Στους ‘Ερμιονιδείς’, κατάμουτρα!

Κλάμα, θρήνος και οδυρμός μπροστά στην προοπτική δημιουργίας μονάδας αφαλάτωσης κοντά στον Κοιλάδα.

Και για τα ‘στρέμματα’ που ήταν κάπου 800 και έγιναν κάπου 1300!

Για την ΜΕΛΦΑ στο Σαλάντι ρε παιδιά; 

 Γιατί ΜΟΥΓΚΑ;

Τα στρέμματα εκεί είναι 961!

Με δόμηση εκτός σχεδίου.

Που σημαίνει κλείσιμο παραλίας και προσπελάσεων σε αυτήν!

Και Αφαλάτωση! Αλλά με την άδεια της ΠΑΠΟΕΡ!

Κλάμα επίσης και για τους Ψαράδες!

Βέβαια!

Όμως, παιδιά της Κοιλάδας, σε ποια νερά ψαρεύουν οι ψαράδες της Κοιλάδας;

Εκεί που σχεδιάζεται να γίνει η μονάδα αφαλάτωσης ή στο Σαλάντι, εκεί όπου, με την άδειά σας λειτουργεί ήδη μονάδα αφαλάτωσης;

Αναφορά επίσης και στα Ιχθυοτροφεία!

Βέβαια!

Όμως εγώ θυμάμαι κάτι Κοιλαδιώτικα (και μάλιστα παλιά) ονόματα στις πρώτες άδειες που δόθηκαν.

Και θυμάμαι και κάτι ποσοστά 70-80% του ΚαΜίζη στην Κοιλάδα!

Και από τότε έχω την απορία.

Ποια η σχέση του Κοιλαδιώτικου Πολιτικού και Οικονομικού κατεστημένου με αυτή την Ιστορία και την Αντιμετώπισή του;

Μήπως τα Κοιλαδιώτικα πολιτικά πρόσωπα των ημερών Τούσας και Φλωρής, με βαθιές ρίζες στην Κοιλάδα, μπορούν να μας πουν;

Η Χωματερή των Διδύμων.

Χωματερή των κ.κ. Σφυρί και Αντωνόπουλου αποκαλείο ΚαΜίζης την χωματερή των Διδύμων, σε μία προσπάθεια να ‘διαλύσει’ τις κακές εντυπώσεις που δημιούργησε η αρνητική ψήφος του Προέδρου της Τ.Κ. Διδύμων στο θέμα – απάτη ‘Αποκατάσταση ΧΑΔΑ Διδύμων’.

Βέβαια ‘ξεχνά’ ότι δικό  του κατόρθωμα είναι αυτή η κατάσταση!

Αυτός είναι που πήρε τον λάκκο της Κοινότητας Διδύμων και τον έκανε χωματερή του Δήμου Κρανιδίου!

Αυτό ‘κληρονόμησε’ ο Σφυρίς και το συνέχισε προσθέτοντας τον Δεματοποιητή και διευρύνοντάς το σε χωματερή της Ερμιονίδας!

Και αυτό βρήκε και ο ίδιος στην νέα θητεία του από τον Σφυρί, και συνεχίζει!

Αυτά τα δύο λόγια, και τον αφήνω στην πολιτική του κατάντια.

Διαβάστε το μετά προσοχής.

Στο μπλογκ των Ιχνηλατών με τίτλο «Μάγγες στα 1000 μέτρα υψόμετρο. Το πιο πράσινο χωριό στην Ελλάδα»

 

Σε αυτό  το χωριό είχα αναφερθεί παλιά σε άρθρο μου. Τα όσα έγιναν εκεί δεν έγιναν μόνα τους, ούτε από την κρατική ή άλλη μηχανή. Ένας εμπνευσμένος και δραστήριος κοινοτάρχης με λίγους άξιους γύρω του, έπεισε όλους τους συγχωριανούς του να δουν με άλλο μάτι τον τόπο τους. Και μεταμόρφωσαν τον τόπο τους, (ένα μικρό κτηνοτροφικό χωριό που έσβηνε σιγά σιγά από τον χάρτη), με πράσινα έργα και όχι με πράσινα λόγια και φυσικά μέσα στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Δεν τον κάνανε πρώτα σοσιαλιστικό.

Ανάβρα λένε το χωρίο και καλόν είναι να ανηφορήσουν προς τα κει η ΠΑΠΟΕΡ, η Αχλαδίτσα, οι οικολόγοι και οικολογούντες κάθε αποχρώσεως, μαζί φυσικά με τον δήμαρχο και όλο το δημοτικό συμβούλιο. Θα τους δοθεί η ευκαιρία να αλλάξουν νοοτροπία και από πράσινη τροχοπέδη κάθε ανάπτυξης να αρχίσουν συνεργατικάνα καλλιεργούν τη γη (τη γη, όχι τα μπλογκ του δεκάρικου) κατά πρότυπο τρόπο, να σπέρνουν και να ταΐζουν χοίρους και γελάδια, πρόβατα και κατσίκια, να φτιάχνουν τυριά και γιαούρτια και να δουλεύουν όλοι συνεργατικά το δημοτικό σφαγείο. Δηλαδή να γίνουν και αυτοί Μάγγες κατά τους Ιχνηλάτες. Και επειδή ο τόπος μας διαφέρει ολίγον από την Ανάβρα ας φτιάξουν συνεργατικά ξενοδοχεία, ιχθυοτροφεία, τουριστικές επιχειρήσεις οικολογικού χαρακτήρα, αιολικά πάρκα και φωτοβολταϊκά,  ελαιώνες, οπωρώνες, αμπελώνες, χαρουπώνες και χαμομηλώνες. Ας γίνουν πραγματικοί πρωτοπόροι, πράσινοι πρωτοπόροι στα παραγωγικά έργα και όχι στη μουρμούρα των διαβουλεύσεων γύρω από την ποδιά της τοπικής αυτοδιοίκησης. Τότε όχι μόνον θα παραδειγματιστούν και οι ποιμένες των Διδύμων, Λουκαϊτίου, Ράντου, Ηλιοκάστρου και όλοι της Ερμιονίδας, αλλά θα συμμετάσχουν ολόψυχα σε τέτοιου είδους αποκοτιές. Απλά, γιατί εκεί θα βρουν το συμφέρον και το μέλλον τους.

Φυσικά με τέτοιες αποκοτιές τα χέρια βγάζουν κάλους και φουσκάλες.

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

Ο τουρισμός δεν είναι αυτός που ονειρευτήκαμε για τον τόπο μας

Μας βόλευε το όνειρο αλλά........

Τα πρώτα ξενοδοχειακά συγκροτήματα στην Ερμιονίδα γίνανε επί χούντας. Για λίγα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση ήταν ιδιόκτητα, χρησιμοποιούσαν μια ιεραρχία στη δομή τους, γι’ αυτό και τα παιδιά τρέχανε στις τουριστικές σχολές Ρόδου κ.λ.π. για να γίνουν επαγγελματίες του ξενοδοχειακού κλάδου, γιατί τον θεωρούσαν καλή δουλειά με μέλλον και εξέλιξη.

Η πελατεία κυρίως αλλοδαποί, όχι μεγιστάνες αλλά εργαζόμενοι που λόγω της τεράστιας διαφοράς εισοδήματος και ισχυρού νομίσματος της χώρας τους φάνταζαν σε μας ως μεγιστάνες.

Να φέρουμε στη μνήμη μας το τότε Σκάρλετ Μπίτς. Όλο το προσωπικό ήταν Έλληνες. Η πελατεία ήταν σχεδόν αποκλειστικά Γάλλοι για τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του. Έρχονταν προγραμματισμένα οι εργαζόμενοι (εργάτες, τεχνίτες, μεσαία στελέχη) των μεγάλων αυτοκινητοβιομηχανιών και άλλων μεγάλων εργοστασίων της Γαλλίας. Με τις οικογένειές τους, καλοντυμένοι, άνετοι και ξόδευαν. Όχι ότι σπαταλούσαν. Το μισθό τους έτρωγαν αλλά ο μισθός τους ήταν δεκαπλάσιος τότε από του αντίστοιχου Έλληνα. Έτσι φάνταζαν στα μάτια μας ως πλούσιοι Γάλλοι, αλλά στην ουσία ήταν πλούσιοι εν σχέσει με μας.

Το παράδοξο ήταν ότι οι ‘πλούσιοι’ αυτοί εργαζόμενοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν του Κομμουνιστικού κόμματος και του Σοσιαλιστικού Γαλλίας. Εμείς τότε παιδιά δεν μπορούσαμε να το αντιληφθούμε, γιατί πραγματικά εν σχέσει με μας ήταν ευκατάστατοι. Το μόνιμο συγκρότημα ήταν του αείμνηστου Τζαβέλα που τον αγαπούσαμε και τον θαυμάζαμε για όσα τράβηξε στην πολύπαθη ζωή του, που τραγουδούσε κατά τα μεσάνυκτα αντάρτικα ελληνικά τραγούδια, όμοιά τους ρώσικα και γαλλικά και ορισμένα δικά του, γιατί είχε και δικά του ωραιότατα τραγούδια. Μας φαινόταν αλλόκοτη η παρουσία του σε ένα ξενοδοχείο πολυτελείας, αλλά αργότερα πλήρως κατανοητή. Και δεν διαπιστώσαμε ποτέ την αριστερή πελατεία του ξενοδοχείου να δυσφορεί που παραθέριζε σε ένα καπιταλιστικό ξενοδοχείο, όπως και αργότερα οι εργαζόμενοι από τη σοσιαλιστική τότε Πολωνία που έρχονταν ως πελάτες στο εν παρακμή πλέον συγκρότημα με στόχο όμως να δουλέψουν στο μάζεμα του χαρουπιού για να βγάλουν τα έξοδα.

Εμείς πηγαίναμε στη Ντίσκο του ξενοδοχείου, με μηχανάκια, με οτοστόπ (αξέχαστη εποχή) αλλά το να πάρουμε ένα ουίσκι ήταν οικονομικά δυσβάστακτο. Έτσι έβλεπες μια παρέα 10 Ερμιονίτες να παίρνουν πορτοκαλάδες οπωσδήποτε με νερό ή τίποτα (δηλαδή τα ποτήρια θέλαμε) και μετά πίναμε το ουίσκι που είχαμε ρεφενέ αγοράσει από του Πραχαλιά στην Ερμιόνη. Και ας μη βγει κανένας να μου πει ότι λέω υπερβολές, γιατί αυτές τις τότε καταστάσεις τις βίωσε όλη η Ερμιόνη και όλη η Ερμιονίδα.

Και για μας τους Ερμιονίτες ήταν η ξένοιαστη και χαρούμενη εποχή του Λεμπεσώ (Ανάργυρος Λεμπέσης στα Ελληνικά), Πασχάλη, Τζώνη, Βάκη, αείμνηστου Μαντηλάκη, αείμνηστου Νικολού, τη ξενοιασιά του τρίος λος Πίσος, των βραβείων μουρταδέλας του Ύδρα Μπίτς, τους οποίους όλοι οι μικρότεροι που τους ακολουθούσαμε όχι απλά τους ευχαριστούμε, αλλά τους ευγνωμονούμε για το κέφι και τη χαρά που μας προσφέρανε.

Με το που ανέβηκε το βιοτικό επίπεδο στη χώρα μας αυτή η πελατεία εξαφανίστηκε, γιατί πλέον ακρίβυνε πολύ η ζωή στην Ελλάδα.

Κτίστηκαν πολλά ξενοδοχεία τα οποία σιγά σιγά δεν διέφεραν από οποιαδήποτε άλλη επιχείρηση. Και γιατί να διαφέρουν άλλωστε. Όπως σήμερα ένας υφαντουργικός όμιλος έχει την έδρα του στη Γερμανία και δεκάδες εργοστάσια διάσπαρτα σε άλλες χώρες, έτσι και σήμερα ένας όμιλος τουριστικός που εδρεύει στην Αγγλία, έχει αγοράσει ξενοδοχεία σε άλλες χώρες, έχει αεροπορική εταιρεία δικιά του, κλείνει συμβάσεις με άλλα ξενοδοχεία, έχει εστιατόρια, άλλες τουριστικές επιχειρήσεις και μια πελατεία εκατομμυρίων που αγοράζει πακέτα τουριστικού προϊόντος κατά το συμφέρον της. Μήπως εμείς δεν καμαρώνουμε που οι τράπεζές μας έχουν χιλιάδες υποκαταστήματα εκτός Ελλάδος όπου δουλεύουν πάρα πολλοί Έλληνες ως στελέχη, δεν καμαρώνουμε για τον ελληνόκτητο στόλο που απλώνεται στα πέρατα του κόσμου;

Αυτή είναι η σημερινή πραγματικότητα. Δηλαδή και ο τουρισμός είναι άθροισμα επιχειρήσεων, καπιταλιστικών επιχειρήσεων που αποβλέπουν στο κέρδος για να επιβιώσουν και να αναπτυχθούν. Και ο τουρισμός είναι πλέον αρκετά διεθνοποιημένος για τον απλό λόγο: Γιατί ο Εγγλέζος να έρχεται πάντα ως τουρίστας στον ελληνόκτητο τουρισμό με τους όρους που του υπαγορεύει, και να μην επιχειρήσουν στον τομέα αυτό εγγλέζικες εταιρείες που στο κάτω κάτω της γραφής εγγλέζοι είναι και οι πελάτες; Αυτή είναι η πραγματικότητα μας αρέσει δεν μας αρέσει και από την πραγματικότητα δεν μπορείς να ξεφύγεις.  Μπορείς να την διαχειριστείς προς το συμφέρον σου.

Προσωπικά, άλλα ξενοδοχεία δεν γνωρίζω. Δηλαδή ένας που δεν θέλει το καπιταλιστικό ξενοδοχείο, προφανώς θα έχει κατά νου το σοσιαλιστικό που δεν αποβλέπει στο κέρδος. Ας το φτιάξει για να το δούμε. Στις τότε σοσιαλιστικές χώρες τα ξενοδοχειακά συγκροτήματα διακοπών ήταν για την νομεκλατσούρα, και για προσκεκλημένους επώνυμους ξένους οι οποίοι καλούντο για να εντυπωσιαστούν και να μεταφέρουν τα θαύματα που κάνει το σοβιετικό καθεστώς, το μαοϊκό καθεστώς κ.λ.π. Δηλαδή ένας μηχανισμός προπαγάνδας.  Για αυτά έχει γράψει και ο Μίκης Θεοδωράκης, από αυτά πέρασε και ο Καζαντζάκης και ο Γκαρωντύ ο οποίος με το που γύρισε από τη φιλοξενία έγραψε το «Ελευθερία», έργο που διάβασε σχεδόν όλη η δική μου γενιά στα νιάτα της, μαζί με Γκράμσι, Καρίλιο κ.λ.π. και έτσι είδε μπροστά της το ‘όραμα’,  το δρόμο’: σοσιαλισμός με δημοκρατία στην Ευρώπη.

Και αν κάποιος πει ότι ένα τέτοιο ξενοδοχείο προϋποθέτει σοσιαλιστικό καθεστώς όπως αυτός το φαντάζεται, ε, τότε δεν μπορούμε να ζούμε με τις υποθετικές προϋποθέσεις του, αλλά με τη καθημερινή μας πραγματικότητα και στο κάτω κάτω με τις δικές μας υποθέσεις. Και το ξενοδοχείο αποδεικνύεται μια πάρα πολύ δύσκολη υπόθεση, μια μεγάλη επένδυση που είναι υποχρεωμένη να ζήσει από 1 το πολύ 2 μήνες καλοκαιρινούς. Και είναι δύσκολη υπόθεση και για το προσωπικό που δουλεύει λίγους μήνες, αλλά και την κοινωνία που πληρώνει δυσβάστακτα ασφάλιστρα για να συντηρείται το προσωπικό αυτό τους μήνες που δεν υπάρχει δουλειά και αυτό το ξεχνάμε.

Γι’ αυτό, ως εργαζόμενος στη βαριά βιομηχανία όπου εργασία υπάρχει όλο το χρόνο, αλλά και τα βράδια και απογεύματα και τα Σάββατα και τις Κυριακές, δεν με χαλάει καθόλου το να ανοίξουν τα μεταλλεία Ερμιόνης, ή Λευκολίθου, ή το νηματουργείο του Λαναρά ή ότι άλλο παρόμοιο. Ως προς αυτό είμαι ορθόδοξος: Ναι στην βαριά βιομηχανία και στον εξηλεκτρισμό, όπως αυτά νοούνται στο σήμερα. Προέχει η δουλειά για τον άνθρωπο, μετά έρχεται ο πολιτισμός και το περιβάλλον. Άλλο πράγμα είναι οι όροι και οι συνθήκες εργασίας, γιατί όροι και συνθήκες προϋποθέτουν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ, δηλαδή εργασία που ξεπηδά από τις ανάγκες της παραγωγής και όχι πολιτικό παρκάρισμα με μέσον και εξαγορά ψήφου σε κομματοκρατούμενα δημόσια και δημοτικά φέουδα και φυσικά όχι στα κεκτημένα που ο ένας τη βγάζει αραχτί και ο άλλος ταξιδεύει 30 χρόνια στα πέρατα του κόσμου και στο τέλος αντί σύνταξης του δίνουν πλέον επίδομα. Και δε κατανοώ οποιαδήποτε αριστερά και οποιονδήποτε σοσιαλισμό που τα βάζει με τις παραγωγικές επιχειρήσεις, τα ξενοδοχεία, τα ιχθυοτροφία, τα λιμάνια, τις μαρίνες, το λιτρίβια, τα αιολικά και φωτοβολταϊκά πάρκα του τόπου μας με πρόσχημα το περιβάλλον. Αν αμαρτάνω, συγνώμη.

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

Ένα άτολμο δημοτικό συμβούλιο

Τάχατες σοσιαλίζον ένθεν κι ένθεν, όμως κατά των συμφερόντων του λαού.

Είναι και δεν είναι με την επένδυση του γκολφ, αλλά τελικά είναι υπό τον όρο ότι ο επενδυτής θα φέρει νερό απ’ το φεγγάρι, άρα δεν θα κάνει την επένδυση. Τότε είναι όλοι υπέρ της επένδυσης που δεν θα γίνει με .... ευθύνη του επενδυτή.

Δεν είναι υπέρ της μεγάλης ανακαίνισης και αναβάθμισης του Πόρτο Ύδρα από τον εφοπλιστή Ρέστη, αλλά είναι υπέρ των τουριστικών επενδύσεων, όταν αυτές σίγουρα δεν γίνονται.

Είναι κατά της ιχθυοκαλλιέργειας, αλλά τρώνε κάργα τσιπούρα και λαβράκι και γαρίδα ιχθυοκαλλιέργειας.

Είναι και δεν είναι με την αφαλάτωση αλλά είναι μετά βεβαιότητος με την αφαλάτωση που αντί άλμης θα βγάζει ανθόνερο. Συγχρόνως δε ο Δήμαρχος που έχει υποχρέωση να εισηγηθεί στο δημοτικό συμβούλιο μέσω των περιβαλλοντικών υπηρεσιών του δήμου του, ώστε το συμβούλιο να γνωμοδοτήσει υπέρ ή κατά της ΜΠΕ μιας αφαλάτωσης δηλώνει ότι ο Δήμος δεν έχει τη γνώση για να κατανοήσει τα γραφόμενα της ΜΠΕ ! ! Όμως έχει προσλάβει και σύμβολο για τα περιβαλλοντικά θέματα. Αν ο σύμβουλος δεν κατανοεί μια ΜΠΕ αφαλάτωσης ή μια ΜΠΕ για το γκολφ τι συμβουλεύει; Για το πότε θα βρέξει;

Είναι, αλλά δεν είναι τώρα, για την τακτοποίηση της αποβάθρας στο Μετόχι με την οποία εξυπηρετείται η Ύδρα (νησί μας είναι η Ύδρα και δυναμική δυνητική αγορά των προϊόντων μας και των υπηρεσιών μας), γιατί στη Κόστα όπου γίνεται κάτι ανάλογο με τις Σπέτσες συμβαίνουν ατυχήματα .... στο δρόμο προς Kόστα λόγω της κίνησης προς Kόστα – Σπέτσες και όχι λόγω του  .... καρόδρομου που εξυπηρετεί την Κόστα και της συνέχειας αυτού μέχρι Άγιο Αιμιλιανό ή του καροκαρόδρομου Πορτοχελίου - Ερμιόνης μέσω Φλαμπούρων και Πετροθάλασσας. Τα φάγαμε όμως τα αμυγδαλωτά σας κύριε Δήμαρχε της Ύδρας και σας γράψαμε στις καλένδες, κοινώς φάγαμε την κόττα...... Πάλι με χρόνια με καιρούς, όταν το έργο αυτό θα ωριμάσει και θα ενταχθεί στον περιφερειακό σχεδιασμό να μας ξανάρθετε αλλά με περισσότερα αμυγδαλωτά.

Είμαστε δεν είμαστε υπέρ του αιγιαλού και της παραλίας, αλλά τους δρόμους στην παραλία του Σαλαντιού που εμποδίζουν τη χρήση του γιαλού δεν τους ξέρουμε, όπως και όλο το συμβούλιο αγνοεί ή τάχατες δεν βλέπει, ότι σε λίγο όλες οι παραλίες του λαού από Λεπίτσα, Δορούφι μέχρι την αρχή της Κορακιάς θα είναι απροσπέλαστες... κατά του λαού.

Είσαστε παντελώς άτολμοι στις αποφάσεις σας, αισθανόσαστε ένα αλλόκοτο δέος όχι στο τι θα πει ο κόσμος αλλά το τι θα πουν ισχνότατες μειοψηφίες και άτομα, επικαλείστε το συμφέρον του λαού, όταν ο εργαζόμενος λαός με χίλιους τρόπους σας δείχνει ότι ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ. Παραλύετε δε από τον αλλόκοτο φόβο μη και δεν επανεκλεγείτε, τη στιγμή που η μη επανεκλογή είναι έπαινος, ότι δεν χαϊδέψατε αφτιά, δεν συμβιβαστήκατε με την περιρρέουσα λαϊκότητα.

Ο τουρισμός είναι το μόνο υπαρκτό που μας έχει απομείνει. Δηλαδή πράγμα απτό μετρήσιμο, που δίνει δουλειά και εισοδήματα. Και ο αγροτικός τομέας είναι το δεύτεροπου μας έχει απομείνει, ως ελπίδα, γιατί στην πραγματικότητα φθίνει, σε αντίθεση με τον τουρισμό που φαίνεται να σηκώνει κεφάλι. Μέχρις ώρας έχουμε επιδείξει ανικανότητα στη μεταποίηση και στη βιομηχανία, πόσο μάλλον στις τεχνολογίες και υπηρεσίες αιχμής, καινοτομίας και έρευνας.

Αν είσαστε Δημοτικό Συμβούλιο Ελβετικής πόλης, μόλις μαθαίνατε ότι ο οποιοσδήποτε επενδυτής σχεδίαζε επένδυση στο δήμο σας, με γλυκά και ποτά του τόπου σας θα τον επισκεπτόσαστε να τον καλωσορίσετε, να τον υποδεχθείτε, να του ευχηθείτε καλή επιτυχία. Γιατί επένδυση σημαίνει ΔΟΥΛΕΙΑ. Και δεν ψειρίζουμε τη μαϊμού, τόσα θ’ αφήσει, τόσους εργαζόμενους θα πάρει ή δε θα πάρει, τόσες ντομάτες θα πάρει από μας και τόσες απ’ τα ξένα ο επενδυτής. Πόσο μάλλον όταν όλοι μας στις δουλειές μας παίρνουμε φτηνούς και ανασφάλιστους μετανάστες και όχι ντόπιους και αυτό το θεωρούμε προσωπική οικονομική επιτυχία μας. Θυμηθείτε τη σοφή ρήση των προγόνων μας εμπόρων (γιατί είμαστε εμπορικός λαός, και η ανεξαρτησία μας στους εμπόρους που σύστησαν τη Φιλική Εταιρεία οφείλεται): «Και η σκόνη που αφήνει ο πελάτης στο μαγαζί κέρδος είναι». Και ο κάθε επενδυτής της Ερμιονίδας και των νησιών της, όπως και οι πελάτες του, τη σκόνη του ν’ αφήσει, κέρδος είναι.

Και για τα περιβαλλοντικά ας μη γελιόμαστε. Δεν είναι ο εκάστοτε επενδυτής που τα καταστρατηγεί, αλλά οι δημοτικές και κρατικές αρχές που δεν σχεδιάζουν, δεν ελέγχουν και αφήνουν την αίσθηση ότι σε αυτή τη χώρα όλα επιτρέπονται. Μέρος αυτών των αρχών είναι και το δημοτικό συμβούλιο. Ο ίδιος επενδυτής αλλιώς πράττει στην Ελβετία και αλλιώς στην Ελλάδα ή στην Μποτζουάνα. Μήπως ο Έλληνας οδηγός οδηγεί το ίδιο στους δρόμους της Αγγλίας;

Αναμέναμε ένα βροντερό ΝΑΙ στον δήμαρχο της Ύδρας. Οι επισκέπτες της Ύδρας, οι εκδρομείς, οι μαθητικές εκδρομές μέσω της «Σκάλας Μετοχίου», περνάνε και από την Ερμιονίδα και μόνο τη σκόνη τους να αφήσουν κέρδος μας είναι. Αν είμαστε άξιοι, να τους κρατήσουμε και στην Ερμιονίδα και να τους πουλήσουμε πράγματα και υπηρεσίες.

Αναμέναμε να πάτε όλοι μαζί (σιγά μη θιγεί ο σοσιαλισμό σας και η αριστεροφροσύνη σας) στον Ρέστη, να μάθετε τα σχέδια της ανακαίνισης και να συνεργαστείτε μαζί του επ’ ωφελεία του τόπου μας. Και για αφαλάτωση.

Αναμέναμε να πάτε στους ιχθυοκαλλιεργητές και να δείτε τι κάνουν και να συνεργαστείτε. Να δείτε τις μελλοντικές προοπτικές του κλάδου και τη θέση του δήμου σε αυτές.

Αναμέναμε να καλέσετε την αγροτιά σε πανστρατιά ανόρθωσης της αγροτικής μας παραγωγής και να πρωτοστατήσετε.

Αναμέναμε να πλησιάσετε τις εταιρείες των αιολικών πάρκων και των φωτοβολταϊκών και να τις φέρετε στον τόπο μας.

Αναμέναμε να καλωσορίσετε την επένδυση του γκολφ, των 300 εκ. € και να συνεργαστείτε μαζί τους για την επίλυση του θέματος του νερού επ’ ωφελεία του τόπου μας. Να λύσετε μαζί τους όλα τα προβλήματα και να τους δώσετε την αίσθηση ότι θα είσαστε πραγματική ελέγχουσα αρχή. Αντ’ αυτού, μας χαρίζουν έναν, ατίθασο μεν, γάίδαρο, κι εμείς τον κοιτάζουμε στα δόντια.

Και στο γεγονός ότι θα δημιουργηθούν εκατοντάδες θέσεις εργασίας, έστω οι περισσότερες αλλοδαπών συνανθρώπων μας, αντιπαραβάλλουμε όχι τις πραγματικά ανύπαρκτες θέσεις εργασίας σε αυτή την μη παραγωγική έρημη γη του σήμερα, αλλά στις θέσεις εργασίας που θαχάνονταν αν καλλιεργούσαμε υποδειγματικά αυτή τη γη!! Να τρελαίνεσαι δηλαδή, όχι μόνον από τον παραλογισμό, αλλά και τη φασίζουσα νοοτροπία ότι ο αλλοδαπός είναι επικίνδυνος για τα συμφέροντά μας, όταν εργάζεται στο τόπο μας, αλλά τα χιλιάδες παιδιά μας που με την κρίση που περνάμε κατέφυγαν στα ξένα πρέπει να γίνουν αποδεκτά ενθουσιωδώς από τις εκεί κοινωνίες. Και πολλά παιδιά, κύριοι, δουλεύουν σήμερα στην Αλβανία και σε εργοδότες Αλβανούς που πριν μερικά χρόνια ήσαν δουλευτές στους πατεράδες αυτών των παιδιών και το κάνουν από ευγνωμοσύνη που βοηθήθηκαν κάποτε. Και δεν είναι ανέκδοτο.

Αναμέναμε να κάνετε τις κινήσεις υπέρ του τουρισμού, γιατί είναι το μόνο που μας έχει απομείνει, αλλά να θέσετε σαφώς και τα όριά του, ώστε να μην μας καταπνίξει. Και τα όρια του τουρισμού τίθενται με το να θέσουμε και τα όρια της πραγματικά καλλιεργήσιμης γης όπου θα αναπτυχθεί επιτυχώς και κυρίαρχα ο αγροτικός τομέας, όπου δεν θα έρχεται ο ξαπλάκιας του εξοχικού να διαμαρτύρεται, γιατί του μυρίζει η κοπριά και τον ξυπνάνε τα βελάσματα και τα κουδούνια. Υπεύθυνα λοιπόν και σε συνεννόηση με τους αγρότες και το κράτος, να προστατέψετε την αγροτική γη και από τον τουρισμό. Και η πραγματική αγροτική γη μας είναι ο κάμπος Αγίων Αναργύρων, ο Κάμπος της Ερμιόνης του Κρανιδίου, της Ντάρδιζας, της Θερμησίας, το οροπέδιο Ηλιοκάστρου, η κοιλάδα των Διδύμων και ορισμένες λοφώδεις γόνιμες περιοχές στην περιοχή Κρανιδίου και Πορτοχελίου. Τα υπόλοιπα είναι άγονα, βραχώδη, κροκαλοπαγή και ασβεστολιθικά εδάφη, που τα αφήνουμε για τον τουρισμό που τα χρειάζεται. Έτσι πραγματώνουμε την ιδέα του Αγροτοτουρισμού και όχι φτιάχνοντας ένα ξενώνα στο κτήμα μας.

Για αυτές τις μεγάλες κινήσεις είσαστε, μέσω της ψήφου μας, στο δημοτικό συμβούλιο και εξουσιοδοτημένοι να πράξετεκατά πλειοψηφία. Ως προς αυτό είμαστε μαζί σας. Αντί όμως αυτών των ζωτικών πράξεων για το συμφέρον του τόπου μας αναλωνόσαστε σε μια μπλοκοφωτοβιντεοκοκορομαχία, ουσιαστικά αδιάφορης για όλους λες και με την ψήφο μας απαιτήσαμε να μας διασκεδάζετε με αυτόν τον τρόπο.

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

Τι εννοούν οι …. Ποιητές?

Διαβάστε εδώ.

Και βγάλτε συμπέρασμα σχετικά με το τι εννοεί, τι θέλει να πει!

Εγώ, ούτε καταλαβαίνω, ούτε συμπέρασμα βγάζω!

Και δεν καταλαβαίνω ακόμη τίνος σχόλιο είναι.

Αυτού που υπογράφει, αυτού που ανάρτησε, είναι μαϊμού, ….

Κάποιες απορίες και ερωτηματικά όμως, θα τα τολμήσω.

Πρώτη, για να πας από το Κρανίδι στα Δερβενάκια, δεν περνάς από την Δαλαμανάρα. Στην Αγία Ελεούσα παίρνεις τον νέο δρόμο, συναντάς τον παλιό κάπου στο Εκκλησιαστικά, εκεί που είναι το κατάστημα Ενόδιον, και μετά από λίγα χιλιόμετρα φθάνεις στον σ.σ. Δερβενάκια.

Αρα, εκείνο το ‘ … περνάς αναγκαστικά … ‘του σχολίου, δεν είναι ακριβές.

Επομένως, σύμφωνα με το σχόλιο, ο ΚαΜίζης με την συνοδεία του, έπρεπε να κάνει παράκαμψη πολλών χιλιομέτρων, προκειμένου να περάσει, ενδεχομένως και να επισκεφθεί, κάποιον ή/και κάτι, στην Δαλαμανάρα!

Δεύτερο ερώτημα Γιατί;

Γιατί εγκαλούν τον Δήμαρχο, ο οποίος ηγούμενος μιας επίσημης αποστολής του Δήμου, ακολούθησε την συντομότερη διαδρομή για να φθάσει στον προορισμό του, δεν πέρασε από εκεί που οι κύριοι αυτοί θεωρούν ότι έπρεπε να περάσει, και να κάνει δεν ξέρω τι, δεν το γράφουν.

Και, επί πλέον, αυτό που γράφουν, ‘ …. Για άλλη μια φορά κάποιοι πέρασαν απ' έξω, στα... μουλωχτά, μπας και τους πάρουν χαμπάρι.... ‘.

Και αυτό είναι ανακριβές!

Πρώτο συμπέρασμα: Το σχόλιο ‘πατά’ σε δύο ανακριβή δεδομένα! Συνειδητά, τουλάχιστον για τον έναν εκ των δύο!

Πάμε παρακάτω.

Το σχόλιο μιλά για ‘ … Πέρασε, προφανώς, ο καιρός που έκλειναν τις συναντήσεις και τις... πολιτικές συμφωνίες εκεί, όταν δεν τους έγραφε ο πολιτικός χάρτης κι αποζητούσαν το... χαρτί του ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ. …’

Τώρα τι σόι συναντήσεις ήταν αυτές, με τι περιεχόμενο, με ποιόν στόχο, με ή χωρίς αντάλλαγμα, κλπ. ο Θεός και η Ψυχή τους.

Ούτε πρόκειται να μιλήσουν, αλλά και να μιλήσουν ο καθένας θα μας πει την δική του ‘αλήθεια’.

Η ουσία όμως είναι σε αυτό που εγώ εκτιμώ ως απειλή, προειδοποίηση, κάτι τέτοιο, ‘ … Κάποιοι, τέλος, ξεχνούν - κακό της κεφαλής τους - ότι η ράτσα μου βαστά μπόλικο αρβανίτικο αίμα και έχω κεφάλι αρβανίτικο, που άμα γυρίσει απ' την άλλη δεν... επανέρχεται! … ‘ και ‘…Αλλ' έσετ' ήμαρ! …’

Και αυτό είναι που με ενόχλησε και μάλιστα πολύ.

Η Ελευθερία που μου δίνει η εκπεφρασμένη και αμείωτη  ‘αγάπη’ μου προς τον Δήμαρχο Καμιζή, μου επιτρέπει να πω τούτο:

Εμείς, οι Δημότες, τον ΚαΜίζη, μπορούμε να τον χτυπάμε σαν χταπόδι, κάθε μέρα, έστω και μέσα από υπερβολές, λάθη, ….

Εμείς, οι ΔΗΜΟΤΕΣ!

Οι άλλοι, οι τρίτοι, οι μη Δημότες, οφείλουν να τον σέβονται!

Και εμείς οι ΔΗΜΟΤΕΣ οφείλουμε να τους το υπενθυμίζουμε ακόμη και να το επιβάλλουμε.

Γιατί όσες  ‘λερωμένες’ φωλιές και αν έχει ο Δήμαρχος, εμείς θα ‘καθαρίσουμε’!

Και δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε κανέναν τρίτο, να τον απειλεί ή/και να τον εκβιάζει, αν τον απειλεί ή/και τον εκβιάζει!

Ούτε σε αυτόν ούτε σε κανέναν δικό μας, συνεργάτη του!

Γιατί και με τον συνεργάτη του, εμείς θα ‘καθαρίσουμε’.

Οσο για σένα Ράπα, να σηκωθείς και να πας στο Λουκαϊτι.

Εκεί θα ζητήσεις τον Αργύρη Βασιλείου Ζώση, συνταξιούχο Δάσκαλο.

Και να μην τον βρεις εκεί, θα βρεις άκρη.

Ο Αργύρης έχει γράψει ένα βιβλίο για τους ΠΡΟΔΟΤΕΣ.

Θα σου το δώσει τζάμπα, δεν είναι γύφτος.

Διάβασέ το και γράψε μας στην συνέχεια τι κατάλαβες.

Υ.Γ.: Οσο για την ‘πώληση’ αρβανίτικου αίματος και αρβανίτικου κεφαλιού, στους Αρβανίτες, εδώ γελάμε!

Αφαλάτωση στην επαρχία της φαιδράς πορτοκαλέας

Το επισυναπτόμενο είναι από το ΚΑΠΕ. Διαβάστε το μετά προσοχής. Δεν νομίζω ότι μπορεί κάποιος να παρουσιάσει εγκυρότερα στοιχεία για την αφαλάτωση.

Γιατί συμπολίτευση και αντιπολίτευση δεν μπαίνουν σε ένα καράβι να επισκεφτούν τουλάχιστον τη Σύρο και τη Μύκονο και τα νησιά του Αιγαίου που έχουν μεγάλες μονάδες αφαλάτωσης; 

Να διαπιστώσουν με τα ίδια τους τα μάτια τις φοβερές περιβαλλοντικές επιπτώσεις των μονάδων αυτών, την εξαφάνιση των τουριστών, το κλείσιμο των ξενοδοχειακών μονάδων, τη φυγή των κατοίκων προς καθαρές περιοχές χωρίς αφαλατώσεις, να δουν μια Μύκονο ...έρημη από τουρίστες και κρουαζιερόπλοια; Και να μεταφέρουν στο τόπο μας αυτές τις βιβλικές εικόνες, ώστε να πειστούν και οι άπιστοι για το τι θα πάθουν αν φτιάξουν μονάδα αφαλάτωσης στην Ερμιονίδα;

Δυστυχώς, ο Καλλικράτειος Δήμος μας αντί να είναι η εστία όπου αποφασίζεται δημοκρατικά η πολύπλευρη ανάπτυξη του τόπου μας έχει γίνει τόπος αντιλογίας, κατ΄ εξοχήν τόπος όπου συνεχίζεται η άκαρπη και επιζήμια για τον τόπο ‘μεταπολιτευτική’ πορεία προς το τίποτα. Όπου για ψηφοθηρικούς και μόνο λόγους και για τη ‘δικαίωση’ τάχατες πολιτικών θέσεων, διεξάγονται ‘πολιτικοί αγώνες’, διάβαζε κοκορομαχίες. Και απορούν που σε αυτό δεν εμπλέκεται ο πραγματικά εργαζόμενος κόσμος της Ερμιονίδας παρ’ όλες τις προσκλήσεις και προκλήσεις που δέχεται. Μην απορείτε, γιατί πρόκειται για τον πραγματικά εργαζόμενο κόσμο που αυτή την περίοδο μαζεύει τις ελιές και τα μανταρίνια. Και που ξέρει ότι:

1.    Το φράγμα της Τζερτζελιάς δεν θα το δουν ούτε τα παιδιά του (τα αγέννητα).

2.    Τον Ανάβαλο στην καλύτερη περίπτωση μετά από 10 χρόνια, αλλά με την κρίση που έχουμε μάλλον και αυτόν θα τον δουν τα αγέννητα.

3.    Δημοτική πολιτική για τον υδροφόρο ορίζοντα, γεωτρήσεις, τοπικά φράγματα, εμπορεία νερού, κ.λ.π., θα δουν, όταν ξαναψηφίσουμε το ΠΑΣΟΚ και τα ιστορικά στελέχη του. Όχι τώρα γιατί είναι ψηφισμένα.

4.    Πλοία να φέρνουν νερό δεν θα δουν, γιατί συμφέρει καλύτερα να αδειάζουμε ....εμφιαλωμένο στις δημοτικές δεξαμενές.

5.    Υπάρχει, έστω και υποθετικά, η περίπτωση να έχουν μία ώρα την ημέρα νερό με το δελτίο, όμως δωρεάν και όσο θέλουν, αν βέβαια βγαίνει από τις βρύσες, όπως στην Αλβανία του Χόντζα.

Το μόνο που μας απομένει είναι μια βαθύτατη ευσέβεια, ώστε με λιτανείες να φέρουμε μουσσώνες στον τόπο μας. Και επειδή αυτό είναι δυσκολότατο και χρονοβόρο, ο Θεός με κάποια ‘σημεία’ θα μας έδειχνε την μέχρι τότε λύση. Για παράδειγμα: εκεί που σκάβει η Δημοτική Επιχείρηση Νερού, η αξίνα της κτυπά σε μια παλιά εικόνα! Την καθαρίζουν και βλέπουν ότι πλήθος αρχόντων κρατάνε και προσφέρουν μια αφαλάτωση στον νυν Δήμαρχο Ερμιονίδας. Οι ευρετές θορυβημένοι για την εύρεση ενός τέτοιου καπιταλιστικού σημείου που προσβάλει τον σοσιαλισμό μιας ολόκληρης περιόδου, πετάνε την εικόνα στα ανακυκλώσιμα του Αντιδήμαρχου. Ω! Του Θαύματος! Την άλλη μέρα η εικόνα είναι πάλι στο σκάμμα. Διπλά θορυβημένοι την παραδίδουν στον νυν δήμαρχο και του εξιστορούν το θαύμα! Τριπλά θορυβημένος ο νυν τρέχει να ζητήσει ερμηνεία και ορμήνια από τον τέως – πρώην Δήμαρχο Ερμιόνης, ο οποίος ως ουδέποτε ηττηθείς, ως αιώνιος και πανταχού παρόν, έχει το χάρισμα της ορθής ερμηνείας και ορμήνιας. Όντως με το που την βλέπει, και εν εκστάσει, λέγει εις τον νυν: «Παλιέ μου και αγαπημένε μου σύντροφε εν ΠΑΣΟΚ. Το κόσμημα της Ερμιόνης, το Μπουρνάκειο κλειστό γήπεδο όπου αθλείται όλη η νεολαία αλλά και όλος ο κόσμος της Ερμιόνης, και όπου εμείς δεν χάναμε και γιατί να την χάσουμε άλλωστε, την ευκαιρία να παρουσιαζόμαστε, είναι δωρεά πλουσίων του τόπου μας τους οποίους όλοι έχουμε ευχαριστήσει και καλοδεχτεί φυσικά της αφασικής αριστεράς όχι μη εξαιρούμενης αλλά πρωτοστατούσης. Σε αυτό συνέβαλα και εγώ, γιατί οι πλούσιοι συντοπίτες μας ήταν και φίλοι μου, αλλά είχα και την αποδοχή του κόσμου, γιατί δεν γνώρισα μαγαζάτορα να μη θέλει πλούσιους πελάτες, αγρότη να μη θέλει να πουλήσει τη γη του σε πλούσιους, εργολάβο να μη θέλει να πάρει τη δουλειά πλούσιας βίλας και εργαζόμενο του τουριστικού τομέα να θέλει αμέτι μουχαμέτι να πιάσει δουλειά σε αγροτικό πανδοχείο πακιστανών.

Ομοίως λοιπόν πράξε προς ανάμνησή μου. Κάνε μια επιτροπή με πρόεδρο τον εαυτό σου, μέλος οπωσδήποτε τον Αντιδήμαρχο γνώστη των διαδικασιών και μετά όποιον άλλον θέλεις. Σας κάνω τη χάρη να έλθω και Γω, οπωσδήποτε όμως και ο σεβαστός μητροπολίτης μας. Να πάμε και να πιάσουμε τους πολύ πλούσιους που συμβαίνει να έχουν και αυτοί μεγάλη ανάγκη νερού, τους μεγαλοξενοδόχους και τα γκολφ που και αυτοί έχουν μεγαλύτερη ανάγκη για να νερό, και να τους παρακαλέσουμε να μας δωρίσουν μια αφαλάτωση που για 15 χρόνια θα λύσει το πρόβλημά τους αλλά και το πρόβλημα όλων των οικισμών μας σε αντιστάθμισμα των περιορισμών που οι μεγάλες ιδιοκτησίες και τα μεγάλα ξενοδοχεία επιβάλλουν στον τόπο μας. Μετά θα μας είναι αχρείαστη γιατί θα έχει έλθει ο Ανάβαλος, φυσικά από θαύμα δικό σου σύντροφέ μου. Ανάγκα και θεοί πείθονται πόσο μάλλον όταν είμαστε υπηρέτες του λαού».

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος