέσα στις ρεματιές, ενώ με συστήματα αγωγών μεταφέρουν το τρεχούμενο νερό στις καλλιέργειές τους, όσο αυτό κυλάει. Όμως το καλοκαίρι που κυρίως χρειάζεται το νερό, δουλεύουν τις γεωτρήσεις στις ρεματιές. Έτσι εξαντλούνται τα αποθέματα τα υπόγεια και αυτό έχει και επιπτώσεις, όπως στη ρεματιά του Αγίου Βλάσση που ξεράθηκαν τα μεγάλα πλατάνια.
  Από τον δρόμο δεν βλέπεις τίποτα, δηλαδή οι ρεματιές είναι αθέατες. Αν όμως τις ανέβεις με τα πόδια, κινείσαι μέσα σε ένα παράδεισο από πλατάνια και άλλα δέντρα, που δεν μπορείς να φανταστείς. Τα πλατάνια φυτρώνουν κατά χιλιάδες από τους σπόρους, και από κει μπορεί να πάρει όποιος θέλει για φυτώριο. Το καλοκαίρι όμως με τη ξηρασία, τα περισσότερα από τα ‘νεογέννητα’ πλατάνια δεν τα καταφέρνουν, γιατί οι ρίζες τους είναι μικρές, και έτσι ξεραίνονται.
Οι ρεματιές αυτές γρήγορα παίρνουν μεγάλη κλίση καθώς ανεβαίνουν προς την κορυφογραμμή των Αδερών.
Αν λοιπόν θέλουμε νερό, στις ρεματιές αυτές πρέπει να γίνουν φράγματα, ώστε να εμπλουτίζεται ο υδροφόρος ορίζοντας, αλλά να γίνεται και απόθεμα για το καλοκαίρι. Φυσικά κατόπιν μελέτης και όχι περιβαλλοντικού ενθουσιασμού.
Στο Θερμήσι εκβάλλει το ρέμα Ρορό που είναι κανονικός χείμαρρος, όπου μπορεί να φτιαχτεί το πρώτο μεγάλο φράγμα της Ερμιονίδας.
Ακολουθεί η Ντάρδιζα. Εδώ έχουμε το κύριο ρέμα της Κιάφας που καταλήγει στον οικισμό των Μεταλλείων και το ρέμα που σπάει στο Πουλάσι καθώς και ορισμένα μικρότερα. Το ρέμα αυτό κάνει και ζημιές στα κτήματα, γιατί είναι ορμητικό. Και εδώ παίρνει λοιπόν μικρά φράγματα, αλλά η καλλιεργήσιμη γη είναι λιγοστή. Ως εκ τούτου δεν είναι τα φράγματα αυτά πρώτης προτεραιότητας.
Μετά περνάμε στον Κάμπο της Ερμιόνης.
Εδώ κυρίαρχο είναι το ρέμα του Καταφυκιού που ξεκινάει από το οροπέδιο του Ηλιοκάστρου και τις Αδέρες, κατεβαίνει προς Παπούλια, περνάει το Καταφύκι και πλημμυρίζει τον κάμπο της Ερμιόνης. Εδώ λοιπόν μπορεί να φτιαχτεί το δεύτερο μεγάλο φράγμα της Ερμιονίδας. Αλλά προσοχή. Δεν νοείται να κλείσουμε το Καταφύκι και να κάνουμε την χαράδρα του λίμνη. Το νερό που κατεβαίνει από το Ηλιόκαστρο, όταν έχει βρέξει καλά, είναι αρκετό μέχρι και τον Μάιο, αλλά εκεί που παίρνει στροφή για να μπει στη χαράδρα περνάει από μια σχετικά αμμώδη περιοχή και το περισσότερο απορροφιέται από τη γη. Άρα φράγμα από κει και πάνω, δηλαδή στη ρεματιά του νερόμυλου μέχρι Σταήλια.
Στον κάμπο της Ερμιόνης κατέρχεται ένα ορμητικό ρέμα από Ηλιόκαστρο, και ένα άλλο από τους λόφους μεταξύ Ασπροβουνιού και Πόρτες. Αυτό έχει πολλούς κλάδους. Όλοι οι κλάδοι σκάνε στον Κάμπο λίγο πιο πάνω από τη Λουμαριά και συναντάνε τα νερά του Καταφυκιού που σκάνε στην Κορίτα και τη Δέση.
Και στα δύο μπορούν να γίνουν φράγματα.
Ένα δύο ρέματα κατεβαίνουν στον Κάμπο του Κρανιδίου και μπορούν να γίνουν φράγματα.
Από κει και πέρα δεν υπάρχει κάτι σημαντικό, άλλωστε δεν υπάρχει και καλλιεργήσιμη γη. Το τελευταίο αλλά μεγαλύτερο ρέμα είναι του Μπεντενιού, που πολλές φορές κυλάει μέχρι το Ιούνιο. Έρχεται από Ορθολίθι και Χώριζα και μετά συναντάει και άλλά δύο μεγάλα ρέματα που έρχονται από Πελεή και Τραχειά στη θέση Τριπόταμα, από κει και κάτω κατεβαίνει ορμητικά προς Ίρια. Εδώ μπορεί να γίνει το τρίτο και μεγαλύτερο φράγμα το αποκαλούμενο και φράγμα της Τζερτζελιάς.
 Υπάρχουν βέβαια και ρέματα στη Χεσρσόνησο του Κρανιδίου που μπορούν να γίνουν φράγματα και μάλιστα σε περιοχές που το υπέδαφος μπορεί και κρατάει νερό. Ιδιαίτερα από τους λόφους στα Δισκούρια και την Πικροδάφνη.
Αν λοιπόν οραματιζόμαστε μια αειφόρο επαρχία Ερμιονίδας, αυτό πρέπει να είναι το μελλοντικό τοπίο μας. Δηλαδή πιλοτικά γίνονται μελέτες για ένα τμήμα της Ερμιονίδας και αρχίζει η κατασκευή φραγμάτων.
Είναι αυτονόητο ότι η διαχείριση του νερού και των καλλιεργειών θα είναι τέτοια, ώστε να έχουμε αειφορία (αει + φέρω). Δηλαδή το νερό να είναι πάντα καλό, ώστε να το έχουμε κάθε χρόνο και οι καλλιέργειες να είναι τόσες και τέτοιες, ώστε κάθε χρόνο να φέρνουν καρπούς και να μην εξαντλείται ούτε το νερό, ούτε η γη αλλά να μη μολύνεται και η θάλασσα.
Δηλαδή αν η Ερμιονίδα ήταν Ισραήλ, Ολλανδία κ.λ.π., αυτά ήδη θα τα είχαν φτιάξει.
Εμείς έχουμε μια εξαιρετική ικανότητα. Μόνον να τα ονειρευόμαστε. Άλλωστε οι οικολογούντες υποστηρίζουν τα όνειρα αλλά όταν πάνε προς υλοποίηση, δεν μπορεί κάτι θα βρούνε να τα σταματήσουνε.
Πάντως από το 1981 μέχρι και σήμερα, ζήσαμε πλουσιοπάροχα με τα δανεικά και τις επιδοτήσεις των κουτόφραγκων και δεν κάναμε τίποτα. Θα φτιάξουμε τα φράγματα τα επόμενα 30 χρόνια που θα επιστρέφουμε τα δανεικά;
Καλά όνειρα ....χωρίς φραγμούς, αλλά η λόρδα ήδη άρχισε.

Έρρωσθε,
Βασίλης Γκάτσος