Ω ΚΑΙΡΟΙ, Ω ΗΘΗ

Με την εκλογή της νέας ‘τοπικής κυβέρνησης’, συμπολίτευση + αντιπολίτευση, άρχισαν να «έρχονται όλα στο φως». Πώς; Με βιντεοσκόπηση και άμεση παρουσίαση στις οθόνες των PC των συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου. Ενθουσιασμός, ήταν αυτό που έλλειπε, και να οι αναμεταδόσεις και οι παραπομπές και να τα σχόλια.

Κάθε θαύμα τρεις ημέρες. Ποιος σήμερα νοιάζεται για το τι λέγεται στις συνεδριάσεις; Ποιος έμαθε κάτι παραπάνω παρακολουθώντας «τις συγκρούσεις» εν πολλοίς ανημέρωτων συμβούλων και ακολούθων;

Πληροφόρηση δεν υπάρχει. Ούτε αυτή η στοιχειώδης που δικαιούται ο δημότης για τις υποθέσεις του δήμου του. Δεν ήλθαν όλα στο φως. Ήλθαν απλά τα πρόσωπα στο γυαλί.

 Απλά πράγματα:

Πώς πάει ο προϋπολογισμός;

Τι κάνανε μέχρι σήμερα οι ειδικοί σύμβουλοι του κυρίου Δημάρχου; Τι προτάσεις και εισηγήσεις του έκαναν για τον τουρισμό, την διοίκηση του δήμου, κ.λ.π.; Πότε θα δοθούν στην δημοσιότητα;

Πόσο προχωρήσανε οι υποθέσεις και οι επαφές του Δήμου; Ανάβαλος, Τζερτζελιά, ΑΠΕ, Παραγωγικός τομέας, τουρισμός, φράξιμο ακτών, βιολογικοί, χωματερή Σταυρού, μουσεία, αρχαιολογία, επαφές με τοπικούς οικονομικούς παράγοντες κ.λ.π.;

Ποιοι κλάδοι της τοπικής οικονομίας δεν πληρώνουν κανονικά τις υποχρεώσεις τους στον Δήμο; Τα νοικοκυριά; Τα εστιατόρια; Τα ξενοδοχεία; Οι μικροεπιχειρήσεις; Γιατί το να λες καμαρωτά ότι τόσα λεφτά χρωστάνε στο δήμο οι κακοπληρωτές δεν είναι πληροφορία. Το νοικοκυριό που πληρώνει κανονικότατα θέλει να μάθει ποιοι (όχι ονομαστικά) δεν πληρώνουν. Με άλλα λόγια σε ποιες ‘τάξεις’, χρόνια τώρα, χαρίζεται ο Δήμος και σε ποιες συνεχίζει;

Κρίση έχουμε και φυσικά η κρίση δαγκώνει και τον Δήμο. Ομολογείται πλέον και επισήμως ότι υπάρχει μεγάλο πρόβλημα διοίκησης, προσόντων και νοοτροπίας ανθρώπινου δυναμικού. Πώς το αντιμετωπίζετε;

Τι μέτρα λιτότητας έλαβε ο δήμος για να αντιμετωπίσει το οικονομικό σκέλος της κρίσης;

Ποια είναι η σημερινή εικόνα του δήμου Ερμιονίδας; Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος από τις εκλογές και δεν υπάρχει η δικαιολογία του ακόμα ψαχνόμαστε.

Και κάτι άλλο έχει ανάγκη η τοπική κοινωνία μας: Σε συμπολίτευση και αντιπολίτευση υπάρχει πλήθος συμβούλων, αντιδημάρχων, μη εξαιρουμένου του Δημάρχου, που υπήρξαν για μεγάλες περιόδους οργανωμένα μέλη και στελέχη του τοπικού ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ και φυσικά της Αριστεράς. Δεν εξαιρούνται οι εκτός σημερινής διοίκησης. Δεν αισθάνονται την ευθύνη, ως, έστω κατά καιρούς, τοπικά πολιτικά πρόσωπα να μας εξηγήσουν πώς φτάσαμε σε αυτό το χάλι; Όχι πώς έφτασε η χώρα, αυτό είναι γενικότατο άρα και ευκολότατο. Πώς έφτασε η Ερμιονίδα εδώ που βρίσκεται τώρα; Γιατί πριν υπήρχε η χρυσόσκονη των δανεικών, η πλασματική τοπική οικονομία και η αλόγιστη κατανάλωση των φυσικών πόρων.

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

Του Αυγούστου .... συνέχεια

Του Αυγούστου συνέχεια (Ερμιόνη).

Το Μπίστι.

Αρκετά καθαρό, όχι όμως περιποιημένο, μάλλον γιατί τα χορτάρια ο Magnus τα έκοβε έγκαιρα χλωρά και όχι ξερά όπως κοπήκανε φέτος. Φαίνεται να την γλίτωσε από την βαμβακίαση. Ή ψόφησε, ή με τη φόρα που είχε πάρει έπεσε στη θάλασσα, ή ο τελευταίος ψεκασμός ήταν αποτελεσματικός, άρα και έπρεπε να γίνει από την αρχή. Μερικά όμως πεύκα περί τον Άγιο Νικόλαο έχουν έντονα σημάδια βαμβακίασης όπως και τα πεύκα στον Άγιο Θανάση τα οποία τα ξέχασε ο ψεκασμός. Σώθηκε το Μπίστι, αλλά υπάρχει ο φόβος μήπως και πάλι φουντώσει η βαμβακίαση. Ο Δήμος δεν έλαβε τον κόπο να βγάλει μια απλή ανακοίνωση να μάθουμε, πώς σώθηκε το Μπίστι, και αν σώθηκε οριστικά.

Όταν πέφτει ο ήλιος, αρκετός κόσμος, ντόπιοι και ξένοι, βολτάρει στο Μπίστι και φαίνεται να επανέρχεται αυτή η παλιά καλή συνήθεια. Μακάρι. Το καλό είναι ότι η Ερμιόνη αρχίζει και γίνεται αρκετά ζωόφιλον μέρος και πολύ συμπατριώτες έχουμε πλέον σκυλιά. Πολύ ευχάριστο αυτό.

Το έργο της πυρόσβεσης έχει μείνει στη μέση. Υπήρξε πριν πολλά χρόνια και άλλο έργο πυρόσβεσης που έγινε για να μην λειτουργήσει ποτέ. Αυτό που ποτέ δεν κατάλαβα: Όταν θα έλθουν τα πυροσβεστικά αερόπλανα θα ρίξουν θάλασσα. Γιατί εμείς από κάτω να ρίχνουμε γλυκό νερό;

Αρκετά παγκάκια θέλουν επισκευή.

Δεν χρειάζεται να φυτεύονται πεύκα στα αρχαία τείχη, γιατί οι ρίζες τους τα καταστρέφουν.

Δεν χρειάζεται να φυτεύονται πυκνά, γιατί κόβουν τη θέα.

Οι πρόσκοποι χρόνια τώρα μας αφήνουν το Μπίστι με αυτά τα θαυμάσια δρομάκια με τις πετρούλες. Τους ευχαριστούμε.

Σε δύο τρία σημεία το αρχαίο τείχος είναι έτοιμο να φύγει για τη θάλασσα. Πρέπει να γίνουν μικρές σωστικές επεμβάσεις όσο είναι ακόμη καιρός. Οι παλιοί αμέλησαν αυτό το πράγμα και έτσι χάθηκε το Καραβάκι, το μοναδικό κομμάτι τείχους ύψους 2 μέτρων.

Τι θέλατε και δεντροφυτεύσατε το «κούφιο μέρος»; Γιατί μας χαλάτε τη μαγεία;

Ωραίος ο μύλος αλλά δεν είναι ο μύλος μας. Έπρεπε να είχε απλά επισκευαστεί, ως είχε, ο παλιός, να ήταν ένα ωραίο ερείπιο.

Στις μπανιέρες του τα σκαλοπάτια τα έχει φάει η θάλασσα και τρυπάνε απαισίως. Πολλοί ξένοι ρωτούν πού μπορούν να κάνουν μπάνιο, γιατί όλο βράχια βλέπουν. Ας τους το πούμε με μερικές πινακίδες.

Η βορινή είσοδος είναι για κλάματα. Μια αλυσίδα που σέρνεται. Σκόνταψαν και έπεσαν πολύ επισκέπτες τα βράδια. Έδεναν μία νάιλον σακούλα για να είναι ορατή. Τελευταίες μέρες Αυγούστου ήταν δεμένες 3 νάιλον σακούλες. Αρχές Σεπτέμβρη κάποιος έλυσε την αλυσίδα και την έριξε κάτω. Θα ήταν ο τελευταίος που έπεσε. Απαράδεχτη εικόνα για τουριστικό μάλιστα μέρος.

 Καμιά πινακίδα που να ενημερώνει για τις αρχαιότητες στο Μπίστι. Ούτε στις εισόδους, ούτε σε διάφορα σημεία μέσα στο Μπίστι. Καλά ο Δήμος, αλλά και οι επαγγελματίες του τουρισμού;

 Δίπλα στην ακτή ένα στρώμα από νάιλον σακούλες που έφερε από τη Λαϊκή το μελτέμι μέσω θαλάσσης, έμεναν εκεί επί μέρες. Καλά ο Δήμος, αλλά και οι δίπλα τουριστικές επιχειρήσεις δεν νοιάζονταν;

Να υπενθυμίσουμε ότι το Μπίστι παλιά άρχιζε εκεί που τώρα τελειώνουν τα σπίτια του οικισμού. Είσοδός του ήταν μια σειρά κυπαρίσσια.

Η κυκλοφορία.

Δεν είναι δυνατόν να περπατήσεις παραλιακώς στην Ερμιόνη. Αυτό που κάποτε ήταν η πιο ευχάριστη και ξένοιαστη βόλτα έχει γίνει Γολγοθάς. Κι όπου καθίσεις να φας η παρουσία του αυτοκινήτου είναι εντονότατη. Φτιάξανε και ένα στενό πεζοδρόμιο που από του Ταρούση περίπου σε βγάζει στο Μπίστι. Βάλανε τα φανάρια ακριβώς στη μέση για να μη μπορείς να περπατήσεις! Άρπα κόλα δηλαδή. Και τα νέα πλατώματα εις βάρος της παραλίας και του τοπίου τι νόημα έχουνε; Υπήρχε μόνον ένα καλαίσθητο μπροστά από του Βεντουρή με γύρω γύρω γρανιτόπετρα και στην επιφάνεια χαλίκι. Μη γίνει και αυτό τσιμέντο.

Χώρια το ακαλαίσθητο του πράγματος. Μάλλον για να περνάνε καλά οι καρέκλες των απέναντι ξενοδοχείων γίνανε. Σε ένα από αυτά έγραψε με μαύρα γράμματα η νεολαία του τόπου μας: ΕΔΩ ΚΑΠΟΤΕ ΥΠΗΡΧΑΝΕ ΔΕΝΤΡΑ. Το διάβασε ο Δήμος και η Δημοτική Κοινότητα Ερμιόνης; Και αυτές οι υπερυψωμένες θέσεις για τους κάδους σκουπιδιών που ποτέ δεν πάνε εκεί αλλά κάθονται στον δρόμο; Ά ρε Δήμε, τσιμέντο να πέφτει και όπως πέσει.

Υπάρχει βέβαια λύση: Παίρνεις το αυτοκίνητό σου και γίνεσαι πλέον μόνιμος βραδινός πελάτης του Ηλιοκάστρου και της Κοιλάδας.

Τσιμεντόπισσα.

Οι ξένοι μετά την επίσκεψη στην Ακρόπολη, όπου μεταξύ των άλλων θαυμάζουν και τα πλακόστρωτα του Πικιώνη, καλόν είναι να έρχονται μετά στην Ερμιόνη να θαυμάζουν τις τσιμεντοπλακόστρωτες παραλίες μας. Τι ομοιομορφία! Τι εμπνευση! Και από ζέστη, βράζεις αυγό. Αλλά και τα τσιμέντα στους δρόμους της; Όλο μπαλώματα από το πέρασμα ΔΕΗ , ΟΤΕ, Δήμου, Πολιτών. Αν περπατάς ‘αλλά φεγγαράκι μου λαμπρό’ κουτρουβάλησες.  Απαράδεκτη κατάσταση ......για την κοιτίδα του πολιτισμού, η οποία δεν διαθέτει ούτε ένα πλακόστρωτο πλην το κεντρικό που φτιάξανε οι παππούδες μας.

Θάλασσα.

Στα Μαντράκια πεντακάθαρη. Άραζαν τα κότερα και πέφτανε οι άνθρωποι για μπάνιο. Και στο Λιμάνι πολύ καθαρή. Μπράβο ..... στον βιολογικό! Δεν αρκεί όμως μόνον αυτό για να είμαστε τουριστικός προορισμός.

Δολίνες.

Έχουν τα Δίδυμα αλλά έχει και η Ερμιόνη. Είναι οι αιώνιες τρύπες των παλιών καναλιών ομβρίων – αποχέτευσης στους βασικούς δρόμους που βγαίνουν στο Λιμάνι.

Μυρουδιές.

Με το μελτέμι έντονη η μυρουδιά και διαρκής. Όχι γιασεμιού και μέντας αλλά αποχέτευσης. Δεν νομίζω ότι ερχόταν από το βιολογικό. Τοπικό φαινόμενο ήτανε. Άκουσα και από άλλους ότι όταν φυσάει από τα σιφόνια στις τουαλέτες των σπιτιών βγαίνει έντονη μυρουδιά. Υπάρχει εξήγηση; Το μαντεμένιο σκέπαστρο του κεντρικού υπονόμου κοντά στον Φοίνικα της κυρά Λένης, αναδίδει έντονη μυρουδιά συνεχώς από τότε που κατασκευάστηκε. Πρόβλημα που ίσως υπάρχει και σε άλλα. Το στεγανοποιούν προσωρινά με πανιά και χαρτιά οι γείτονες. Υπάρχει λύση;

Σπίτια.

Η Ερμιόνη από μακριά δεν βλέπεται. Όχι σαν γενική θέα, αλλά σαν οικισμός. Κυριαρχούν οι .... πολυκατοικίες, οι .... παγόδες,  τα ..... σαλέ με τις σοφίτες. Δεν έχει καμιά μα καμία σχέση με την παλιά ωραία Ερμιόνη. Είναι άλλο μέρος. Και εδώ ...στερνή μου γνώση. Ωστόσο πάρα πολλοί Ερμιονήτες και ξένοι που αγόρασαν παλιά σπίτια, τα συντήρησαν, τα βελτίωσαν και γυρίζοντας τον οικισμό ξαφνικά βρίσκεσαι σε κομμάτια της παλιάς Ερμιόνης θαυμάσια. Μπράβο τους.

Ζέστη.

Τα τσιμέντα, η πίσσα, τα ψιλά χωρίς κήπους σπίτια έκαναν τελικά την Ερμιόνη ένα πολύ ζεστό μέρος.

Δημόσιος χώρος.

Όλο και συρρικνώνεται. Το Λιμάνι και τ’ Αλώνια είναι ένα τεράστιο πάρκιν και μια συνέχεια κουβουκλίων. Το Ηρώων ένα πλακόστρωτο άχαρο πράγμα περικυκλωμένο με κολωνάκια φωσφορίζοντα. Δεν τιμά τους πεσόντες. Λείπει ο Δημόσιος χώρος ο κατάλληλα διαμορφωμένος να τραβά τους κατοίκους. Στα Μαντράκια τα ίδια περίπου. Έχει απομείνει μια ζώνη μπροστά από οικία θείας Ανθούλας και Βρετού, σκέτο τσιμέντο, που παίζουν τα παιδιά. Σε λίγο φαίνεται ότι εκεί θα δημιουργηθούν δύο κέντρα που προφανώς θα απλώσουν καρέκλες σε αυτόν τον χώρο. Όπότε πάει και αυτός ο δημόσιος χώρος.

Ο Δήμος χρόνια τώρα φροντίζει για το πώς θα περάσουν καλύτερα το καλοκαίρι τους οι καρέκλες και όχι οι δημότες του. Άραγε ποιος οικογενειάρχης με παιδιά, μωρά, ποδήλατα, θα προτιμήσει τον τόπο μας για διακοπές;

Λιμάνι, Αλώνια.

Όλες τις ώρες της ημέρας μοιάζει με ένα τεράστιο πάρκιν. Εντάξει, αλλά χωρίς δέντρα; Η Λαϊκή στην πρωτεύουσα συνήθως γίνεται σε ένα στενό δρομάκι. Χωρούν όλοι και όλα και είναι και ωραία. Γιατί στην Ερμιόνη χρειάζονται στρέμματα τσιμεντοστρωμένης αλάνας;

Τουρισμός.

Είδα πολλούς ξένους να περιφέρονται στην Ερμιόνη. Πολλά ιστιοπλοϊκά να καταπλέουν στα λιμάνια της. Όχι όμως κίνηση στα κέντρα της. Πριν 15 χρόνια δεν μπορούσες να περπατήσεις στα Μαντράκια από τη νεολαία. Το Λιμάνι 12 μεσάνυκτα μαζεύει καρέκλες και στις μία τα Μαντράκια. Φαίνεται ότι και από τα εξοχικά δύσκολα πια κινάνε για Ερμιόνη τα βράδια. Παράπονα ότι ο τουρισμός περιορίζεται σε 20 μέρες του Αυγούστου. Κάντε τον, όλοι μαζί, να κρατά όλο το χρόνο. Ποιος νομίζετε ότι θα σας το κάνει;

Ιστιοπλοϊκά και κότερα.

Δεν υπάρχει υποδομή Μαρίνας για να εξυπηρετηθούν. Πολύ κακό αυτό. Πώς όμως στην Επίδαυρο το πολύ μικρό λιμάνι της είναι γεμάτο με θέσεις εξυπηρέτησης; Ρεύμα, νερό, κανονικά. Δηλαδή πρέπει πρώτα να γίνουμε Μαρίνα;

Βιολογικός σταθμός.

Χωρίς φωτισμό μια χαρά είναι. Τα κτήριά του είναι χαμηλά και ταιριάζουν στο τοπίο. Μπορούν και να καλυφθούν με περιμετρική δενδροφύτευση.

Κροθι.

Οι ψηλές κολόνες με τα μεγάλα φώτα στο δρόμο προς βιολογικό και μύλο δεν προσφέρουν τίποτα. Ρεύμα καίμε. Μπορούν να αντικατασταθούν με χαμηλό φωτισμό. Και ο φωτισμός στα βράχια ρεύμα καίει, ενώ χαλάει την ηρεμία. Δεν μαζεύει τουρίστες, όπως δεν μάζεψε και ο φωτισμός – πυρκαγιά του κάστρου Θερμησίας.

Γενική αίσθηση.

Είτε στη γη στρέψεις το βλέμμα, είτε στη θάλασσα, είτε, στα επαγγέλματα του τουρισμού και της μεταποίησης, διάχυτη είναι η αίσθηση του «ο καθένας μόνος του και χώρια από τους άλλους». Και μια στασιμότητα που διαχέεται παντού, πλην των αθλητικών και των εκδηλώσεων.

Ο χαρακτήρας της Ερμιόνης.

Τι είναι η Ύδρα; Ένας οικισμός - θαύμα, ησυχία, πολιτισμός, ιστορία μια φύση απείρακτη αιώνες.

Τι είναι οι Σπέτσες; Ένας ωραίος οικισμός, ιστορία, σχετική ησυχία, ποδήλατο, μηχανάκι και πολύ διασκέδαση.

Τι είναι η Ερμιόνη; Τι θα μπορούσε να ήτανε;

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

Του Αυγούστου

Του Αυγούστου (εν Ερμιόνη)

Τιμώμενοι και τιμώντες.

Οι κάτοικοι ενός χωριού μέσα στον οικισμό τους συνιστούν κοινότητα. Μόνο και μόνο ότι ο ένας μυρίζει το φαΐ των άλλων νοιώθουν ψυχικά και σωματικά ότι ανήκουν στην ίδια κοινότητα. Μετά τον οικισμό αρχίζουν τα κτήματα της κοινότητας. Η βαρύτητα της κοινότητας τα κρατάει κοντά της. Μετά αρχίζουν τα κτήματα μιας άλλης κοινότητας που έλκονται από  αυτήν. Μοιάζει λίγο με τ’ άστρα. Μία συμπύκνωση ύλης που τραβάει με τη βαρύτητα την ύλη σε μια μεγάλη απόσταση, μετά έρχεται ένα όριο πέραν του οποίου η ύλη τραβιέται από ένα άλλο άστρο.

Και η κοινότητα εσωτερικά έχει επιμέρους κοινότητες, τη γειτονιά και την ενορία.

Η κοινότητα υπάρχει φύσει και δεν καταλύεται, ούτε απορροφιέται, ούτε αντικαθίσταται από ένα ευρύτερο σχήμα το οποίο, ό,τι και να κάνει, παραμένει στο επίπεδο του οργανωτικού σχήματος.

Έτσι και το παλιό Επαρχείο, και ο νεότερος Καποδίστριας και ο νεότατος Καλλικράτης δεν είναι ευρύτερη κοινότητα, αλλά οργανωτικό σχήμα κοινοτήτων. Μία μικρή νομαρχία. Ατυχώς απορρόφησε πολλές αρμοδιότητες από την κοινότητα και την αφυδάτωσε, την έκανε στην ουσία συμβουλευτικό όργανο του Καλλικράτειου Δήμου. Ας το ξανασκεφτούμε αυτό και να το διορθώσουμε.

Στις κάθε είδους εκδηλώσεις της κοινότητας ο Πρώτος που πρέπει να καλείται και να κάθεται στην πρώτη τιμητική θέση είναι ο εκλεγμένος Πρόεδρος της κοινότητας, ο αεί τιμώμενος. Δηλαδή για την Ερμιόνη ο κύριος Κριτσωτάκης για το Κρανίδι η κυρία Μονά. Ο Δεύτερος είναι ο ιερέας της κοινότητας, ο αεί τιμώμενος ως αίρων τας αμαρτίας αυτής. Ο Τρίτος, το τιμώμενο πρόσωπο, αν η εκδήλωση είναι προς τιμή του.

Κάθονται μπροστά γιατί τους τιμά η κοινότητα. Μετά ακολουθούν τα μέλη της κοινότητας και οι ξένοι (άρα και φιλοξενούμενοι που κάθονται μαζί με την κοινότητα αλλά διακριτικά) που προσέρχονται άνευ προσκλήσεως. Πίσω υπάρχουν καθίσματα τιμητικά όπου κάθονται οι προσκληθέντες που προσκλήθηκαν να παρακολουθήσουν και να τιμήσουν με την παρουσία τους την εκδήλωση της κοινότητας. Κάθονται πίσω, γιατί δεν είναι μόνον η σκηνή που εκδηλώνεται αλλά ολόκληρη η κοινότητα και αυτοί έχουν έλθει για να τιμήσουν και τα επί της σκηνής και τα μέλη της κοινότητας που παρακολουθούν και συμμετέχουν. Άλλωστε αυτό δεν λεει και αυτός που κάνει την εισαγωγή; «Ευχαριστούμε τον τάδε και τον τάδε που μας τίμησαν με την παρουσία τους». Δηλαδή μπροστά μας η κοινότητα έχει τους δύο εκπροσώπους της κοινότητας που πάντα τιμά, το τιμώμενο πρόσωπο, αν υπάρχει, και πίσω έχει προσκεκλημένους οι οποίοι εκλήθησαν και ανταποκρίθηκαν να έλθουν και να τιμήσουν με την παρουσία τους την κοινότητά μας στη συγκεκριμένη εκδήλωσή της. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στα γνήσια νησιώτικα πανηγύρια. Η κοινότητα του νησιού πανηγυρίζει και διακριτικά γύρω γύρω παραστέκονται οι εκτός κοινότητας ως θεατές, τιμώντας την κοινότητα με την παρουσία τους.

Ανατρεπτικό;

Νομίζω ότι είναι αυτονόητο, αν η κοινότητα είναι το κύτταρο της δημοκρατίας και όχι η όποια κρατικοδιοικητική διαίρεση.

Απορρίμματα και ανακύκλωση.

Ακολούθησα πιστά τις οδηγίες του Αντιδήμαρχου με τη διαφορά ότι τα μπουκάλια νερού και αναψυκτικών τα δίπλωνα καλά, τα βίδωνα μετά καλά και τα έβαζα σε μια σακούλα πράσινη. Χαρτί, κυρίως εφημερίδες. Κουτιά αλουμινίου ελάχιστα, άλλες πλαστικές συσκευασίες και μπουκάλια ελάχιστα, γυαλί 3 μπουκάλια.

Το αποτέλεσμα:

Με αυτόν τον τρόπο 150 μπουκάλια νερού χώρεσαν σε δύο πράσινες σακούλες. Παράδοση στον κάδο ανακύκλωσης ανά 15 μέρες μία σακούλα. Φυσικά το βάρος της σακούλας ζήτημα να έφτανε το κιλό.

Χαρτί: μισή σακούλα κυρίως εφημερίδες περιοδικά και διαφημιστικά πόρτα - πόρτα, αλλά το βάρος γύρω στα δέκα κιλά.

Τα υπόλοιπα της ανακύκλωσης ανάξια λόγου.

Και ερχόμαστε στα άλλα απορρίμματα. Κάθε 4-5 μέρες μία, όχι πάντα, γεμάτη πράσινη σακούλα, όχι βαριά εκτός και αν υπήρχαν καρπουζοπέπονα. Συνολικά 5 σακούλες τον Αύγουστο στον κάδο των απορριμμάτων. Δεμένη καλά δεν δημιουργεί πρόβλημα οσμών στον κάδο.

Πέρσι, με όλα στην ίδια σακούλα και μάλιστα τα μπουκάλια ως έχουν, έβγαινε μία γεμάτη σακούλα την ημέρα μεικτά απορρίμματα, λόγω φυσικά των μπουκαλιών. Χρειάστηκαν 30 πράσινες σακούλε,ς ενώ φέτος μόνον 8.

Συμπέρασμα: Η ανακύκλωση, ο διαχωρισμός κ.λ.π. είναι πολύ εύκολη υπόθεση σε επίπεδο νοικοκυριού και μάλιστα όταν τα μπουκάλια νερού (τα οποία είναι το σοβαρότερο πρόβλημα της ανακύκλωσης στην Ερμιονίδα) διπλώνονται και βιδώνονται γερά και το χαρτί είναι τακτοποιημένο σωστά. Το καλοκαίρι λόγω των φρούτων δημιουργείται ένα πρόβλημα στη σακούλα των απορριμμάτων και φυσικά το χειμώνα με τα άλλα φρούτα και λαχανικά. Δηλαδή τα αποφάγια και οι φλούδες είναι το κύριο πρόβλημα του όγκου και του βάρους αυτής της σακούλας.

Παλιά είχαμε το κάθε σπίτι γάτες, γίδα, κότες, γαϊδούρια, και όλα αυτά τα τρώγανε, δεν τα πετάγαμε. Μάλιστα για το γαϊδούρι φέρνανε πατατοπεπονοκαρπουζόφλουδες και μαρουλολαχανοχορτόφυλλα και οι γείτονες που δεν είχαν ζα. Από τότε που αποφασίσαμε να αποστειρώσουμε τους οικισμούς μας από τα ζώα, αυτά τα χρήσιμα αποφάγια γίνανε απορρίμματα. Τώρα να ζητήσουμε από την αρμοδία δημοτική αρχή να φτιάξει ανά γειτονιά δημοτικά κοτέτσια και καμιά παράγκα με κάνα δύο γαϊδούρια, θα μας κράξει πάλι.

Και το ερώτημα: Γάτες και σκυλιά επιτρέπεται δια νόμου να έχουμε στα σπίτια μας, ακόμη και στα διαμερίσματα των πολυκατοικιών. Στα σπίτια μας στην Ερμιόνη, έστω σε αυτά που έχουν αυλή και χέρσο οικόπεδο, επιτρέπει ο νόμος να έχουμε κοτέτσι; Αν ναι, τότε το λύσαμε το πρόβλημα των υπολειμμάτων φαγητών και των προαναφερθέντων πολυσύλλαβων λέξεων και με κέρδος κοτόπουλα κι αυγά κι άριστη κοπριά για τους κήπους μας. Μάλιστα μπορεί να κάνουμε και τη γιορτή της φυσικής ανακύκλωσης κάθε καλοκαίρι με κοτόσουπα, κοτόπουλα ποικίλως μαγειρεμένα και ομελέτες διάφορες. Η γιορτή κλείνει με ποιητική άμιλλα με θέμα τα πτηνά και στον νικητή η δημοτική αρχή απονέμει πλακέτα εικονίζουσα πορφυρό αλέκτορα έχοντα στο ράμφος πορφυρά καρπουζόφλουδα. Να μην ξεχνάμε και το ένδοξο παρελθόν του τόπου μας.

Τι φοβόμαστε; Μήπως γεμίσουμε κοτόψειρες και μαμούνια;

Τι γινόταν όμως στην πλατεία του Πεύκου;

Οι κάδοι ανακύκλωσης ήταν καθαροί και πάντα στη θέση τους. Κλειστοί κατά κανόνα αλλά ορισμένες μέρες υπερχειλίζανε και υπήρχαν και σακούλες έξω. Όμως στον κάδο των πλαστικών που δέχεται όγκο και όχι βάρος οι περισσότερες σακούλες ήσαν μπουκάλια νερού ασυμπίεστα, περίπου 8 στη μεγάλη σακούλα ή 3-4 σε μικρή. Επειδή οι κάδοι για γυαλί και κουτάκια ήταν μικροί, μέσα στο πλαστικό υπήρχαν σακούλες ακόμη και με είκοσι κουτάκια αλουμινίου καλά δεμένες. Το ίδιο και στο χαρτί. Αν όλα τα μπουκάλια ήσαν διπλωμένα και καλά βιδωμένα ο όγκος στον κάδο πλαστικού θα ήταν 8 φορές μικρότερος. Μεγάλη υπόθεση. Τελικά δεν αποφεύγεται η μείξη των υλικών, έστω και σε σακούλες και χρειάζεται διαλογή μετά. Τώρα γιατί σχεδόν όλη η Πελοπόννησος μαζεύει μεικτό φορτίο ανακυκλώσιμων υλικών και όχι ξεχωριστά χαρτί, πλαστικό γυαλί κ.λ.π. δεν ξέρω. Ο αρμόδιος Αντιδήμαρχος ας μας εξηγήσει.

Αν το φορτίο ήταν μεικτό, είναι αυτονόητο ότι έρχεται το απορριμματοφόρο και αδειάζει όλους τους κάδους της Ερμιόνης και φεύγει. Τώρα που υπάρχουν 4 κάδοι με διαφορετικό φορτίο, προφανώς γυρίζει όλη την επαρχία να μαζέψει το γυαλί, μετά όλη την επαρχία να μαζέψει το πλαστικό κ.λ.π. Συμφέρει οικονομικά και εργασιακά αυτό τα πράγμα;

Στον κάδο των απορριμμάτων, πάντα της ιστορικής πλατείας του Πεύκου, ελάχιστοι πάνε απορρίμματα σε δεμένες πράσινες σακούλες. Πάνε σε μικρότερες. Υπάρχει έντονη μυρουδιά κυρίως όταν ο κάδος υπερχειλίζει. Εδώ πολύ πιο συχνά είναι υπερχειλισμένος ο κάδος και έξω αρκετές σακούλες. Το περιεχόμενο δείχνει ότι ο κόσμος ανταποκρίνεται γενικά στην ανακύκλωση αλλά πολλά μπουκάλια κάθε είδους πάνε με τα απορρίμματα. Ο κάδος δεν πήγε για πλύσιμο όλο τον Αύγουστο, ούτε αντικαταστάθηκε από πλυμένο. Η Πλατεία Πεύκου έχει την τύχη να εποπτεύεται από νοικοκυρές κέρβερους στην καθαριότητα που σε κράζουνε άμα δεν κάνεις σωστά την όποια απόρριψη, και πολύ καλά κάνουνε. Άλλωστε σε αυτές οφείλεται και η καθαριότητα της πλατείας. Οι κάδοι ανακύκλωσης δεν είναι πλέον πρόβλημα αλλά ο κάδος απορριμμάτων είναι. Γενική διαπίστωση είναι ότι ο δήμος απόσυρε κάδους από την παραλία, και οι καταστηματάρχες και τα νοικοκυριά των παραλίων μεταφέρουν τα σκουπίδια στους μέσα κάδους, επιβαρύνοντας το μέσα του οικισμού.

Είναι φανερό ότι με αυστηρότητα ο δήμος πρέπει να επιβάλλει για το καλοκαίρι ένα ξεχωριστό σύστημα διαχείρισης αποβλήτων σε όλους τους καταστηματάρχες, γιατί ιδιαίτερα το καλοκαίρι τα καταστήματα είναι η κύρια πηγή κάθε είδους απορριμμάτων.

Δεν βλάπτει να συγκεντρώσει γνώμες από τα νοικοκυριά και τα μαγαζιά ο δήμος και να βελτιωθεί. Πάντως στην Ερμιόνη το όλον σύστημα δεν προσέφερε, ως προς την καθαριότητα, κάτι περισσότερο από αυτό που δεν χρησιμοποιούσε κάδους.

Η κατάσταση στον Σταυρό Διδύμων ίδια και χειρότερη. Μια νέα χωματερή και από ό,τι παρακολουθήσαμε η Περιφέρεια ρίχνει την ευθύνη της όλης υπόθεσης στον δήμο Ερμιονίδας. Καλά ξεμπερδέματα.

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

Τι εστί ΚαΜίζης.

Οποιος θέλει να καταλάβει τι εστί ΚαΜίζης, πολιτικά βέβαια, ας ‘μελετήσει’ την περίπτωση με τα σύμβολα του Κρανιδίου.

Πρώτο: Πότε είχε ξανακάνει κάτι τέτοιο; Είχε πάει ποτέ π.χ. στα Δίδυμα, του Αγίου Νικολάου, στην Κοιλάδα, στην Ερμιόνη πριν λίγο καιρό, κλπ, να κάνει παρόμοια παρουσίαση;

ΟΧΙ. Γιατί όμως το έκανε τώρα;

Επρεπε να το κάνει αυτός ή η πρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητας κ. Μονά; Ηταν εορτή, θρησκευτική, του Δήμου ή της Πόλης του Κρανιδίου;

Το Τοπικό Συμβούλιο εκπροσωπεί ή όχι την Πόλη;

Γιατί ο ΚαΜίζης το ‘παραμέρησε’;

Και γιατί αυτό δεν διαμαρτυρήθηκε;

Δεύτερο: Διαβάστε τώρα το σχόλιο του Δαμαλίτη, ‘Ερμιονίτη’, μην το ξεχνάμε! Θυμήθηκα τον παπά του Δαμαλά, ….

Τρίτο: Διαβάστε το δικό μου σχόλιο με τίτλο ‘Για το Εμβλημα του Δήμου Ερμιονίδας’  και το σημερινό του Βασίλη Γκάτσου με τίτλο ‘Στερνή μου Γνώση’. Η τεκμηρίωση για πολλά από όσα αναφέρει ο Βασίλης, είναι εδώ, στις σελίδες  273, 274 και 275 από το βιβλίο του Σκιαδά, και εδώ.

Τέταρτο: Βγάλτε συμπέρασμα.

Το δικό μου; Shati, muti, lopata, karotsaki.

Στερνή μου γνώση

Και ενώ στη χώρα μας και φυσικά και στον δήμο μας μύρια όσα τα προβλήματα, βρέθηκε το φάρμακο.

Είναι το νέο έμβλημα στη σφραγίδα του δήμου Ερμιονίδας, κατευθείαν ερχόμενο από την παλιά και ένδοξη σφραγίδα του Δήμου Κρανιδίου:

Και η παλιά ένδοξη αυτή σφραγίς τι απεικονίζει;

Δύο, λέει, δελφίνια, που στη μέση έχουν μια πορφύρα και στο κάτω μέρος κλάδο ελαίας. Τα έφτιαξε αυτά ο δήμος Κρανιδίου για να τονίσει, λέει, τον ναυτικό χαρακτήρα του (με τα δελφίνια), την ένδοξη ιστορία του (πορφύρα) και την παραγωγική του δύναμη (κλάδος ελαίας).

Η αλήθεια είναι ότι το έμβλημα ήλθε ….. έτοιμο στο Κρανίδι το οποίο ούτε καν ρωτήθηκε, αλλά και ούτε καν ενδιαφέρθηκε. Και ο καλλιτέχνης δεν είχε δει ποτέ του πορφύρα. Δηλαδή μία υπηρεσία του έστειλε μια σφραγίδα και αυτό ήταν όλο κι όλο. Τα δελφίνια μάλλον με χαμογελαστούς σαρδούμπαλους μοιάζουνε έτοιμους για ψήσιμο, ή ευτυχισμένους που ψήθηκαν.

Η πορφύρα μόνο πορφύρα δεν είναι. Στην καλύτερη των περιπτώσεων είναι κηρύριζα και ως κηρύριζα έχει σχεδιαστεί και στο νέο έμβλημα του νεότερου Δήμου Κρανιδίου. Άρα και ο νεότερος δήμος του Κρανιδίου αγνοεί το κοχύλι πορφύρα από το οποίο προέρχεται η βαφή και το μπερδεύει με την κηρύριζα. Και πολύ σωστά, γιατί μόνον η ιστορική Ερμιόνη είναι γνωστή για την πορφυροβαφή της και ούτε φυσικά το Κρανίδι που τότε ήτανε δάσος, ούτε οι αρχαίοι Αλιείς στους οποίους βρέθηκε μόνον ένα μικρός, ασήμαντος σωρός πορφυρών μη συνδεόμενος με πορφυροβαφείο. Άρα έμβλημα φέρον πορφύρα, μόνον η Ερμιόνη είναι σωστό να χρησιμοποιεί, για οποιαδήποτε χρήση.

Και η ελαία μόνο ελαία δεν είναι. Είναι ένα διακοσμητικό μοτίβο που επαναλαμβάνεται και στα παλιά εμβλήματα των σφραγίδων Διδύμων και Ερμιόνης. Μάλιστα στο των Διδύμων εμφανίζεται η θεά Δήμητρα και κανονικά έπρεπε το μοτίβο να είναι στάχυα, αλλά δεν είναι. Μοιάζει με δάφνη που μπαίνει γα να δείχνει το ένδοξον του τόπου και της ιστορίας του. Ε, τι δάφνη, τι ελιά, κοντά είναι.

Και από αυτό το έμβλημα βγήκε το νέο έμβλημα του Δήμου Ερμιονίδας ως σημαίνον με σημαινόμενο, στα πέρατα του κόσμου, όπου θα φτάνουν τα έγγραφα της γραφειοκρατίας του δήμου μας, με την ένδοξή μας σφραγίδα: είμαστε τόπος ναυτικός, παραγωγικός με κύρια παραγωγή το λάδι, και έχουμε μια ιστορία… να! Γιατί εδώ έβγαινε η ονομαστή πορφύρα.

Σύμφωνοι. Έτσι είμαστε κάποτε, αλλά τώρα ούτε ναυτικός λαός είμαστε, ώστε να λένε κάτι τα δελφίνια (πόσο μάλλον που έχουμε καταστρέψει τη θάλασσά μας), οι ελαιώνες μας είναι παραμελημένοι και γίνονται εξοχικά και φυσικά δεν έχουμε καμιά σχέση πια με το εμπόριο και τη βιομηχανία – βιοτεχνία στα οποία παραπέμπει η πορφύρα. Άρα δια του νέου εμβλήματος και της νέας σφραγίδος, η Ερμιονίδα … ψευδήν πορφύραν περιβάλλεται.

Πρόταση για μία όντως αντιπροσωπευτική σφραγίδα:

Ένα παραθαλάσσιο εξοχικό με το μοτίβο της δάφνης στη βάση του, περίκλειστο με δικτυωτή περίφραξη προς την μεριά της θάλασσας, όπου έχουν εναγωνίως περιπλεχθεί δέλφινες εν τη προσπαθεία αυτών να επιστρέψουν στην ισόβια θάλασσα.

Και για να σοβαρευτούμε, μόνον η Ερμιόνη έχει το δικαίωμα της χρήσης εμβλήματος, αλλά και κάθε σήματος που φέρει την ερμιονικήν πορφύρα, η Ερμιόνη στην οποία υπάρχουν και όλα τα τεκμήρια της αρχαίας πορφυροβαφής. Η Ερμιονίδα δεν υφίστατο παρά μόνον ως επικράτεια της πόλης των Ερμιονέων. Ας το προσέξουν αυτό οι εξ Ερμιόνης σύμβουλοι του Δήμου και της Δημοτικής Κοινότητας και να υποστηρίξουν τα δίκαια (και τα μελλοντικά οφέλη) του χωριού τους. Γιατί από κάτι τέτοιες τάχατες λεπτομέρειες ξεκινούν όλα.

Ένα παράδειγμα:

Ο Δοκός εξ αρχαιοτάτων χρόνων ανήκε στην πόλη των Ερμιονέων και τα νεότερα χρόνια στην Ύδρα. Οι Σπέτσες δεν είχαν σχέση. Όταν άρχισαν να βγαίνουν από τον βυθό τα πρώτα ευρήματα του γνωστού ναυαγίου, οι αρχαιολόγοι έψαχναν χώρο για να τα φυλάνε και να τα μελετούν. Οι Υδραίοι αδιαφόρησαν. Θυμάμαι ότι τότε έγινε μια διάλεξη στο θερινό σινεμά του Παλαιού στο χωριό μας και ετέθη εκεί το ζήτημα να διατεθεί για αυτόν τον σκοπό το σχολείο του Συγγρού μετά από μικρή επισκευή. Πλήρης αδιαφορία.

Όμως τέτοιος χώρος προσφέρθηκε πρόθυμα στις Σπέτσες που τελικά φιλοξενούν ένα θαυμάσιο όσο και διάσιμο μικρό μουσείο με τα ευρήματα του ναυαγίου του Δοκού όπου εκεί καταλήγουν και τα ευρήματα των ναυαγίων του ακρωτηρίου των Ιρίων και πάει λέγοντας.

Κάλλιστον αλλά και λώστον για την Ερμιόνη, όλα αυτά τα ευρήματα σήμερα να βρίσκονταν στο «Μουσείο του Συγγρού».

Στερνή μου γνώση ....

Αλλά μην την ξαναπάθουμε!

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

Ο μπαρμπα-Γιάννης ο Καναλιάμης.

Ολοζώντανη μαρίδα εδώ!

 

Ηταν η φωνή του μπαρμπα-Γιάννη, Αλεξανδρή Ιωάννη επισήμως, την δεκαετία του ’60, τέτοια εποχή, κάθε μεσημέρι.

Ηταν η εποχή που οι Κοιλαδιώτικες τράτες άρχιζαν τις καλάδες στο Σαλάντι. Ο μπαρμπα-Γιάννης, έφευγε νύχτα από το χωριό και έφτανε χαράματα στο Σαλάντι. Με το γαϊδουράκι, μιάμιση ώρα δρόμο.

Ψάρευε για κανένα χταπόδι, από την στεριά με καμάκι ή την πολυαγγίστρα, αργότερα έριχνε και καμιά πετονιά. Κατά τις 12, έπαιρνε από την τράτα δυό τελάρα μαρίδα, μόλις ψαρεμένη, τα φόρτωνε στο γαϊδουράκι και πάλι στα Δίδυμα.

Εφτανε στο χωριό κατά τις 2-3 το μεσημέρι.

Ολοζώντανη μαρίδα εδώ!

Και έτρεχαν, γυναίκες και παιδιά, άλλοι με πιάτο, άλλοι με ‘σουπιέρα’ να αγοράσουν μαρίδα Σαλαντιώτικη.

Αντικειμενικά, πεντανόστιμη και ασύγκριτη.

Και ο μπαρμπα-Γιάννης ξεπούλαγε αμέσως. Στο τέλος του έστηναν ‘καρτέρι’ στην αχλαδιά του Κοτσοδήμα, πριν την είσοδο του χωριού, και ξεπουλούσε πριν καν μπει στο χωριό!

Ο τροφοδότης του χωριού! Ετσι του άρεσε να τον αποκαλούν.

Ο μπαρμπα-Γιάννης έκανε και άλλες δουλειές.

Εφταχνε παγωτό!

Ναι, παγωτό στα Δίδυμα. Πως τα κατάφερνε, δεν ξέρω.

Τον θυμάμαι επίσης την ημέρα της Παναγίας, να έχει στηθεί στον δρόμο του Λουκαϊτιού, μετά το τυροκομείο, εκεί που κόβει ο δρόμος για το ξωκλήσι, να πουλάει λουκούμι και κρύο νερό!

Μετά την λειτουργία, στους προσκυνητές που δεν είχαν προνοήσει.

Ηταν και μουσικός! Επαιζε Λαούτο!

Γνωστή, στους παλιούς, η ιστορία ‘2 δραχμές το Καλαματιανό, 3 δραχμές το τσάμικο και 5 το κλέφτικο γιατί βγαίνει δύσκολα!.’

Τον θυμήθηκα, και αυτό το μικρό σχόλιο στην μνήμη του.

Ηταν από τους ‘τύπους’ του χωριού που έκαναν την διαφορά, που έδιναν άλλο χρώμα στην καθημερινότητα, με άλλη στάση και αντίληψη για πολλά πράγματα.

Και τέτοιοι εκείνα τα χρόνια υπήρχαν αρκετοί. Αμέτρητες οι ιστορίες τους.

Τους γνώρισα, το γνωρίζω, το νοιώθω, αλλά νοιώθω λίγος να το αποδώσω με ένα κείμενο.

Ελπίζω να βρεθεί ο Διδυμιώτης, που τους γνώρισε και να το κάνει.

Η φωτογραφία είναι βγαλμένη από τον Νικ. Ι. Μπροδήμα, στην μουριά του μπαρμπα-Κώστα του Μίζη, κάπου την δεκαετία του ’60.

Για το Εμβλημα του Δήμου Ερμιονίδας

Αφορμή για το σχόλιο αυτό το ‘ρεπορτάζ’ του Δαμαλίτη και οι παρατηρήσεις ανώνυμου στο Εικονοσκόπιο.

Αλλά και συνέχεια προηγούμενων δικών μου σχετικών σχολίων:

• Τέως Δήμος Διδύμων 


• Και οι Δήμαρχοι του τ. Δήμου Διδύμων;


• Εμβλήματα

Στον διάλογο που άνοιξε δεν έχω, για την ώρα να προσθέσω κάτι ουσιαστικό.

Δυό παρατηρήσεις όμως.

 Στην παράκληση του ανώνυμου στο Εικονοσκόπιο, ‘ … οι επαγγελματίες ψαράδες να πιάσουν μια πορφύρα, να την δούμε και θα καταλάβουμε, …’ μην ξεχάσουμε και τους Κοιλαδιώτες ψαράδες, που ψαρεύουν κατά Σαλάντι μεριά.

Γιατί αν καταλαβαίνω καλά, το όστρακο αυτό υπάρχει και στο Σαλάντι, και μάλιστα σε αφθονία.

Αν είναι έτσι τότε η πορφύρα είναι υπόθεση όλης της Ερμιονίδας, η επεξεργασία να είναι ίσως μόνον της Ερμιόνης.

Αλλά εδώ τον λόγο έχουν οι Ιστορικοί.

Η άλλη παρατήρηση έχει να κάνει με τον ίδιο τον ΚαΜίζη.

Συμφωνώ με την εκτίμηση του Δαμαλίτη ότι ‘Ο δήμαρχος ως γνωστό θρέφει ένα μεγάλο σεβασμό και αγάπη στα ιστορικά ντοκουμέντα γενικά, αλλά κυρίως σ’ αυτά που αφορούν την ιστορία ολόκληρης της Ερμιονίδας και των γύρω νησιών Ύδρας και Σπετσών.’, έχω και εγώ την ίδια άποψη, πέρα από τα πολιτικά, όπου είναι γνωστή η  … εκτίμησή μου.

Όμως, ΚαΜίζης είναι αυτός, δεν αλλάζει ‘ζακόνι’ τώρα στα πίσω-πίσω. Στο ίδιο σχόλιο:

 ‘Για την περίπτωσή μας και για να μπορέσει ο Λαός του Κρανιδίου αλλά και ολόκληρης της Ερμιονίδας να εμβαθύνει στη γνώση της ταύτισης της ιστορίας του τόπου με τα σύμβολά του, ο κ. δήμαρχος θεώρησε κατάλληλη αυτή τη βραδιά για να κάνει την παρουσίασή τους στους επίσημους προσκεκλημένους και στους δημότες του.’

Απορία Ι: Από πού ως που τα σύμβολα του Κρανιδίου, είναι σύμβολα του τόπου μας;

Και ακόμη

‘Απελευθερωμένοι πλέον οι Κρανιδιώτες τοποθετούν στη σφραγίδα τους δύο δελφίνια εις ένδειξη των θαλάσσιων ταξιδιών τους με τον ναυτικό εμπορικό τους στόλο, που συνεχώς αυτά τα χρόνια μεγάλωνε.’

Παρατήρηση: Από όσα γνωρίζω όλα τα εμβλήματα αναφέρει ο Σάθας στο βιβλίο του, από όπου και η φωτοτυπία, δεν τα έφτιαξαν οι Δήμοι, αλλά άλλοι.

Τέλος

‘Με τα ντοκουμέντα που παράθεσε ήταν πολύ παραστατικός και μας ταξίδεψε και νοερά στο Κρανίδι και την Ερμιονίδα εκείνων των χρόνων.’

Απορία ΙΙ: Από πού ως που τους ταξίδεψε στην Ερμιονίδα με τα σύμβολα του Κρανιδίου;

Επίσης, δεν ξέρω τι είπαν οι παρευρισκόμενοι Ερμιονίτες. Θα ήθελα όμως να μάθω τι θα πουν οι Ερμιονίτες οι οποίοι, από όσο τους ξέρω, δεν χάφτουν τέτοιες μπούρδες, ούτε είναι αδιάφοροι σε τέτοιες μεθοδεύσεις.

Η εκτίμησή μου: Ο ΚαΜίζης έχει δρομολογήσει την επιλογή εμβλήματος για τον Δήμο. Και ως Κρανιδώτης, Κρανιδιώτης είναι, έδρα του το παλιό ξενοδοχείον Αργολίς, και ας δηλώνει ότι θέλει, επιλογή του είναι να πάρει το παλιό έμβλημα του Κρανιδίου, αυτό με τα δελφίνια, την πορφύρα και τα κλαδιά ελιάς, και να το κάνει έμβλημα του Δήμου Ερμιονίδας.

Και προπομπός και δεκανίκι του σε αυτή την προσπάθεια οι αναφορές αυτές.

Και καημός του, να αναδείξει ιστορικά τον Κάτω Ναχαγιέ, ‘τις βαθιές ρίζες του στην ιστορία’, την στιγμή που τον αριθμό των αιώνων της ιστορίας του, ο Μάσσης, η Ερμιόνη, τα Δίδυμα και το Πόρτο Χέλι, τον διαθέτουν σε χιλιετίες!

Δεν ξέρω που θα καταλήξει αυτή η ιστορία, έχει δρόμο ακόμη, αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να είναι αποτέλεσμα τέτοιων μεθοδεύσεων.