Για τα Σχολεία

Γειτονικό ιστολόγιο προβληματίστηκε πρόσφατα, διατυπώνοντας σειρά ερωτημάτων, με τον δικό του τρόπο και την δική του λογική,  για κάποια ενέργεια που έγινε στο Δημοτικό Σχολείο Πόρτο Χελίου, ίσως και σε άλλα.

Ενέργεια που θα έλεγα ότι προβληματίζει. 

Θετικά και αρνητικά.

Ενέργεια για την οποία θα πρέπει ΑΜΕΣΑ να δοθούν από τους αρμόδιους πειστικές απαντήσεις, για το εάν δόθηκε η απαιτούμενη σχετική έγκριση ή όχι, και, κυρίως, το σκεπτικό της.

Εχω ξαναγράψει ότι τα Σχολεία μας η Ελληνική Πολιτεία τα έχει, ΘΕΣΜΙΚΑ, απόλυτα θωρακισμένα.

Τίποτα δεν ‘μπαίνει’ στο Σχολείο, τίποτα δεν υλοποιείται, ούτε μάθημα, ούτε πολιτιστική δραστηριότητα, ούτε ψυχαγωγική δραστηριότητα, ούτε περιβαλλοντική δραστηριότητα, …, αν δεν προβλέπεται από τους σχετικούς Νόμους, Κανονισμούς και Προγράμματα.

Και όταν υλοποιείται, και πάλι υλοποιείται σύμφωνα με τα όσα λένε οι Νόμοι και οι Κανονισμοί.

Και θα πρέπει εδώ να θυμίσω την περίπτωση όπου οι εθελοντές του Δήμου, στα Δίδυμα, με εξουσία ελέω Εθελοντισμού, απαιτούσαν τότε από το Σχολείο να στείλει τα παιδιά να συμμετάσχουν στην εκεί δράση τους.

Και εγκαλούσαν μάλιστα το Σχολείο γιατί δεν ανταποκρίθηκε, υπάκουσε καλλίτερα, στις αιτιάσεις αυτές.

Τότε είχα αντιδράσει με το ίδιο σκεπτικό.

Και είχα γράψει ότι έτσι ανοίγουν κερκόπορτες για την Αλωση των Σχολείων.

Το αποτέλεσμα νάτο. Και δεν είναι τίποτα.

Να δείτε που σε λίγο θα αρχίσουν να ‘μπαίνουν’ και στην εκπαιδευτική διαδικασία. Είτε μοιράζοντας ‘βοηθητικό εκπαιδευτικό υλικό’ είτε κάνοντας ομιλίες, είτε …..

Οι ‘τεχνικές’ είναι πολλές.

Όσοι μου απέδωσαν τότε ‘παράσημα’, ας αναλογισθούν τι έκαναν, όχι σε μένα αλλά στα παιδιά, ας σκύψουν το κεφάλι και να τους ζητήσουν συγνώμη, έστω και νοερά, το δυνατά θέλει παλληκαριά.

Γιατί αν συνεχίσουμε έτσι, στο τέλος θα ρωτάμε τι βγάζουν τα Σχολεία μας.

 ΠΟΛΙΤΕΣ, όπως τους θέλει η Πολιτεία μας και το Σύνταγμά μας, ή κάτι άλλο!

Γιατί και στις δύο περιπτώσεις συμβαίνει ακριβώς το ίδιο.

Χρησιμοποιούνται οι Μαθητές και το Σχολείο για σκοπούς απόλυτα ξένους προς την δουλειά τους.

Καλά θα κάνουν επομένως οι Γονείς και οι Σύλλογοί τους να ενδιαφερθούν για όλα αυτά και να παραμερίσουν από τον χειρισμό αυτών των θεμάτων τους αμαθείς και τους επικίνδυνα ημιμαθείς.

Γιατί το ζητούμενο δεν είναι μόνο το μαγουλάκι αλλά και το μυαλουδάκι.

 

Διαβάζοντας τους ιχνηλάτες

Και το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Συμφωνώ και επαυξάνω. Απόλυτα φυσικό, όταν ένα τεράστιο κομμάτι του ΠΑΣΟΚ, κάπου 14%, εισχωρεί σε ένα ΣΥΡΙΖΑ του 2%. Δεν πρόκειται για ΣΥΡΙΖΑ αλλά για ένα ΝΕΟ ΠΑΣΟΚ στην πλέον κρατικοδίαιτη μορφή του, την πρώιμη όπως λες μορφή του. Όποιος θέλει το λέει αριστερά, δικαίωμά του, δημοκρατία έχουμε.
Αριστερά είναι η ισότιμη, τίμια και δίκαιη μετοχή στην καθημερινότητα του πολίτη. Και το πάγιο αίτημα του αριστερού πολίτη είναι η απλή αναλογική για να μπορεί να μετέχει και να αναδεικνύεται στην καθημερινότητα και όχι στην προπαγάνδα. Να συμφωνεί και να ομονοεί για το κοινό καλό, γνωρίζοντας ότι αλήθειες δεν υπάρχουν παρά μόνο λάθη (και κυρίως τα λάθη του) που πρέπει να διορθώνει μαζί με άλλους. Να αποδέχεται ότι όση πιθανότητα έχει με τη δραστηριότητά του να αλλάξει τους άλλους, άλλη τόση έχουν και οι άλλοι να τον αλλάξουν. 
Αυτονόητη τότε η συνεργασία σε επίπεδο κομμάτων και η απλή αναλογική. Αν κυνηγάει το μπόνους των 50 εδρών για να μας σώσει πρώτα, μετά να μας αναπτύξει και μετά .... φέρει την απλή αναλογική, φέξε μου και γλίστρησα.
Όντως ξαναπαιγμένο το έργο.
Αλλά και κάτι άλλο για τις σεβάσμιες μορφές του ΕΑΜ και της Αντίστασης. Όταν ο Θεοδωράκης έκρινε «Καραμανλής ή τα τάνκς», έπρεπε να τον ακολουθήσουμε όλοι. Όταν άφησε τον Καραμανλή, έπρεπε να τον αφήσουν όλοι. Στις εκλογές, τότε με τη Συμμαχία και το ΚΚΕ σε πλέρια αντίθεση, ο Θεοδωράκης ήταν το κόκκινο πανί για το ΚΚΕ, ούτε τα τραγούδια του δεν παίζονταν. Άρα όλοι έπρεπε να είναι Συμμαχία. Παραμονή ..... τουμπάρει και την επομένη βγαίνει ο Ριζοσπάστης με πρώτη σελίδα την φωτογραφία του και με μεγάλα γράμματα « ο Βάρδος του Λαού» και έπρεπε όλοι να τον ακολουθήσουν. Μετά φεύγει και από κει και από αλλού και τώρα μας καλεί στο ΣΥΡΙΖΑ. Έ, δεν πάει άλλο!!

Έρρωσθε,
Βασίλης Γκάτσος

Καιρός φέρνει τα λάχανα

Καιρός τα παραπούλια

Πριν συνειδητοποιήσουμε ότι ζούσαμε μια φούσκα δανεικών σε μια χώρα που την παραγωγική εργασία και το επιχειρηματικό ρίσκο το θεωρούσαμε αμαρτία και .... αντικοινωνική συμπεριφορά, με κάθε αφορμή, (εννοώ Χριστούγεννα, Πάσχα, Δεκαπενταύγουστο, ονομαστικές εορτές, δημοτικές και βουλευτικές εκλογές, εισαγωγικές εξετάσεις σε ΑΕΙ  κ.λ.π., ανάληψη δημοσιών θέσεων), πλημμύριζε το νέο κόσκινο της δημοσιότητας, τα μπλογκς και ο τοπικός τύπος, με κάθε είδους ευχαριστήρια και ευχές, των μεν προς τους δε. Συγχαίρομε (δημοσίως) τον ανηψιόν ή τον υιόν ή τον γνωστόν για την επιτυχία του, για την εκλογή του, για την ανάληψη καθηκόντων, για τη συμμετοχή του, για.. για.... Ευχαριστούμε για την ψήφο, την στήριξη, τη δωρεά, την υποστήριξη, την ενίσχυση, τη συμμετοχή, την προαγωγή..... Ο τάδε εύχεται Χρόνια Πολλά στον τάδε επ' ευκαιρία......

Βερβερέτζες και κομπλιμενταρούδια, που έλεγε κι ο Μπαρμπαγιώργος.
Στο κορύφωμα της παρακμής, όπου σε λίγο αναμένονταν δημόσια συγχαρητήρια για το αμάξι που αγόρασες, για τα νέα κλιματιστικά που έβαλες, για το κτήμα που πούλησες, για το νέο καταναλωτικό δάνειο, για το ωραίο μαύρισμα στον ήλιο, και για τη νέα οδοντοστοιχία.
Τώρα... σιωπή. Ή κάνω λάθος;
Πάνε και οι αλβανέζες που τις ντύναμε με μια ποδιά, μία στην κουζίνα και μία να σερβίρει κατά τας εορτάς και τας επετείους.
Πάνε και οι τέντες του εμίρη στα κέντρα μας που από τις αραχνοΰφαντες κουρτίνες τους ξεπρόβαλαν οι πατούσες των νέων μας.
Πάνε και τα διπλοτριπλά αμάξια της οικογενείας.
Ολική επαναφορά στα ουσιώδη.
Αμήν!

Έρρωσθε,
Βασίλης Γκάτσος

Για να καταλαβαινόμαστε

Ρίχτε και μια ματιά στον αρχαιολογικό χώρο που είναι εξαιρετικά σημαντικός, δώστε και καμιά φωτογραφία του τείχους του και των συλημένων τάφων του και δείτε την όλη κατάσταση. 

Περιβάλλον και ιστορία είναι και αυτά, και σε αυτόν τον αρχαιολογικό χώρο πιθανότατα κρύβεται όλη η ιστορία του Κρανιδίου και των Φούρνων.

Έρρωσθε,
Βασίλης Γκάτσος

Υδροβιότοπος και το ποταμάκι

Ο υδροβιότοπος Κοιλάδας:
 
Έχει άραγε επισήμως χαρακτηριστεί ως τέτοιος και υπάρχει σε ΦΕΚ; Όποιος ξέρει γράφει.
Έχει συγκεκριμένη έκταση βάσει σχεδίου; Όποιος ξέρει γράφει.
Είναι δημόσια ή ιδιωτική έκταση; Όποιος ξέρει γράφει.

Καλόν είναι η ΠΑΠΟΕΡ να ακολουθήσει το ρέμα Χουσεΐνι το οποίο εκβάλλει στον υδροβιότοπο (δηλαδή τα νερά του τον καθιστούν υδροβιότοπο) και με επιτόπια έρευνα να φωτογραφήσει και να φέρει στο φως το μοναδικό ποταμάκι της Ερμιονίδας με νερό όλο το χρόνο που πηγάζει από τον αγωγό επιφανειακής διάθεσης επεξεργασμένων λυμάτων του ΚΕΛ Λουτρού.


Να πάρει δείγματα από το νερό  και ως περιβαλλοντικό σωματείο να τα στείλει σε ένα διαπιστευμένο εργαστήριο για να μάθουμε όλοι την ποιότητα των ποταμίσιων υδάτων του. Στη συνέχεια να αναζητήσει την ΜΠΕ του ΚΕΛ Λουτρού και την άδεια διάθεσης επεξεργασμένων λυμάτων και να κάνει μία πλήρη και εμπεριστατωμένη μελέτη αυτής, όπως πολύ σωστά έκανε με την ΜΠΕ του Γκόλφ.
Είναι ΠΑρέμβαση ΠΟλιτών ΕΡμιονίδας, φυσικά εννοεί τα μέλη της που ως συλλογικότητα παρεμβαίνουν στην ζωή και την καθημερινότητα της Ερμιονίδας από περιβαλλοντική σκοπιά. Όμως όταν παρεμβαίνεις δίνεις φυσικά το δικαίωμα να παρεμβαίνει και όλη η Ερμιονίδα στη ζωή και στη καθημερινότητά σου ως συλλόγου, από περιβαλλοντική άποψη φυσικά.
Εμένα με ξένισε μια παλιά σας φωτογραφία με έναν κλωβό ιχθυοτροφείου που ξέφυγε από τη θέση του και εξόκειλε κάπου στις ακτές της ευρύτερης περιοχής της Κοιλάδας. Το θεωρήσατε μόλυνση του περιβάλλοντος, ιδιωτικά γαρ τα ιχθυοτροφεία, ενώ ως αντικείμενο καμία μόλυνση δεν προξενεί στη θάλασσα. Επρόκειτο για ένα ναυτικό ατύχημα λόγω θαλασσοταραχής και μόνον. Παρέμβαση, ή αφορμή περιβαλλοντικής παρέμβασης και υπενθύμιση για την περιβαλλοντικό κίνδυνο από την λειτουργία των ιχθυοτροφείων.
Και ως εδώ καλά. Αλλά ο φωτογράφος είχε σταθεί να φωτογραφήσει σε μια αμμουδιά και ακριβώς στην άκρη της φωτογραφίας διακρίνεται φράκτης εξοχικής κατοικίας όχι επί της παραλίας, αλλά επί της άμμου, δηλαδή πάνω στο κύμα κατά τρόπον εξοργιστικό. Νομίζω ότι ο φωτογράφος εστίασε, ώστε να μη περιλάβει μέσα στο πλάνο τον φράκτη, ο οποίος τελικά πέρασε στο πλάνο. Στην πραγματικότητα η περιβαλλοντική και όχι μόνον παράβαση και μάλιστα καραμπινάτη, ήταν ο φράκτης και αυτόν έπρεπε να σχολιάσετε και όχι τον κλωβό.
Σε άρθρο μου σας έδωσα αρκετή πληροφόρηση για τον αβαθή βυθό σε αυτήν ακριβώς τη θέση του ορμίσκου της Κοιλάδας και την ανάπτυξη εκεί της κηρύριζας που τάισε γενιές και γενιές Κρανιδιωτών, τόσο που την έβαλαν και στο έμβλημα του Δήμου Ερμιονίδας. Με τη σειρά σας να μας δώσετε πληροφόρηση για το ποταμάκι επεξεργασμένων λυμάτων το οποίο όταν αρχίσει και εκβάλει στη θέση αυτή, τότε χαιρετίσματα στην κηρύριζα που ακόμη υπάρχει σε μικρούς πληθυσμούς, φυσικά και σε όποιον υδροβιότοπο.

Έρρωσθε,
Βασίλης Γκάτσος

Αλιείς

Ο αρχαιολογικός χώρος των Αλιέων.

Ο Δήμαρχος και όλο το Δημοτικό Συμβούλιο συμπεριλαμβανομένης και της αντιπολίτευσης όπως και ο Πρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητας Πορτοχελίου φαίνεται ότι αγνοούν το «καθεστώς» της αρχαίας πόλης των Αλιέων και του γύρω χώρου.
Ο δε Δήμαρχος και ο Πρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητας Πορτοχελίου πρέπει να ψάξουν καλύτερα τα πράγματα, όπως και τις αρμοδιότητές τους.

Μια φορά και έναν καιρό λοιπόν, γύρω στο 1961-1964 που είμαστε μαθητές στο Γυμνάσιο Κρανιδίου πηγαίναμε με τα πόδια εκδρομή στο πανέμορφο και παρθένο Πορτοχέλι. Καμιά σχέση με αυτό που βλέπουμε σήμερα. Τότε κανείς δεν μιλούσε και κανείς δεν ήξερε για αρχαιότητες στο Πορτοχέλι όπως και σε ολόκληρη την Ερμιονίδα. Φυσικά κανείς δεν μιλούσε και για τουριστική ανάπτυξη.
Ο λόφος λοιπόν της πόλης των Αλιέων και η γύρω περιοχή ήταν ιδιωτικές εκτάσεις ή δασικές. Λέω δασικές και όχι δημόσιες, γιατί πολλές δασικές εκτάσεις ήταν ιδιωτικές.
Για να γίνουν λοιπόν ανασκαφές υπάρχουν δύο τρόποι:
Ο ένας είναι να ανακηρυχθεί πρώτα με ΦΕΚ μία έκταση ως αρχαιολογικός χώρος, να καθαρίσει η υπόθεση νομικά από διάφορες ενστάσεις κ.λ.π., να απαλλοτριωθεί ο χώρος και να πληρωθούν οι αποζημιώσεις, να περιέλθει ο χώρος στη δικαιοδοσία της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας η οποία κάνει μετά ανασκαφές με όποιο τρόπο νομίζει και στη συνέχεια οργανώνει και περιφράζει τον αρχαιολογικό χώρο όπως αυτή νομίζει και, χωρίς την άδεια της, ουδείς έχει δικαίωμα εισόδου ακόμη και αν έχει ευγενή σκοπό. Δηλαδή ο χώρος δεν είναι επισκέψιμος. Η διαδικασία αυτή βέβαια είναι χρονοβόρα και έχει να αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα εκτός και αν είναι δημόσια έκταση καθαρή χωρίς διεκδικήσεις ιδιωτών.

Ο άλλος είναι να γίνουν ανασκαφές σε ιδιωτικό χώρο κατόπιν συμφωνίας. Αν ένας ιδιώτης έχει ένα οικόπεδο και θέλει να κτίσει, τότε η αρχαιολογική υπηρεσία κάνει σωστικές ανασκαφές στο οικόπεδο συνήθως με έξοδα του ιδιοκτήτη, και αν ό,τι απομείνει μετά τις ανασκαφές θεωρηθεί μη σημαντικό δίδεται η άδεια για συνέχιση των εργασιών. Την ανασκαφή την ενεργοποιεί ο ίδιος ο ιδιοκτήτης με το έργο που θέλει να κάνει. Τι γίνεται όμως σε ένα ιδιόκτητο αγρό, όταν μία Αρχαιολογική Σχολή πιστεύει ότι υπάρχουν αρχαιότητες και επιθυμεί να τον ανασκάψει; Μπορεί να το κάνει αν έρθει σε συμφωνία με τον ιδιοκτήτη, δηλαδή κατά ευγενή παραχώρηση του ιδιοκτήτη. Να γίνει η ανασκαφή μέσα σε ορισμένο χρόνο και ό,τι απομείνει να σκεπαστεί και να αποκατασταθεί ο αγρός ο οποίος επανέρχεται στην προηγούμενη χρήση του.
Στους Αλιείς λοιπόν βλέπουμε σήμερα μια περιφραγμένη έκταση που είναι ο αρχαιολογικός χώρος της ακρόπολης και του οικισμού. Και άλλες φορές έχουν γίνει βανδαλισμοί που έχουν σχέση με την περίφραξη και τους δρόμους προσέγγισης στον αρχαιολογικό χώρο, όπως και με την παραλία του αρχαιολογικού αυτού χώρου. Μιλάμε για προσπάθειες καταπάτησης του αρχαιολογικού χώρου, για προσπάθειες εξάλειψης των δρόμων προσέγγισης που περνούν από ιδιοκτησίες.
Είναι έτσι τα πράγματα; Ή μήπως υπάρχουν εντός της περιφραγμένης έκτασης του αρχαιολογικού χώρου εκτάσεις που τις διεκδικούν ιδιώτες, εκτάσεις για τις οποίες δεν έχει τελειώσει η διαδικασία απαλλοτρίωσης κ.λ.π.; Οι δρόμοι προσέγγισης είναι επισήμως χαρακτηρισμένοι ως αγροτικοί δρόμοι, ή είναι διελεύσεις από κτήματα κατά συνήθεια;

Ένας που κόβει πεύκα για το τζάκι του ή για να τα πουλήσει, πάει σε ένα δάσος νύχτα, με ηλεκτρικό πριόνι και μπαταρία για να κάνει και λιγότερο θόρυβο, κόβει, τεμαχίζει, φορτώνει και φεύγει. Δεν πάει σε έναν αρχαιολογικό χώρο περιφραγμένο και περιτριγυρισμένο από εξοχικά για να κόψει τα λίγα πεύκα του και να τα παρατήσει στο έδαφος.
Όλοι γνωρίζουμε ότι όταν φυτρώνουν σε κτήμα πεύκα και μεγαλώσουν, τότε το δασαρχείο μπορεί να χαρακτηρίσει το κτήμα ως δάσος, ιδιωτικό μεν, αλλά δάσος. Άρα αν τμήμα του περιφραγμένου χώρου των Αλιέων είναι διεκδικούμενο, προφανώς ο διεκδικητής δεν θέλει να αναπτύσσονται πεύκα για τον ως άνω ευνόητο λόγο. Ακούγοντας λοιπόν περί εθελοντικού καθαρισμού κάποιοι θεώρησαν ως ευκαιρία την κοπή των πεύκων, που θα αποδιδόταν στο έργο καθαρισμού. Όταν μια ολόκληρη επαρχία χρόνια τώρα επιδίδεται στην εκποίηση της γης της, είναι λογικό να εφευρεθούν όλοι οι τρόποι πού διευκολύνουν και υπερασπίζονται την εκποίησή της.

Άρα ας ρωτηθούν οι αρμόδιες υπηρεσίες για το πραγματικό καθεστώς της περιφραγμένης έκτασης και τις εκκρεμότητες του. Από την στιγμή όμως που είναι επίσημος περιφραγμένος αρχαιολογικός χώρος κανένας δεν έχει δικαίωμα καθαρισμού, αποψίλωσης ή αποξήλωσης, ούτε ιδιώτες, ούτε εθελοντές, ούτε ο δήμος, χωρίς την άδεια της αρχαιολογικής υπηρεσίας και κυρίως την επίβλεψή της, γιατί μπορεί να προκληθούν ανεπανόρθωτες βλάβες στα αρχαιολογικά ευρήματα. Και ένα πεύκο που με τις ρίζες του ξεθεμελιώνει ένα αρχαίο κτίσμα, είναι αρμοδιότητα της αρχαιολογικής υπηρεσίας να πάρει άδεια από το δασαρχείο και να το κόψει, όπως και κάθε άλλο δέντρο ή θάμνο. Και στο Μπίστι που είναι ανοικτός αρχαιολογικός χώρος και συγχρόνως πευκοδάσος δεν επιτρέπεται το φύτεμα πεύκων ή το κόψιμό τους χωρίς άδεια και επίβλεψη της αρχαιολογικής υπηρεσίας και του δασαρχείου. Ήδη πολλά τμήματα τείχους καταπονούνται από τις ρίζες των πεύκων.

Δυστυχώς η μοίρα των αρχαιολογικών μη επισκέψιμων χώρων αυτή είναι. Μετά τις ανασκαφές πέφτει το ενδιαφέρον, η αρχαιολογική υπηρεσία δεν έχει χρήματα για συντήρηση και έτσι ρημάζουν. Συνήθως τέτοιους χώρους οι Δήμοι τους μεταμορφώνουν, ώστε να μπορούν να υποδεχθούν πολιτιστικές εκδηλώσεις και με λίγους ευσυνείδητους εργάτες με επίβλεψη αρχαιολόγου κάνουν ένα καλό ετήσιο καθαρισμό. Αυτό για τη Ριβιέρα της Ελλάδας και τον δήμο της είναι εύκολο.

Η ανασκαφή όμως του αρχαίου νεκροταφείου της πόλης των Αλιέων έγινε με άλλο καθεστώς. Το νεκροταφείο ήταν σε ένα ιδιωτικό σταροχώραφο. Ο ιδιοκτήτης του ευγενώς συμφώνησε να ανασκαφεί το χωράφι του εντός ορισμένων μηνών και μετά να αποκατασταθεί. Έτσι και έγινε. Επισκεπτόμαστε τις ανασκαφές με τον αείμνηστο φίλο Παντελή Μήτσου και συζητούσαμε με τους αρχαιολόγους, μια δε συνέντευξή τους με φωτογραφίες είναι δημοσιευμένη στην τότε τοπική μας εφημερίδα. Βιάζονταν για να είναι συνεπείς με τη συμφωνία. Με το τέλος των ανασκαφών, τα χώματα μπήκαν στη θέση τους και σήμερα βλέπεις ένα αγρό. Υπήρξαν και ευγενικές χειρονομίες στον τόπο μας.

Δυστυχώς με τα 30 και βάλε χρόνια  εκποίησης της Ερμιονίδας γίναμε Ριβιέρα (για τους άλλους, γιατί όπως διαβάζω κύριο πια εισόδημα των Κρανιδιωτών είναι η ενοικίαση των σπιτιών του οικισμού τους σε μετανάστες), καλύτερα Μπαχαλοριβιέρα, και δεν κάνουμε τίποτα για να αλλάξουμε τη μοίρα μας.

Έρρωσθε,
Βασίλης Γκάτσος

Από το ‘video των Σφαγείων’: Πρώτη παρατήρηση.

Αρχισα να το  ….. μελετώ!

Πρώτη παρατήρηση:

Ο Λάμπης Βάθης, σε αντίθεση με την κ. Τσιρτσίκου, δεν παρευρέθη στο Δ.Σ. κατά την στην συζήτηση του θέματος!

Η δική μου δεοντολογία λέει ότι έπρεπε ‘πάση θυσία’ να παρευρεθεί και να ενημερώσει το Δημοτικό Συμβούλιο σχετικά με το τι συνέβη τόσο με την εκκαθάριση όσο και με το γνωστό θέμα. 

Να λύσει τις όποιες απορίες και να δώσει τις όποιες απαντήσεις.

Δεν παρευρέθη όμως!

Το γιατί δεν το γνωρίζω.

Υποθέσεις μόνο μπορώ να κάνω.

Ζήτησε να παρευρεθεί και δεν τον άφησαν, του ζητήθηκε να παρευρεθεί και αρνήθηκε,  κάτι φοβήθηκε, κάποιος του είπε μην έρθεις δεν χρειάζεται, θα καθαρίσουμε εμείς, κ.α.

Η απουσία επισημάνθηκε από και από τον Δ.Σ. Ι. Αντωνόπουλο

Ερώτημα που απαιτεί απάντηση.