Το Γυμνάσιο Κρανιδίου στην VICENZA

Παιδιά, να είστε καλά.

Πάσχα στα Δίδυμα

Μία αναφορά στο Πάσχα των παιδικών μου χρόνων στα Δίδυμα. Από το ’50 και μετά, για να καταλαβαίνουμε.

Πρώτα η Νταλαφίγκα.

Η γραφή της λέξης με την προφορά έχει διαφορά. Μία άλλη γραφή, δική μου, θα ήταν Νταλαφëγκα, όπου ë φωνήεν που υπάρχει στα Αρβανίτικα και όχι στα Ελληνικά. Ελπίζω οι …. γλωσσομαθείς να καταλαβαίνουν.

Ηταν μια μεγάλη φωτιά που ανάβαμε την ώρα της Ανάστασης. Την άναβαν στο ‘Δεύτε λάβετε φως’ έτσι ώστε στο ‘Χριστός Ανέστη’ να είχε φουντώσει. Θυμάμαι, στην νέα εκκλησία κυρίως, η παλιά περιτριγυριζόταν από το ‘τοίχος’ της νέας, σκοτεινή όλη η εκκλησία για το ‘δεύτε λάβετε φως’ και από τα παράθυρα να φαίνεται η φωτιά να δυναμώνει. Και όλοι βιαστικοί να βγουν να δουν την φωτιά!

 Το Χριστός Ανέστη από τον παππά Αγγελο, υπέροχη και δυνατή φωνή, στο βορεινό μέρος της εκκλησίας, ανατολικά, έτσι ώστε ο κόσμος να βλέπει την φωτιά. Οι στάχτες βέβαια ενοχλητικές, ιδιαίτερα αν φυσούσε, αλλά χαλάλι.

Το προνόμιο του ανάματος το είχε ο Λεωνίδας Πέτρου, ο πρώτος γιός του Γέρου του Γιατρού. Κανείς δεν τολμούσε να του αμφισβητήσει αυτό το δικαίωμα. Ημουν μπροστά κάποια φορά που τον ειδοποίησαν ότι ‘Λεωνίδα στην άναψαν’, Λεωνίδ τα τσέλë!  Ετρεξε αλαφιασμένος, είδε τον νεαρό τότε Αθ. Καρατζίκο αν θυμάμαι καλά να προσπαθεί να την ανάψει και το τι έγινε δεν περιγράφεται. Από την επόμενη χρονιά οι φίλοι του το έκανα για πλάκα! Το καταλάβαινε βέβαια αλλά και το ‘μήπως’  δεν το άφηνε αδιάφορο. Πολλές οι πλάκες, και το παρατσούκλι ‘Λεωνίδας ο νταλαφëγκας’, δεν άργησε!

Τρομερός καλαμπουρτζής ο ίδιος, αστείρευτος. Τον θυμάμαι στο καφενείο του πατέρα μου, κάθε καλοκαίρι όσο ζούσε ο πατέρας του, κάθε βράδυ, για ένα μήνα, μετά τις ειδήσεις των 9, από το ραδιόφωνο, να μαζεύει του ‘πιστούς’ στην μουριά του μπαρμπα- Κώστα του Μίζη, και μέχρι 2-3 η ώρα το πρωί, να αγορεύει και να μην κοιμάται η γειτονιά από τα γέλια.

Το Μεγάλο Σάββατο το απόγευμα, όταν οι μεγάλοι έφερναν τα κλαριά για την φωτιά και έκαναν τον σωρό, δύο φορτηγά βένια συνήθως, ήταν η χαρά μας. Το παιγνίδι ήταν να ανεβοκατεβαίνουμε τον σωρό αλλά και να τον διαπερνάμε έρποντας.

Και το βράδυ στην Ανάσταση, γρατζουνισμένοι, ματωμένοι, ρετσινωμένοι και ξυλοφορτωμένοι από τις μανάδες μας γιατί από το μεσημέρι μας είχαν πλύνει, στην σκάφη βέβαια και η ‘βρώμα’ από τα γόνατα με κεραμίδι,  να πάμε καθαροί στην Ανάσταση, και εμείς πηγαίναμε ….

Πως προέκυψε τώρα η νταλαφëγκα. Η πιθανότερη εκδοχή είναι ότι ήταν το ‘σινιάλο’ του χωριού προς τους κτηνοτρόφους στα γύρο βουνά, αναστήσαμε, εορτάστε. Μιλάμε για εποχές όπου οι τσοπάνηδες έκαναν βδομάδες να έρθουν στο χωριό. Όλα εκεί στην στάνη στο βουνό. Ζωή, Κτηνοτροφία, Τυροκομία, ….

Στην νταλαφëγκα, όσο ήταν σωρός βένια, στην κορυφή τοποθετούσαμε ένα κλαρί από ανθισμένο ξάλαφτο.

Αργότερα κάπου στο 1963, βάλαμε τον Ιούδα. Τότε ξεκίνησε, πάλι από το καφενείο του πατέρα μου. Η πρώτη ‘κατασκευή’ ήταν λινάτσα, ήταν σε τόπι τότε, διπλωμένη στα δύο, το ανθρώπινο περίγραμμα από τον Ν. Μούντριχα, τα γαζιά από τον Κώστα Σκυλή που διατηρούσε ραφείο τότε ακριβώς απέναντι, γέμισμα με άχυρο, μία ‘χλαμύδα’, και έτοιμος ο … κύριος. Μια μεγάλη φούρκα, αντηρίδες με σύρματα,  και τον στήναμε στην κορφή της νταλαφëγκας. Η ‘μαρίδα’ αρκετή, εγώ ήμουν ‘μεγάλος’ κάπου στα 15, αλλά με σεβασμό να μην πάθει τίποτα ο Ιούδας και γίνουμε ρεζίλι το βράδυ.

Κάποιες φορές μας εξυπηρετούσε και η Ελένη Δ. Θηβαίου, κοπέλα τότε και μοδίστρα. Μας έκανε τα γαζιά.

Αργότερα το ‘πρόβλημα’ αυτό μας το έλυσε η μπαμπ’ Βγενία του μπαρμπα Αριστείδη του Σκυλή. Μας προμήθευε με ένα παλιό παντελόνι και ένα παλιό πουκάμισο του Μπαρμπα Αριστείδη, τα γαζιά ο γιός της ο Κώστας ή η Ελένη, και … έτοιμοι.

Μια χρονιά, μαζί με το άχυρο βάλαμε και αλάτι χοντρό, θα έκανε θόρυβο λέγαμε. Ηταν μεγαλύτερος όμως ο θόρυβος από την καύση. Και μας ήρθε η πρόταση να τοποθετήσουμε ένα ‘τεμάχιο’, οι Διδυμιώτες καταλαβαίνουν. Ευτυχώς μας ‘έκοψε’ γιατί όλο το κάτω χωριό θα γέμιζε κλαριά, δαυλιά, κάρβουνα, στάχτες, …. Και έτσι το ‘τεμάχιο’ πήγε στο περιβόλι, σε ανοιχτό χώρο. Τρανταζόταν η εκκλησία και αντιλαλούσε η λεκάνη των Διδύμων για πέντε λεπτά χωρίς υπερβολή. Και έγινε και αυτό μέρος του ‘εορτασμού’ που όλοι το περίμεναν!

Το έθιμα, της νταλαφëγκας και του Ιούδα, για πολλά χρόνια μετά το είχαν αναλάβει και το συνέχισαν τα παιδιά του Μορφωτικού Συλλόγου.

Το έθιμο τώρα έχει χαθεί. Η εγκατάλειψη ξεκίνησε με την περάτωση της νέας εκκλησίας και την διαμόρφωση του γύρω χώρου. Αλλά κυρίως από την διαμόρφωση από την Κοινότητα του χώρου του πηγαδιού, όπου και ο χώρος της νταλαφëγκας. Ηταν ιδανικός χώρος, γιατί ο κόσμος που ήταν στο προαύλιο της εκκλησίας ήταν ψηλότερα και μακριά, και το θέαμα όμορφο. Την έκαναν λίγες φορές στον χώρο του παλιού Νεκροταφείου, δυτικά της εκκλησίας, αλλά είχε πλέον χαθεί. Κρίμα.

Αναβίωση θα μπορούσε να γίνει αλλά πρέπει να αναδιαμορφωθεί κατάλληλα και ο παλιός της χώρος. Ας το σκεφθούν, αντί να τσακώνονται για ……

Τα ‘εκρηκτικά’, ήταν άλλη ιστορία. Τρίγωνα, Βόμπες, Τρακατρούκες, Βαρελότα, Φελλοί. Όλα ‘ιδιοκατασκευές’, εκτός από τους φελλούς. Για ευνόητους λόγους δεν γράφω περισσότερα. Θα γράψω όμως για ένα χοντρό και επικίνδυνο ‘σπόρ’ εκείνα τα χρόνια. Τοποθετούσαν αναμμένη βόμπα στην τσέπη του σακακιού του αμέριμνου θύματος! Φυσικά η λύση ήταν το θύμα να βγάλει το σακάκι και να το πετάξει. Ούτε σκέψη να βάλει το χέρι στην τσέπη και να την πετάξει, το φυτίλι ήταν πολύ κοντό, ήταν ακριβό και δυσεύρετο. Οι ‘θύτες’ βέβαια γελούσαν αλλά ο καυγάς μετά ήταν ομηρικός και δικαίως.

Μακρυά κι αλάργα!

Και ο Επιτάφιος. Αξέχαστο το ‘σήμερον κρεμάται επί ξύλου’ του παππά Άγγελου. Και τα εγκώμια από την τετράδα, Παππά Αγγέλος, μπαρμπα Γιώργης Φώκας (Γ.Κ. Αντωνόπουλος), μπαρμπα – Θανάσης Κοτσοβός, και Θανάσης Τσατσαρός.

Η περιφορά. Σε όλο το χωριό! Μέσα στην απόλυτη ησυχία, ατμόσφαιρα απόλυτα κατανυκτική. Υπέροχα.

Την ημέρα του Πάσχα, τα γνωστά. Χρόνια πολλά, αρνιά στην σούβλα, λίγα τότε, φτώχια. Γρήγορα ξεμπέρδεμα με τους εορτάζοντες και μετά στο πανηγύρι και στο νυφοπάζαρο. Νυφοπάζαρο από το κάτω πηγάδι μέχρι σχεδόν την Λυγερή, και γλέντι στου Γκούτση και στου Παππά, οι δύο Ταβέρνες τότε.

Τα κόκκινα αυγά ήταν άλλο πράμα τότε. Το τσούγκρισμα έβγαζε νικητή που έπαιρνε το αυγό του νικημένου. Που με αλατοπίπερο ήταν και ‘μεζές’ για την ταβέρνα. Οι ‘απάτες’ βέβαια δεν έλειπαν. Συνήθως αυγά γεμισμένα με τέχνη με γύψο, ή αφημένα για ένα χρόνο στο εικονοστάσι με την μύτη προς τα κάτω, για να ξεραθεί το περιεχόμενο. Αυτά δεν έσπαγαν με τίποτα!

Ανακωχή στις ‘φιλοφρονήσεις’

Μπήκε Μεγάλη Βδομάδα.

Αντε, να κάνουμε Πάσχα και Αγιο Γιώργη, και από την μεθεπόμενη Τρίτη, την υγειά μας νάχουμε, ξαναπιάνουμε … δουλειά.

Μέχρι τότε, δεν απαντώ ούτε σχολιάζω, ότι και αν γραφτεί.

Ευλογημένα στόματα!

Στα καταραμένα στόματα με κατατάσσει ο Δαμαλίτης, τιμή μου.

Τι έγινε Σταμάτη;

Σας περιποιήθηκαν στα Δίδυμα; Αναψυκτικά, τυρόπιττες κλπ, γράφει ο Κατσαϊτης. Εσένα βέβαια, ευλογημένο στόμα, η αντιδήμαρχος, έξτρα φοντάν! Ε Σταμάτη;

Πήρες και για το σπίτι;

Πάντως εγώ από την ευλογία προτιμώ την κατάρα του ΚαΜίζη.

Σχόλιο ΚαΜίζη.

Με το σχόλιό του με τίτλο ‘ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΚΑΘ' ΕΞΙΝ ΚΑΙ ΚΑΤ' ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΗΣΙΝ ΥΒΡΙΣΤΕΣ’ ο Δ. ΚαΜίζης, προσπαθεί να ‘απαντήσει’ στους κατ’ αυτόν υβριστές του.

Ως ΚαΜίζης, πάντα με μισόλογα και τις γνωστές πομφόλυγες, περί αρχών κα αξιών που μας μάραναν, μας έφεραν εδώ δηλαδή.

Ο Α. Λεμπέσης θεώρησε ότι τον αφορά και απάντησε. Εγώ δεν ξέρω, και δεν θέλω ούτε να εκτιμήσω ούτε να υποθέσω. Δυό λόγια όμως:

·        Δ. ΚαΜίζη, αν νομίζεις ότι κάτι από τα όσα γράφεις με αφορά, γράψτο στα ίσια, να πάρεις, επίσης στα ίσια, την απάντηση. Και να δούμε αν μιλάμε για ύβρεις, χυδαιότητες ή για πολιτικές απάτες, πολιτικές χυδαιότητες, ακόμη και για απλές απάτες. Εντάξει ‘μεγάλε’!

·        Για την συμπεριφορά του Λ. Βάθη δεν διάβασα τίποτα! Την ενέργειά του, να πάρει στοιχεία στα οποία λόγω της δουλειάς του έχει πρόσβαση και να τα ‘αξιοποιεί’ με αυτό τον τρόπο, δεν είδα να την σχολιάζεις! Αν το ερμηνεύσω ως πολιτική κάλυψη, θα φταίω; Μήπως όμως το έκανε μετά από εντολή σου και, ως συνήθως, δεν αναλαμβάνεις την ευθύνη; Γιατί την ‘μικρά’ την περίμενες στην γωνία, είναι φανερό! Το γιατί δεν ξέρω. Θα το μάθω όμως. Πως; Θα μας το πεις εσύ! Με τις ‘αποφάσεις’ σου!

Ρυμοτομικό Σχέδιο Σαλαντίου.

Στο 11^ο Δημοτικό Συμβούλιο, κατά την συζήτηση του Τεχνικού Προγράμματος του Δήμου, και στην ενότητα ‘Μελέτες’ ανακοινώθηκε η ένταξη σε αυτό δύο μελετών, που ιδιαίτερα ενδιαφέρουν τα Δίδυμα:

1.     Προσαρμογή Πολεοδομικής Μελέτης Αναθεώρησης Παραλιακής Περιοχής Σαλαντίου , 6.680 € (η σωστή διατύπωση είναι Παραλιακής περιοχής Ρυμοτομικού Σχεδίου Σαλαντίου, που σημαίνει μόνο για το μέρος του Σαλαντιού που είναι ενταγμένο στο ονομαζόμενο ρυμοτομικό σχέδιο Σαλαντίου, και όχι Σαλαντίου που παραπέμπει σε όλο το Σαλάντι)

2.     Ενημέρωση Τοπογραφικών Υποβάθρων Σαλαντίου , 4990 € (ισχύει και εδώ η προηγούμενη παρατήρηση )

Με τον ΚαΜίζη να διευκρινίζει ότι ‘έχουμε έτοιμες μελέτες για αυτά’.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ο ΚαΜίζης πάει να επαναλάβει την αμαρτωλή τροποποίηση του 1998. Και θα είναι το Βατερλώ του, χωρίς υπερβολή, ξέρω πολύ καλά τι γράφω.

Αλλά αυτά μετά τις γιορτές, σιγά – σιγά, ένα – ένα, να φανεί όλο το μεγαλείο!

Για μια πρώτη μικρή ‘γεύση’ εδώ, εδώ και εδώ.

Ερώτημα και Διόρθωση.

Οσο έγραφα το προηγούμενο σχόλιο με τίτλο ‘Όλα στο Φως’ , κάτι δεν μου πήγαινε καλά. Το συνειδητοποίησα μόλις τώρα.

Ο Λάμπης Βάθης είναι ο εκκαθαριστής που όρισε ο Δήμος για τα Σφαγεία.

Μπορεί να παίρνει επιλεκτικά κάποια από τα στοιχεία στα οποία έχει πρόσβαση και να τα χρησιμοποιεί για να απαντά σε σχόλια τρίτων;

Εχει τέτοια δικαιώματα, δυνατότητες, αρμοδιότητες και ευθύνες;

Εχει τέτοια εντολή ή εξουσιοδότηση από κάπου. Αν ναι γιατί δεν το γράφει;

Εχω την εντύπωση ότι όλα όσα έχω γράψει, ότι δηλαδή το κύριο ζήτημα είναι η επιλογή του και όχι η αμοιβή του, είναι σωστά. Ακόμη και το επικίνδυνο.

Αλλά ας περιμένουμε πρώτα τις αντιδράσεις του ίδιου και του ΚαΜίζη.

Και εδώ είμαστε.

Μετά από αυτά, οι όποιες αιτιάσεις για δημοσιοποίηση στοιχείων από την λειτουργία των Σφαγείων, τις οποίες στο προηγούμενο σχόλιό μου τις απηύθυνα στον Λάμπη Βάθη, απευθύνονται πλέον προς τον ΚαΜίζη.