Τι είναι τελικά λογικό;

Αν είμαστε κατά σε μια επένδυση, έχουμε χιλιάδες δικαιολογίες και αφορισμούς.

Αλλά με τι την αντικαθιστούμε; Με γενικόλογα και αφορισμούς;

Ένα ιχθυοτροφείο όντως θέλει ανοικτή και με ρεύματα θάλασσα πολύ καθαρή, όχι για να την ρυπαίνει, αλλά γιατί αν δεν είναι καθαρή θα του αρρωσταίνουν και θα του ψοφάνε τα ψάρια. Έχουν κλείσει ιχθυοτροφεία, γιατί δεν ευδοκίμησαν σε μολυσμένα και ζεστά νερά, ενώ μερικές φορές έχουν μεταφέρει ασθένειες ψαριών στον φυσικό πληθυσμό ψαριών μιας περιοχής.

Η ρύπανση προέρχεται κυρίως από το περίσσευμα της τροφής που διαχέεται στη θάλασσα και από τα περιττώματα των ψαριών. Το κύριο κόστος είναι η τροφή, δηλαδή περίπου 3 – 4 κιλά τροφή για να παραχθεί ένα κιλό ψάρι. Είναι δυνατόν λοιπόν σε ένα κλάδο ανταγωνιστικό να σπαταλιέται με οποιονδήποτε επιπόλαιο και αντιεπιστημονικό τρόπο η τροφή; Δηλαδή ο ιχθυοτρόφος επιδιώκει από διαστροφή να μπαίνει μέσα; Τα περιττώματα των ψαριών μπορεί πέφτοντας κάτω από τα κλουβιά να δημιουργούν στον βυθό μια εστία συγκέντρωσης αλλά είναι χωνεμένη τροφή για άλλους οργανισμούς.

 Είναι αυτονόητο από κακή χρήση, επιπολαιότητα, μη επίβλεψη να υπάρχει μόλυνση γύρω από τα κλουβιά, όμως πλήρως ανεπιθύμητη για τον ίδιο τον ιχθυοτρόφο. Μήπως σε ένα βουστάσιο επιδιώκει τη μόλυνση του βουστασίου του ο ιδιοκτήτης για να καταστραφεί; Νομίζουμε ότι τα ψάρια της ιχθυοκαλλιέργειάς μας που μπαίνουν ως πολύ καλά προϊόντα  ακόμη και στις πιο απαιτητικές αγορές της Ευρώπης δεν περνάνε από κανέναν έλεγχο;

Ο Δήμος, η Περιφέρεια, το ΥΠΕΚΑ έχουν αυτονόητο δικαίωμα ελέγχου. Αν δεν το ασκούν ποτέ, φταίει ο ιχθυοκαλλιεργητής;

 Για την περιοχή μας προβλέπεται στη Βουρλιά, Πλατειά, μέγιστη παραγωγή γύρω στις 10 000 τόνους ψαριού. Προβλέπεται μεν αλλά δύσκολα επιτυγχάνεται. Στην κατανάλωση η αξία τους είναι 70 000 000 €. Ο ιχθυοτρόφος είναι πολύ ευχαριστημένος αν πουλάει με 4 € χοντρική και προς εξαγωγή (80% των ψαριών ιχθυοκαλλιέργειας εξάγονται). Τα υπόλοιπα τα κερδίζει το εμπόριο, η λαϊκή, ο μανάβης, χώρια τα εστιατόρια κ.λ.π. που δεν υπολογίζονται εδώ.

Για τις ελληνικές θάλασσες η ικανότητα παραγωγής ψαριού με φυσικό τρόπο είναι 10 κιλά ανά στρέμμα θαλάσσης το χρόνο. Δηλαδή τα αλιευτικά πεδία της Ερμιονίδας είναι περίπου 300 000 στρέμματα και μπορούν να δίνουν το χρόνο 3000 τόνους ψάρι. Αυτό βέβαια μπορεί να ισχύσει, όταν δεν ρυπαίνουμε την θάλασσα, όταν την αποκαταστήσουμε και την κάνουμε αειφόρο, όταν όταν.......αλλά όχι σήμερα. Και την αειφορία της ΔΕΝ την εμποδίζουν τα ιχθυοτροφεία, αντίθετα την ενισχύουν.

Οι βοσκοί πουλάνε το αρνί ζωντανό προς 4 € το κιλό. Για να δημιουργηθεί άξια 70 000 000 € πρέπει να πουλήσουν 17 500 000 κιλά αρνί δηλαδή 1750 000 δεκάκιλα αρνιά το χρόνο. Και αυτή η δραστηριότητα να γίνεται εξ ολοκλήρου στην Ερμιονίδα.

Για να εισπράξουν τα ξενοδοχεία μας και τα νοικιαζόμενα 70 000 000 € τη σαιζόν και υπολογίζοντας 50 € το άτομο την ημέρα και με διατροφή πρέπει να φιλοξενήσουν 1 400 000 άτομα τη σαιζόν. Δεδομένου ότι η σαιζόν είναι 60 μέρες πρέπει η Ερμιονίδα να είχε πάνω της 23000 ξένους την ημέρα. Αν αυτό δεν είναι ρύπανση τότε τι είναι; Ή νομίζουμε ότι η πλειοψηφία των εργαζομένων που θα εξυπηρετήσουν όλους αυτούς δεν θα είναι μετανάστες;

Αν είχαμε καταφέρει να φέρουμε σχολές στον τόπο μας (βιομηχανία σχολών δηλαδή) τότε θα έπρεπε οι σχολές να είχαν 7000 φοιτητές όλους σε νοικιαζόμενα για να δημιουργηθεί τοπική αξία 70 000 000 €.

Θα έπρεπε να είχαμε 2300 δημόσιους υπαλλήλους στην Ερμιονίδα για να εισρεύσει αξία 70 000 000 €.

Θα έπρεπε να πουλούσαμε 23000 στρέμματα κάθε χρόνο με 3000€/στρ για να εισρεύσει αξία 70 000 000 €.

Θα έπρεπε να πουλάμε 140 000 τόνους εσπεριδοειδή  το χρόνο για να φέρουμε 70 000 000 € στην Ερμιονίδα (και στη χώρα) και να εξάγαμε το 80% αυτής της ποσότητας. Έπρεπε δηλαδή να είχαμε στην Ερμιονίδα 3 000 000 δέντρα εσπεριδοειδών! Θα είχαμε νερό; Τα λιπάσματα που θα βγαίνανε.... υπογείως;

Η Ερμιονίδα έχει περίπου 4000 οικογένειες μόνιμων κατοίκων. Τα 70 000 000 € αντιστοιχούν σε 17500 €/ ανά οικογένεια.

Δυστυχώς ο κοινός νους έχει προ πολλού πετάξει από την περιοχή μας και τελευταίως πετάει και ο νους. Έχει φύγει το περιεχόμενο και μας έμεινε το τσόφλι.

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

Τα Ναι και τα Όχι.

Οχι στο ένα, όχι στο άλλο, όχι στο παρ’ άλλο, τι θα κάνουμε στο τέλος;

Πως θα ζήσουμε; Αυτό αναρωτιέται ο Βασίλης Γκάτσος.

Και με αυτή την αφορμή, θα ήθελα να καταθέσω κάποιες σκέψεις.

Τα όχι τα δικά μου, που δεν είναι και λίγα, και για τα οποία μπορώ να μιλάω, είναι σε άλλη λογική.

Και έχουν να κάνουν, κατά βάθος, όχι στην προχειρότητα, όχι στους πολιτικάντηδες, όχι στους καραγκιόζηδες και στα καραγκιοζιλίκια, όχι στην αρπαχτή, ….

Ένα Ναι, και μάλιστα μεγάλο έχω να πω.

 Στην Σοβαρότητα. Και από εκεί ακολουθούν όλα τα άλλα.

Πρώτο παράδειγμα, τα Λατομεία Μαρμάρου. Ελεγα και λέω όχι. Γιατί όμως;

Γιατί βρίσκομαι μπροστά σε μία κατάσταση, όπου έναν πλούτο του τόπου μου, κάποιοι πονηροί , μαζί με κάποιους καραγκιόζηδες της πολιτικής, δημιούργησαν ένα θεσμικό πλαίσιο που επέτρεψε, αυτόν τον πλούτο, όσος ήταν και είναι, να μου τον κλέψουν. Μου έδωσαν ψίχουλα, μου κατέστρεψαν τους δρόμους, και μου άφησαν και το σεληνιακό τοπίο!

Ωμά, ήμουν το κορόϊδο.

Δεύτερο παράδειγμα, να μην κουράζω, τα Ιχθυοτροφεία.

Για να αναπτυχθεί αυτή η τεχνολογία χρειάστηκαν χρόνια δουλειάς.

Μελέτες και έρευνες ετών, από Βιολόγους, Ιχθυολόγους, Ωκεανολόγους, Χημικούς, Γεωπόνους, Μηχανικούς, ….

Σωρεύτηκε γνώση και εμπειρία πριν ξεκινήσουν.

Και μπήκαν κανονισμοί, προδιαγραφές, …., που εξασφαλίζουν και το υγιεινό του προϊόντος, και την θάλασσά μου, και το τοπίο, …

Τηρείται τίποτα από αυτά στον τόπο μας;

Μπήκαν όρια σχετικά με τον μέγεθος, την παραγωγή, την ρύπανση, ….

Και αν μπήκαν, τηρούνται;

Υπάρχουν οι απαραίτητοι μηχανισμοί και υποδομές για τον έλεγχο της πιστής εφαρμογής;

Εξετάστηκαν άλλες προοπτικές ανάπτυξης κάποιας περιοχής, πριν αυτή δοθεί σε οχλούσα δραστηριότητα;

Εν προκειμένω, έχουμε μια άκρως τουριστική ακτή, που ξεκινά από το Αστρος και φτάνει στην Ερμιονίδα.

Και στην μέση Ιχθυοτροφεία!

Δεν υπάρχουν περιοχές στην χώρα μας, κυρίως στην νησιωτική, όπου αυτές θα μπορούσαν να εγκατασταθούν, σε συνδυασμό με άλλα αναπτυξιακά προγράμματα; 

Γιατί σε άλλες χώρες, δεν έχουν τέτοια προβλήματα;

Γιατί απλούστατα τόσο η χωροθέτηση όσο και οι λειτουργία διέπονται από κανόνες. Που υπάρχουν μηχανισμοί που τους παρακολουθούν!

Με ελέγχους και μετρήσεις!

Που εξασφαλίζουν, στην πράξη, όλα όσα οι κανονισμοί και οι προδιαγραφές προβλέπουν.

Γίνεται τίποτα από αυτά εδώ; Όχι, όλα στην τύχη ή, πιο σωστά, στην αρπαχτή.

Τι θα γίνει σήμερα;

Αρνητικό θα είναι το Δ.Σ. Πολλά δείχνουν ότι πάμε για εκλογές.

Φτάνει όμως, μια απόφαση που να λέει όχι στην επέκταση;

Δεν χρειάζεται και μία άλλη που να εξασφαλίζει ότι όλες αυτές οι μονάδες θα λειτουργούν σύμφωνα με όλες τις προϋποθέσεις και προδιαγραφές;

Θα ανοίξει κάποια προοπτική για μεταφορά τους σε άλλες περιοχές όπου δεν θα ενοχλούν άλλες δραστηριότητες όπως ο τουρισμός;

Λόγια μπορεί να ακουστούν. Μετρά όμως τι θα γίνει!

Και η εκτίμησή μου είναι ότι θα μείνουμε στα ίδια.

Είναι πολλά τα λεφτά.

Και δεν έχουν ούτε χρώμα, ούτε οσμή, ούτε Θεό, ούτε Διάολο.

Μόνο ψήφους. Και συμφορά!

Βλέπε επίσης την παλαιότερη ανάρτηση
http://villadidimo.blogspot.com/2011/02/blog-post_1476.html

Γιούλα Λαπαθιώτη: Οι ιχθυοκαλλιέργειες υπονομεύουν την ανάπτυξη

Γιούλα Λαπαθιώτη: Οι ιχθυοκαλλιέργειες υπονομεύουν την ανάπτυξη

 

Όχι σε όλα, αλλά ναι σε ποια;;;

Να θυμηθούμε λίγο τα της ιχθυοκαλλιέργειας στην περιοχή μας.

Από την αρχή να τονίσουμε ότι ο κλάδος αυτός φέρνει χρήμα στη χώρα μας της τάξης των 500 εκ Ευρώ από εξαγωγές, χώρια την εσωτερική κατανάλωση. Όλη η παραθαλάσσια Ελλάδα είναι σκεπασμένοι με ελαιόδενδρα και το λάδι είναι το κύριο εξαγωγικό αγροτικό προϊόν. Όμως από την εξαγωγή του έρχονται λιγότερα χρήματα από αυτά της ιχθυοκαλλιέργειας και φυσικά η μόλυνση με φυτοφάρμακα, λιπάσματα κ.λ.π. λόγω ελαιοκαλλιέργειας είναι πολλαπλή σε σχέση με αυτήν που προκαλεί η ιχθυοκαλλιέργεια. Δεν συζητιέται λοιπόν η αναγκαιότητα στήριξης της ιχθυοκαλλιέργειας σε όλες τις περιοχές της χώρας μας. Πόσο μάλλον που τώρα τα πράγματα μπαίνουν σε μια τάξη, δηλαδή ορίζονται συγκεκριμένες περιοχές που μόνον σε αυτές επιτρέπεται η ανάπτυξη μονάδων ιχθυοκαλλιέργειας και μάλιστα για κάθε περιοχή προσδιορίζεται και η μεγίστη ποσότητα παραγωγής ψαριών ανά έτος.

 Η ιχθυοκαλλιέργεια ήταν στο ξεκίνημά της έντονα επιδοτούμενη, αλλιώς πώς θα ξεκινούσε. Απαραίτητη προϋπόθεση ήταν να έχεις πάρει άδεια για μια περιοχή. Έτρεξαν λοιπόν, όχι μόνον επίδοξοι ιχθυοκαλλιεργητές αλλά και όλοι αυτοί που σκοπό είχαν να πάρουν άδεια για μια περιοχή και μετά να την μοσχοπουλήσουν σε ενδιαφερόμενους. Αυτό που γίνεται πάντα όπως και σήμερα με τα ΑΠΕ.

Εμφανίστηκαν τότε λοιπόν δύο άτομα στην περιοχή Ερμιόνης. Ο ένας έκανε αίτηση για άδεια όλου του κόλπου της Κάπαρης! Δηλαδή από το νησάκι της Κάπαρης μέχρι τα πρώτα σπίτια της Ερμιόνης! Ο άλλος αίτηση για όλο το κόλπο της Ντάρδιζας! Φυσικά υπήρξε η σχετική αναστάτωση και ανέλαβα τότε να επισκεφτώ τον επενδυτή της Κάπαρης, για να δούμε τι θέλει. Ούτε που ήξερε τι θέλει, ούτε που είχε σχέση με ιχθυοκαλλιέργεια. Απλά έτρεξε να κατοχυρώσει την άδεια. Φυσικά απορρίφθηκαν τέτοιου είδους αιτήσεις, αλλά είναι γεγονός ότι όλοι οι τότε επίδοξοι ιχθυοκαλλιεργητές πίστευαν ότι η τσιπούρα και το λαβράκι θα καλλιεργούνταν σε ρηχά και ζεστά νερά, γι’ αυτό έτρεχαν να κατοχυρώσουν κλειστούς κολπίσκους.

Αυτό όμως δεν ήταν τελικά σωστό και η πείρα αλλά και η επιστημονική έρευνα έδειξε ότι η ιχθυοκαλλιέργεια θέλει βαθιά καθαρά νερά, με ρεύματα και όχι στάσιμα νερά. Μόνο να είναι το μέρος σχετικά προστατευμένο από τη φουρτούνα, ώστε να μη κινδυνεύουν τα κλουβιά και η όλη κατασκευή.

Έτσι τελικά έγιναν μονάδες ιχθυοκαλλιέργειας στο Δοκό, στο Τρίκερι, στη Κορακιά, και στους Άγριους Λιμένες (Βουρλιά). Νομίζω και σε ένα δύο άλλα μέρη. Τώρα έρχεται η πολιτεία και ορίζει συγκεκριμένες περιοχές και οι Δήμοι μπορούν να διαβουλευτούν ίσως και να έχουν και δικαίωμα γνωμοδότησης.

Τι θα προτείνει ο Δήμος μας, τι οι ψαράδες, τι οι ξενοδόχοι, τι οι κατέχοντες την παραθαλάσσια γη της Ερμιονίδας και τα εξοχικά, τι ο κάθε πολίτης, δημοκρατία έχουμε, ό,τι θέλουν προτείνουν με όποια λογικά επιχειρήματα ή και κατά το συμφέρον τους.

Αλλά για την χώρα μας ο κλάδος της Ιχθυοκαλλιέργειας είναι σημαντικότερος από την ελαιοκαλλιέργεια ως προς τα οικονομικά αποτελέσματα αλλά και ως προς τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις λιγότερο επιβαρυντικός. Και δεν είναι καθόλου εύκολος κλάδος.

Πάντως τις ιχθυοκαλλιέργειες στο Δοκό, Τρίκερι και Κορακιά  τις έχουν ξεχάσει όλοι. Εννοώ περιβαλλοντικά. Ποτέ δεν ακούστηκαν παράπονα. Για τους Αγρίους Λιμένες (Βουρλιά) έχουν γίνει παράπονα για σακούλες κυρίως από ιχθυοτροφές που τις πέταγαν στη θάλασσα και τα ρέματα τις έβγαζαν στην αμμουδιά σε Σαλάντι, Κοιλάδα κ.λ.π. Διαβάζω ότι η μόλυνση της θάλασσας από τα ιχθυοτροφία της περιοχής αυτής φτάνει στο Σαλάντι και κάνει τη θάλασσα μερικές φορές ακατάλληλη για μπάνιο. Η απόσταση είναι πολύ μεγάλη και η θάλασσα βαθιά. Για να είμαστε πραγματιστές μόνο επιφανειακοί αφρισμοί θα μπορούσαν να φτάσουν στο Σαλάντι και όχι χημικά στοιχεία διαλυμένα μέσα στο νερό της θάλασσας. Αυτό το φαινόμενο της επιφανειακής ρύπανσης ήταν έντονο στο Δρέπανο αλλά το ιχθυοτροφείο που προκαλούσε αυτόν τον αφρισμό και την επιφανειακή βρωμιά ήταν μόλις 100 μέτρα δίπλα στην παραλία. Είναι πολύ εύκολο να γίνει έλεγχος. Αν συλλεχθεί αυτός ο αφρός με τα υλικά που τον συναποτελούν και πάει σε ένα εργαστήριο κατάλληλο, εύκολα θα γνωματεύσει αν είναι από τροφές ιχθυοκαλλιέργειας, αν είναι από βοθρολύματα, αν είναι από φύκια ή άλλη φυσική αιτία. Γιατί και στις μπανιέρες του Μπιστιού δημιουργείται ξαφνικά με τον μπάτη ένας αφρισμός που δεν σου κάνει κέφι για μπάνιο. Δεν είναι όμως να μεγαλοποιούμε τα πράγματα. Αυτό γινόταν και όταν είμαστε παιδιά.

Όχι στην βιομηχανία, όχι στη βιοτεχνία, όχι στα ξενοδοχεία, όχι στις ιχθυοκαλλιέργειες, όχι στη βοσκή, όχι στις καλλιέργειες, όχι στο ένα, όχι στο άλλο. Πώς θα ζήσουμε; Το δημοσιοϋπαλληλίκι τελειώνει.

Με έκπληξη διάβασα ότι μάγειρας μόνιμος κάτοικος Ερμιονίδας βρήκε δουλειά για την φετινή τουριστική περίοδο στην Κάρπαθο, ενώ για προηγούμενη περίοδο στη Λευκάδα! Αυτή είναι η τουριστικά ανεπτυγμένη Ερμιονίδα;

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

Περί Ιχθυοτροφείων

Εκτάκτως συνεδριάζει το Δημοτικό μας Συμβούλιο την ερχόμενη Πέμπτη με θέμα σχετικό με τα Ιχθυοτροφεία, η ανακοίνωση εδώ.

Κάποιες σκέψεις όμως, γιατί είναι εξαιρετικά μεγάλη τόσο η απληστία όσο και η πολιτική αλητεία.

Δεν τους έφτανε ο όρμος της Βουρλιάς, και τα όσα οι εκεί εγκατεστημένες μονάδες απέδιδαν, δεν τους έφτανε το Τραγοπήδημα, δεν τους έφτανε η Πλατειά, δεν τους φτάνει και η Ψηλή, ναι η Ψηλή, θέλουν και την Κορακιά!

Αφού βέβαια δεν ‘χόρτασαν’ με την Επίδαυρο και την εκεί ακτή!

 Φυσικά, οι υπόλοιποι Ερμιονιδείς, σταθεροί στις απόψεις τους, όσο το πρόβλημα ήταν ‘φορτωμένο’ στα Δίδυμα, στον όρμο της Βουρλιάς δηλαδή, δεν είχαν κανένα πρόβλημα!

Απολύτως κανένα!

Τώρα όμως που η απληστία και η πολιτική αλητεία, όχι απλά περισσεύουν, αλλά χτυπούν και την δική τους πόρτα, τώρα τα θυμήθηκαν όλα!

Τώρα που κινδυνεύει το σπίτι τους, η Κορακιά. Τα λέει το Πρόεδρος του Δ.Σ. στην πρόσκληση!

Και πριν αρχίσει κανένας να λέει οτιδήποτε, ας θυμηθεί τα σκουπίδια. Οπου όλα τα προβλήματα με διοξίνες, θυμόσαστε έ, βαρέα μέταλλα, κ.α., ξεχάστηκαν, μόλις αυτά ‘φορτώθηκαν’ στα Δίδυμα. Και ασχολούνται τώρα οι Οικολόγοι, Περιβαλλοντολόγοι και γενικώς Μπουρδολόγοι, με την … ανακύκλωση!

Όλα τα άλλα περιβαλλοντικά προβλήματα λύθηκαν, η ανακύκλωση απόμεινε!

Τώρα θυμήθηκαν και τα Ιχθυοτροφεία,  το περιβάλλον, την ρύπανση που αυτά προκαλούν, τους ελέγχους που είναι ανύπαρκτοι, και, …..

Φυσικά όταν μιλούσα για αυτά και για τους παπαρολόγους και μπουρδολόγους της οικολογίας, ήμουν υβριστής και αγενής. Και συρρικνώσαμε την έννοια περιβάλλον, στην … ανακύκλωση!

Φυσικά πάντα έχει σημασία ποιος σε θεωρεί …. υβριστή, αγενή, κλπ.

Το πρόβλημα έχει παραγίνει.

Εμείς, οι Διδυμιώτες, το γνωρίζουμε. Η θάλασσα στο Σαλάντι, υπάρχουν μέρες, που όχι δεν μπορείς να κολυμπήσεις, αλλά ούτε να την κοιτάξεις!

Αλλά φαίνεται ότι δεν έχουμε πρόβλημα μόνο εμείς. Η επέκταση, εκτός από Κορακιά μεριά, πάει και κατά Τολό, εδώ, αλλά και κατά Επίδαυρο, εδώ.

Φωνάζουν και από εκεί!

Τι θα γίνει;

Τα  … κλασσικά!

Ο ΚαΜίζης θα πει τα δικά του, θα φορτώσει κάτι στην 4-ετία Σφυρί, τίποτα στην δική του 8-ετία, θα πάρουν και μία απόφαση να έχουν ήσυχη την περιβαλλοντική τους συνείδηση, και όλα καλά και όλα ωραία!

Επεκτάσεις δεν θα γίνουν, είναι μεγάλος ο ξεσηκωμός. Αλλά θα μείνουν αυτά που υπάρχουν. Δίνουν δουλειά, φέρνουν και συνάλλαγμα που το έχουμε ανάγκη αυτή την εποχή, θα πουν.

Δεν θα πουν δεν μας νοιάζει γιατί είναι μακριά, οι Ερμιονιδείς! Και φυσικά δεν θα νοιαστούν για το Σαλάντι και τους Διδυμιώτες.

Καρφάκι!

Τι πρέπει να κάνουμε;

Πρώτα, πριν την συνεδρίαση του Δ.Σ. πρέπει να συνεδριάσει το Τοπικό Συμβούλιο.

Με ξεσηκωμό!

Και να πάει στο Δ.Σ. με απόφαση!

Απόφαση που να  ζητά την α π ο μ ά κ ρ υ ν σ η όλων των μονάδων από εκεί!

Και με συγκρότηση, το τοπικό μας συμβούλιο, μετώπου με τα άλλα τοπικά συμβούλια που αντιμετωπίζουν το ίδιο ακριβώς πρόβλημα.

Και πρώτα από όλα να ζητηθούν εξηγήσεις από κάποια μέλη του σημερινού Δημοτικού Συμβουλίου. Τα οποία, 12 χρόνια τώρα, είτε από τον Δήμο, είτε από την Νομαρχία, ‘διευκόλυναν’ την επέκταση παλαιών και την εγκατάσταση νέων μονάδων.

Να αρχίσει να έχει ‘κόστος’ το σπόρ. Όχι να μας δουλεύουν κι από πάνω!

Ο δρόμος είναι μακρύς και δύσκολος. Και κυρίως πολιτικός. Οι κάτοικοι των Πελοποννησιακών ακτών στον Σαρωνικό, πριν μερικά χρόνια ξεσηκώθηκαν. Πήγαν στο Συμβούλιο Επικρατείας, στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια, κέρδισαν, αλλά κανένα αποτέλεσμα.

Και έφτασαν στο σημείο να καθαρίσουν τον Σαρωνικό από τα λύματα του Λεκανοπεδίου, με το έργο στην Ψυτάλλεια, και τώρα δυσκολεύονται να κολυμπήσουν σε αυτές τις θάλασσες από την ρύπανση των Ιχθυοτροφείων!

Αυτά τα ολίγα, για την ώρα.

Βορειοδυτική Ακτή Ερμιονίδας.

Μια αναφορά αυτή την φορά στην λιγότερο γνωστή Ερμιονίδα.

Για την παραλία από σπήλαιο Φράγκθι – Λαμπαγιανά, Αγιο Καρτέρη, Σαλάντι, Τουφεκιάρη, Βουρλιές, μικρή και μεγάλη, μέχρι τα Ιρια, τα όρια του Δήμου.

Με την σειρά

Για την παραλία Λαμπαγιανά δεν έχω μάθει να υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Ισως να υπάρχουν σκέψεις για κάποιες παρεμβάσεις, αλλά θέματα καταπατήσεων, παραλίας, προσπέλασης, δεν γνωρίζω. Ισως αυτό να οφείλεται στην γειτνίαση με το σπήλαιο αλλά και με το νησί. Ισως να είμαι και ανημέρωτος.

Για τις Λάζες, υπήρξε πρόβλημα, μαζί με την παραλία Αγιο Καρτέρη. Εχω την εντύπωση ότι το πρόβλημα αυτό λύθηκε. Δηλαδή η διερχόμενη κίνηση διοχετεύθηκε από άλλο δρόμο και η παραλία έμεινε ήσυχη, με πρόσβαση αυτοκινήτων, αλλά μόνο για τους λουόμενους.

Για τον Αγιο Καρτέρη όμως η τότε προσπάθεια δεν έχει ολοκληρωθεί. Μπορεί να μην έγινε ασφαλτόστρωση, αλλά το πρόβλημα παραμένει. Η πρόσφατη δημοσιοποίηση του πορίσματος των Ελεγκτών Επιθεωρητών Δημόσιας Διοίκησης,  δημιουργεί υποχρεώσεις και δυνατότητες στον Δήμο. Και  όχι μόνο δυνατότητα ανάρτησης και αντιπαράθεσης με την αντιπολίτευση. Αλλά σε αυτό θα επανέλθω. 

Στην υπόλοιπη παραλία Σαλάντι, Σ, υπάρχουν τα γνωστά προβλήματα που υπάρχουν σε όλη την υπόλοιπη Ερμιονίδα.

Εδώ όμως υπάρχουν δύο αποφάσεις του (καποδιστριακού)  δημοτικού συμβουλίου, και μάλιστα από την σημερινή πλειοψηφία. Περισσότερα εδώ, εδώ και εδώ.  Που για κάπου 5-6 χρόνια, σταθερά, δεν εφαρμόζονται! Και από τους δύο!

Παρα πέρα, στην συνέχεια είναι η παραλία Τουφεκιάρη, σημείο Λ.

Εκεί υπάρχει μια έκταση της τάξεως των 30 τρεμμάτων που κατά την γνώμη μου μπορεί να καταγραφεί ως δημοτική.

 Εχω γράψει επανειλημμένα για αυτά, αλλά κίνηση δεν βλέπω. Ισως κάνω λάθος.

Κινήσεις που έχουν παρατηρηθεί στην περιοχή γεννούν την υπόνοια ότι κάτι ετοιμάζουν εκεί, στην περιοχή. Κάτι σαν αυτό της Ντάρδιζας. Ελπίζω να μην έχουμε ‘διασπορά’ της όχλησης στην τοπική κοινότητα Διδύμων.

Τελευταία παραλία η Βουρλιά. Πρώτα όμως, τι είναι.

Πρόκειται για δύο κόλπους, που σημειώνω με Β στην εικόνα, μικρή και μεγάλη Βουρλιά, Βουρλιά με μια λέξη από δω και πέρα.

Οι εκτάσεις αυτές, μαζί με αυτές της Πελεής, ανήκαν παλιά στην μονή Αυγού. Κάπου στην δεκαετία του 30 μοιράστηκαν σε ακτήμονες Διδυμιώτες. Ετσι δημιουργήθηκε ο οικισμός Πελεή. Από Διδυμιώτες που έπρεπε να μένουν εκεί για την ανάγκη καλλιέργειας των κτημάτων τους. Οικισμός βέβαια που μέχρι τα μέσα περίπου της δεκαετίας του ’60 είχε ζωή. Πολλές οικογένειες έμεναν εκεί, άλλες μόνιμα άλλες  το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου. Η αυτοκίνηση, τρακτέρ – αγροτικά, άλλαξαν την κατάσταση.

Ανάλογος οικισμός δεν δημιουργήθηκε στην Βουρλιά. Βασικός λόγος, κατά την γνώμη μου, η απόσταση, αλλά όχι ο μοναδικός.

Σήμερα, μετά από μια σταθερή πολιτική ετών, είναι εγκατεστημένα εκεί περίπου 10 Ιχθυοτροφεία. Και η ρύπανση που δημιουργούν είναι όχι απλά αισθητή αλλά ιδιαίτερα ενοχλητική ακόμη και στο Σαλάντι, σημείο Σ. Κάτι που βέβαια πρέπει να αντιμετωπισθεί.

Γιατί σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Διαφορετικά από την εποχή που αποφασίστηκε η εγκατάστασή τους εκεί.

Ο δρόμος έχει φθάσει μέχρι το σημείο Ι και μάλιστα είναι ασφαλτοστρωμένος. Με σημαντική οικονομική ενίσχυση των ίδιων των Ιχθυοτρόφων. Συνεχίζει μέχρι την Βουρλιά, χωματόδρομος, κακός.

Με την παλιά χάραξη ο δρόμος αυτός ήταν να βγει στα Ιρια, στο σημείο Α. Οποιος περάσει από εκεί, από την μεριά των Ιρίων, θα δει ότι άρχισαν την διάνοιξη και την σταμάτησαν.

Τώρα μιλάνε για νέα χάραξη που θα βγει στα Καρναζαίικα, σημείο Κ. Λείπουν δηλαδή πάνω κάτω 10 χιλιόμετρα.

Η εκτίμησή μου είναι ότι και αυτό το κομμάτι στου δρόμου θα ανοίξει. Και έτσι η Ερμιονίδα θα συνδεθεί με την Ναυπλία και μέσω αυτού του δρόμου. Χώρια βέβαια τα όσα ανάρτησε ο Ιχνηλάτης.

Επομένως, αν όλα αυτά προχωρήσουν, η περιοχή αποκτά άλλες προοπτικές. Που δεν πάνε μαζί με την όχληση των Ιχθυοτροφείων και της αφαλάτωσης, ενδεχομένως και με αδρανή υλικά.

Σκουπιδοχώρι: Τα Ιχθυοτροφεία

Η παρακάτω εικόνα δείχνει το μέτωπο των Διδύμων στην θάλασσα, στον υποβαθμισμένο Αργολικό.

Με τους αριθμούς 1-8 είναι σημειωμένες οι μονάδες Ιχθυοκαλλιέργειας, οκτώ τον αριθμό.
Αν κάποιος εστιάσει στην περιοχή κάποιου σημείου θα δει εικόνα όπως αυτή που ακολουθεί

Που φαίνονται καθαρά οι εγκαταστάσεις των Ιχθυοκαλλιεργειών!
Η ρύπανση της θάλασσας κάτι περισσότερο από εμφανής.
Μορφές ζωής στην ακτή έχουν, εδώ και χρόνια εξαφανισθεί.
Το καλοκαίρι υπάρχουν μέρες, ιδιαίτερα με νοτιά, που δεν μπορείς να κολυμπήσεις.
Και δεν μιλάμε για ρύπους που έρχονται από αλλού, αλλά για ρύπους που δημιουργούνται από τα ιχθυοτροφεία και δεν απομακρύνονται!
Όσο για την χαρά, τα Δίδυμα αρκούνται στην … χαρά της ρύπανσης.
Και σε κάτι τσιπούρες ‘’αλανιάρες’’ που ψαρεύουν οι συγχωριανοί στις περιοχές κοντά στις Ιχθυοκαλλιέργειες!