Αυτή την στιγμή .....

Ολες οι ανακοινώσεις της Πολιτικής Προστασίας λένε, στερεότυπα ....

Αυτή την στιγμή ......

ναι ρε παιδιά και Δήμαρχε ΚαΜίζη, αλλά πιά είναι η στιγμή;
Δεν πρέπει να το λέει η ανακοίνωση;
Και κόφτε εκείνο το ακραία καιρικά φαινόμενα! Σιγά. Χειμώνας είναι. Και θα βρέξει και θα χιονίσει. Διαφορετικά τι θα φάμε και τι θα πιούμε;
Δεν κλείνει για πρώτη φορά η Κιάφα!

Να υπενθυμίσω πως ό,τι ουσιαστικό έχει γίνει στην Ερμιόνη, είναι αποτέλεσμα εθελοντικής δημιουργικής εργασίας

(του Βασίλη Γκάτσου)

ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ

Να υπενθυμίσω πως ό,τι ουσιαστικό έχει γίνει στην Ερμιόνη, είναι αποτέλεσμα εθελοντικής δημιουργικής εργασίας και προσφοράς των κατοίκων της και των όπου γης παροικιών της με κύρια αυτή της πρωτεύουσας. Φυσικά ελεύθερης εθελοντικής εργασίας και όχι κατευθυνόμενης ή συντονιζόμενης από θεσμικά ή πολιτικά κέντρα. Εθελοντικής εργασίας που αυτοοργανώθηκε σε καταστατικές ενώσεις, σωματεία κ.λ.π. και έδωσε  και δίδει έργο λαμπρό στην κοινότητά μας. Φυσικά και με τα προβλήματα και τις δυσκολίες του.

Υπενθυμίζω συνοπτικά:

 1.    Στον αθλητισμό: Ο σύλλογος ΕΡΜΗΣ από την στιγμή της ιδρύσεώς του. Ο κορυφαίος σύλλογος της Ερμιονίδας. Παίκτες και παράγοντες και φίλοι. Το ίδιο στο μπάσκετ με το τέλειο γυμναστήριο – γήπεδο δωρεά Ερμιονήτισας. Το ίδιο στον ιστιοπλοϊκό όμιλο.

2.    Στον πολιτισμό: Το ΙΛΜΕ μαζί με το κτήριό του. Η Δημοτική Βιβλιοθήκη. Ο προσκοπισμός κάποια εποχή. Ο Λάσσος κάποια εποχή. Ο Μουσικός Σύλλογος, η τεράστια αυτή εθελοντική προσφορά που όμοιά της μόνο σε μεγάλες πόλεις βρίσκεις. Ακόμη και η αυλή του Δημοτικού Σχολείου όπου γίνονται οι εκδηλώσεις είναι δημιούργημα εθελοντικής εργασίας των μαθητών του και κατοίκων Ερμιόνης. Οι τοπικές εφημερίδες.

3.    Στη δενδροφύτευση: Όλα τα πεύκα και τα αλσύλλια γύρω από την Ερμιόνη είναι δημιουργία εθελοντική κυρίως του Ερμιονικού Συνδέσμου. Και το Μπίστι ολόκληρο από τους παλαιότερους όπως και τα Ευκάλυπτα.

4.    Στο συνεταιρικό πνεύμα: Ο γεωργικός συνεταιρισμός με την αλωνιστική μηχανή του που δέσποσε στην Ερμιόνη επί δεκαετίες.

5.    Φιλοπτωχος: Παράδοση εθελοντικής προσφοράς από τις αρχές του 20^ου αιώνα. Για σειρά ετών τα φιλόπτωχα ταμεία Ερμιόνης ήσαν τα πρώτα στη Μητρόπολή τους.

6.    Πολλά άλλα που ο καθένας συμπατριώτης θα φέρει στη μνήμη του ως εθελοντική προσφορά, από ανέγερση ναών μέχρι προσφορά αντλιτικών μηχανημάτων, τσιμέντων, χρηματικών ποσών, ακινήτων, συμμετοχή και προσφορά σε εκδηλώσεις, κ.λ.π.

Αυτό το πνεύμα εθελοντικής προσφοράς δεν το ζήτησε και δεν το συντόνισε καμιά δημοτική ή άλλη αρχή και η μεγάλη του αξία είναι ότι συνυπήρξαν και συνυπάρχουν σε αυτό συμπατριώτες πέρα από οποιαδήποτε πιστεύω τους, οποιαδήποτε κοινωνική ή άλλη κατάστασή τους, εκεί που ο καθένας θέλει. Αυτό θα συνεχιστεί με τον τρόπο τον ελεύθερο που εμείς ξέρουμε χωρίς καθοδηγητές και συντονιστές από την πλευρά του νέου Δήμου.

Αντίθετα, πιστεύουμε ότι ο νέος μεγάλος δήμος πρέπει να δείξει υπευθυνότητα και επαγγελματισμό, δηλαδή να προτάξει την προσφορά των υπαλλήλων του, των υπηρεσιών του, των αιρετών του. Δεν δημιουργήθηκε για να οργανώσει τους κατοίκους σε εθελοντική βάση. Κύρια αποστολή του είναι να λειτουργήσει σωστά, οικονομικά και αποδοτικά τη δομή του και να δημιουργήσει τις βάσεις πάνω στις οποίες θα στηριχθεί και θα αποδώσει η ιδιωτική και η συλλογική πρωτοβουλία στην Ερμιονίδα. Να δημιουργήσει μια γερή βάση εσόδων από τους έχοντες και κατέχοντες, από τις νέες επενδύσεις στην πράσινη ενέργεια, να δώσει πόσιμο νερό στους οικισμούς και τα εξοχικά του, να δώσει νερό για καλλιέργειες, να προστατέψει και αναπτύξει τη θάλασσα, ώστε να γίνει και πάλι αποδοτική, να δώσει τις βάσεις μια σωστής κτηνοτροφίας, να δημιουργήσει το κατάλληλο υπόστρωμα για την ανάπτυξη οικοτεχνίας και βιοτεχνίας στην περιοχή μας, να στηρίξει τον τουρισμό. Να επαναφέρει τη νομιμότητα και να την διαφυλάξει. Η αύξηση του επαρχιακού εισοδήματος, η αύξηση των θέσεων εργασίας, η αύξηση του γεωργικού προϊόντος σε θάλασσα και στεριά, η αύξηση του τουριστικού εισοδήματος, είναι που θα μετρήσουν την απόδοση του νέου δήμου.

Το ζητούμενο λοιπόν είναι ο επαγγελματισμός του Δήμου σε όλες τις λειτουργίες του, ενώ η εναπόθεση των λειτουργιών του στον εθελοντισμό είναι υπεκφυγή. Ήδη ο εθελοντισμός στην Ερμιόνη από μόνον του πλαισιώνει την κοινότητά του. Δεν μπορεί όμως να φέρει νερό στην Ερμιονίδα, δεν μπορεί να εφαρμόσει οδηγίες της ΕΕ και ΚΥΑ των υπουργείων μας, δεν μπορεί να πάρει προγράμματα από την ΕΕ, δεν μπορεί να γκρεμίσει τους φράκτες στις παραλίες, και τόσα άλλα που έχει ανάγκη ο τόπος μας.

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

Πόσιμο νερό.

Η ΔΕΥΑ Ερμιονίδας όπως και κάθε ΔΕΥΑ πρέπει να παρέχει πόσιμο νερό.

Μπορεί από τις αναλύσεις νερού να βγαίνει το συμπέρασμα ότι όλα τα χωριά της Ερμιονίδας, από άποψη υγιεινής, έχουν σωστό νερό, δηλαδή εντός προδιαγραφών, αλλά πόσιμο νερό έχουν μόνο το Θερμήσι, Φούρνοι, Δίδυμα, Ηλιόκαστο, Ράδο, γιατί μόνον αυτά τα νερά έχουν χλωριόντα (Cl-) κάτω από 250 mg/l.

Ιδιαίτερα Κρανίδι, Κοιλάδα, Πορτοχέλι έχουν χλωριόντα 1500 mg/l. Η Ερμιόνη είναι καλύτερα με γύρω στα 450 mg/l. Δηλαδή ως προς τα χλωριόντα είναι εκτός προδιαγραφών.

Το νερό είναι πόσιμο όμως όταν τα χλωριόντα είναι κάτω από 250 mg/l και έχουμε όλοι εμπειρία φυσικά, γι’ αυτό δεν πίνουμε νερό από τη βρύση στην Ερμιόνη, ενώ από τις βρύσες Κρανιδίου ούτε που το δοκιμάζουνε.

Επιμένω λοιπόν ότι κάθε ΔΕΥΑ υποχρεούται να παρέχει νερό πόσιμο, δηλαδή νερό εντός των προδιαγραφών του πόσιμου. Αν το νερό είναι εκτός των προδιαγραφών δεν υπάρχει νόμος που να της επιτρέπει να το παρέχει ως νερό γενικής χρήσης, δηλαδή για όλες τις οικιακές χρήσεις αλλά να μην το πίνετε. Για τον απλό λόγο, ότι μικρά παιδιά, φτωχές οικογένειες μπορεί άθελά τους ή από οικονομική ανάγκη να το χρησιμοποιήσουν συστηματικά ως πόσιμο με βλάβη στην υγεία τους.

Η ΔΕΥΑ Ερμιονίδας λοιπόν παρέχει στα ως άνω χωριά νερό μη πόσιμο, δηλαδή εκτός των προδιαγραφών του ποσίμου. Στην πράξη δηλαδή πόσιμο νερό αναμεμειγμένο με μία ποσότητα νερού θαλάσσης, μόνο που αυτό γίνεται μέσα στη γη. Αν δηλαδή έβγαινε και έλεγε ότι σε μια δεξαμενή αναμιγνύω 94 % πόσιμο νερό με 6% θαλασσινό και σας το δίνω για κατανάλωση, θα γινόταν χαμός.

Άρα και εδώ έχουμε μια κατάσταση όπως είχαμε και στις χωματερές, όπου από συνήθεια, από ανάγκη γιατί δεν έχουμε λύση, την ανεχόμαστε χωρίς να μιλάμε. Και κακά τα ψέματα, ακόμη θα είχαμε χωματερές ΧΑΔΑ αν δεν επενέβαινε η Ευρωπαϊκή Ένωση με αυστηρότατες οδηγίες και πρόστιμα.

Έτσι λοιπόν και για το νερό, αφού δεν έχουμε λύση το ανεχόμαστε, λες και αυτό είναι φυσικό. Μήπως και στο θέμα αυτό πρέπει να επέμβει η Ευρωπαϊκή Ένωση με αυστηρότατες οδηγίες και πρόστιμα, ώστε να μας αναγκάσει να βρούμε λύσεις; Μήπως τότε αρχίσουν να τρέχουν προγράμματα για αφαλατώσεις, για έλευση του Ανάβαλου, και ό,τι άλλο;

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

Το ποια ψευδώνυμα χρησιμοποιώ στις διάφορες πρωτοβουλίες μου δεν τον ενδιαφέρει. Δεν ενδιαφέρει κανένα.

(Βασίλης Γκάτσος)

«Το ποια ψευδώνυμα χρησιμοποιώ στις διάφορες πρωτοβουλίες μου δεν τον ενδιαφέρει. Δεν ενδιαφέρει κανένα.»

 

Γι’ αυτό ακριβώς είπα και ξανατόνισα ότι με τα μπλογκ και με τους μπλόγκερ υπάρχει πρόβλημα. Ότι πολλές φορές πίσω από τα μπλογκ κρύβεται ολόκληρη συγχορδία προθέσεων, και οι της Ερμιονίδας δεν τρώμε το κουτόχορτο, ή το τρώμε για πολύ λίγο.

Καλόν είναι να διαβάζεις κάνα δυο φορές τι γράφεις και να τα θυμάσαι. Όχι κατευθείαν από .........στο τηγάνι. Εννοώ τους υποβολείς.

Και επαναλαμβάνω ότι μου είσαι τελείως άγνωστος και από την υπόθεση Καταφύκι. Άλλωστε μόνον με τον Γιάννη είχα επαφή την εποχή αυτή και με κανέναν άλλον.

Κάνε λοιπόν την πρωτοβουλία σου σιωπηρώς και στο τέλος του μήνα δώσε στον υπεύθυνο αντιδήμαρχο τα αποτελέσματά σου, της εθελοντικής ανακυκλώσεώς σου και, αν κρίνει, μας τα ανακοινώνει.

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

Με τα μπλογκ υπάρχει πρόβλημα . (Βασίλης Γκάτσος)

Το μπλογκοχόμπι, τα παρεπόμενα και τα παραλειπόμενα. Είχα γράψει παλιότερα ότι με τα μπλογκ υπάρχει πρόβλημα και ότι και σε αυτά έχει εφαρμογή ο νόμος περί τύπου κ.λ.π. Σήμερα πιστεύω ότι πρέπει να υπάρξει αυστηρότερος νόμος ειδικώς γι’ αυτά. Η πρώτη μου εμπειρία ήταν όταν έστειλα άρθρο μου προς ανάρτηση σε γνωστό τοπικό μπλογκ όπου είχε ως όνομα επικοινωνίας alfamakis  και Papadopoulos. Φυσικά και δεν γνώριζα τίποτε άλλο, και έστειλα άρθρα μου επειδή είδα ότι το μπλογκ ασχολείτο με το περιβάλλον και την ιστορία του τόπου μας και τα δημοτικά πράγματα. Φυσικά και κατανόησα ότι επικοινωνούσα ηλεκτρονικά με κάποιον κύριο Παπαδόπουλο, και εγώ φυσικά του έγγραφα όχι μόνον με πλήρες το ονοματεπώνυμό μου αλλά αυτό υπήρχε και στο email μου και φυσικά με γνώριζε και από τα βιβλία μου. Έχω 5- 6 email ιδιωτικού χαρακτήρα, οπότε δεν είναι με κανένα τρόπο δημοσιεύσιμα (άλλωστε είναι ευγενικότατα και ωραία και μη πάει το μυαλό σας κάπου αλλού), τα οποία έχουν αποστολέα Makis Papadopoulos  και alfamakis. Σε όλα από κάτω τα κείμενά του έγραφε μόνο το Μάκης και το θεωρούσα φυσικό, γιατί η αλληλογραφία είχε οικείο και φιλικό χαρακτήρα. Είχα λοιπόν να κάνω με τον Μάκη Παπαδόπουλο, άγνωστό μου μπλόγκερ, όπως και όλοι οι αναγνώστες του. Στο κείμενό του όπου με προσφωνούσε Βασίλη ήταν λογικό να έγραφε από κάτω μόνο Μάκης. Πολύ αργότερα κατάλαβα ότι δεν έγραφε και το Παπαδόπουλος, γιατί και αυτουνού ο Παπαδόπουλος .... του ήταν άγνωστος!  Ως Παπαδόπουλος Μάκης λοιπόν ανέβασε μια επιστολή οξεία (χωρίς να με πείραζε αυτό φυσικά) συμπατριώτη μας εξ Ερμιόνης και εγώ απέστειλα ήπια απάντηση η οποία τελικώς λογοκρίθηκε και δεν ανέβηκε. Αυτά δεν έχουν βέβαια σημασία, αλλά σημασία έχει ότι συνομιλούσα και εμπιστευόμουνα τον μπλογκερ Μάκη Παπαδόπουλο με την βεβαιότητα ότι αν ρωτούσα κάποιον φίλο στην Ερμιονίδα θα μάθαινα ίσως περισσότερα. Η συνεργασία, ας την πούμε έτσι, σταμάτησε γρήγορα, γιατί ο κύριος Παπαδόπουλος γρήγορα αντιλήφθηκε ότι δεν είμαι της  ..... συνοδοιπορίας του η οποία υπέκλεψε και αναδημοσίευσε ολόκληρο άρθρο μου από το μπλογκ του και μάλιστα με την προσθήκη «ο γνωστός επιστήμονας ......». Μετά από αρκετό διάστημα το μπλογκ παρουσίαζε άλλο όνομα και υπέθεσα ότι τώρα το μπλογκ .... το αγόρασε ή το νοίκιασε άλλος. Δεν ήξερα τότε και τόσο καλά τι είναι μπλογκ και πώς τα φτιάχνεις. Το νέο όνομα ήταν το γνωστό όνομα του «συνοδοιπόρου» και νυν συντονιστή ανακυκλώσεως που ανακάλυψε και το όνομα μακρονησιώτη στο Ηρώων Πορτοχελίου, που δεν το γράφω αν δεν δω, για σιγουριά πλέον, την ταυτότητά του. Και πάλι όμως αυτό το όνομα μού ήταν τελείως άγνωστο (και δεν έχουμε ποτέ συναντηθεί), και συμπτωματικά ρώτησα φίλο από τους Φούρνους και του είπα σχετικά για τον κύριο Παπαδόπουλο που είχε παλιά το μπλογκ για να μου ξεδιαλύνει τα μυστήρια. Τώρα ο πρώτος διδάξας να είναι λάβρος και μετά παρρησίας κατά της ανωνυμίας .... δεν πάει! Στη συνέχεια η αίσθηση που αφήνουν αρκετά μπλογκ, επώνυμα ή ανώνυμα αδιάφορο, προς τους πολίτες είναι μια αήθης αίσθηση απειλής του τύπου: «κάτσε καλά γιατί θα σε βγάλω στον αέρα, θα βάλω την φωτογραφία σου, την δικιά σου και της οικογενείας σου, θα σε βλάψω επαγγελματικά, θα σε στοχοποιήσω με τον τρόπο μου, θα, θα, θα», και πάει λέγοντας κατά το μέτρο της κακοήθειάς του, της ανοησίας του ή της σκοπιμότητάς του. Πέραν αυτού γράφονται και απολύτως συκοφαντικά πράγματα, ανυπόστατα, με μια ευκολία που εκπλήσσει. Και όταν βλέπουν νομικό κίνδυνο πετάνε ένα συγνώμη στον αέρα σαν να μην τρέχει τίποτα. Θίγει ανώνυμος επώνυμο, τον συκοφαντεί και στη συνέχεια ζητάει ανωνύμως συγνώμη! Και μάλιστα γι’ αυτό επιβραβεύεται και η στάση και η παρρησία του ανώνυμου από άλλα μπλογκ επώνυμα ή ανώνυμα! Αυτή λοιπόν η πλήρως ασύδοτη κατάσταση πρέπει να σταματήσει. Όσοι είδαν φωτογραφίες τους να δημοσιεύονται σε τοπικά μπλογκ χωρίς την άδεια τους, όσοι θεωρούν συκοφαντικά και υβριστικά για το πρόσωπό τους κείμενα που αναρτήθηκαν, όσοι θεωρούν ότι βλάπτονται προσωπικά και επαγγελματικά από αναρτήσεις των μπλόγκερ, μπορούν να κάνουν σχετική μήνυση ζητώντας και σοβαρές αποζημιώσεις. Είναι και πολύ εύκολο: Βρίσκεις έναν δικηγόρο και του λες: Στην Αμερική αναλαμβάνει ένας δικηγόρος μια τέτοια υπόθεση και αμείβεται μόνον αν την κερδίσει παίρνοντας σοβαρό ποσοστό από την αποζημίωση που υποχρεούται να καταβάλει ο αντίδικος. Συμφωνείς έτσι να χειριστούμε την υπόθεσή μου; Και να μην ξεχνάμε ότι οι μπλόγκερ είναι αυτοί που πολύ πιο συχνά καλούν την επέμβαση των αρχών και του εισαγγελέα. Δεν θίγεται ούτε η ελευθερία της έκφρασης, ούτε το δημόσιο συμφέρον, ούτε ο δημόσιος διάλογος, ούτε η δημοκρατία. Το δικαστήριο τα υπερασπίζεται αυτά πάρα πολύ καλά. Όλοι μας έχουμε άλλωστε την αίσθηση και τον κοινό νου να καταλάβουμε μέχρι πού φτάνει ο έλεγχος των δημοσίων προσώπων, των θεσμών, των δημοσίων πραγμάτων αλλά και του ιδιωτικού βίου κ.λ.π. Σημείωση: Τα μπλογκ ήδη αυξάνονται, έχουν ουσιαστικά εκτοπίσει ή βάλλει στο περιθώριο τον τοπικό τύπο, και εξελίσσονται σε ένα μεγάλο πεδίο γνώμης, γνώσης, πληροφορίας, οργάνωσης, και ό,τι άλλο νομίζουμε. Χωρίς ήθος όμως και νόμο δεν πάνε μακριά. Υπ’ όψιν δε ότι όταν αναρτάς στο μπλογκ σου υλικό ανωνύμου ή με ψευδώνυμο, εσύ κρίνεις ότι είναι σύμφωνο με το νόμο περί τύπου και έχεις την πλήρη νομική ευθύνη για την ανάρτηση. Το δεν αναρτώ ανώνυμα δεν στέκει, γιατί μπορεί να λένε πολύ σημαντικά πράγματα, όμως τα αναρτάς με πλήρη νομική ευθύνη σου. Έρρωσθε, Βασίλης Γκάτσος

Πόλις

(Β. Γκάτσος)

Πολιτισμός

Αυτό που συντελείται σε μια αρχαία ελληνική πόλη και όλοι μας έχουμε ως πρότυπο την «πόλιν των Αθηναίων» και όχι την πόλιν των Αθηνών, γιατί η πόλις είναι οι πολίτες της και οι πολίτες της συνιστούν την πόλιν και όχι η θέση της και η ομορφιά της. Και πόλις είναι οι νόμοι της, η καθημερινή έμπρακτη τήρησή τους απ’ όλους. Και κύριο είναι η διαφύλαξη και ανάπτυξη του δημόσιου χώρου, της αγοράς, των δημόσιων κτηρίων, γυμνασίων, ακαδημιών, σχολών, θεάτρων, κήπων, δρόμων, χώρων συγκέντρωσης και εμπορίου, λιμανιών κ.λ.π. και όχι της ιδιωτικής κατοικίας και του οίκου. Η ευημερία εκάστου οίκου δημιουργεί υποχρεώσεις προς την πόλιν και όχι δικαιώματα και μάλιστα πέρα από τον νόμο.

Άρα, αν θέλουμε να κυριολεκτούμε, όταν λέμε ότι ασχολούμαι, φροντίζω, ενδιαφέρομαι, προάγω κ.λ.π. τον πολιτισμό στο χωριό μου, λέμε ότι παλεύω για την τήρηση των νόμων και για τον δημόσιο χώρο, όπου εκφράζονται οι κάτοικοι ως πολίτες. Και αυτό δεν έχει σχέση με τις επιμέρους δραστηριότητες, καθαριότητα, γιορτές, σύλλογοι, καρνάβαλος, γιάλια – γιάλα κ.λ.π.

Γι’ αυτό ο πολιτισμός είναι πολύ μεγάλη λέξη, τόσο μεγάλη που την έχουμε αφυδατώσει από το αρχικό της νόημα και την έχουμε κάνει πάσπαλη και καραμέλα, του συρμού δηλαδή.

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

Τα «ΗΡΩΩΝ»

(Βασίλης Γκάτσος)

Είτε πιστεύουμε ότι είμαστε η συνέχεια των αρχαίων Ελλήνων, είτε ότι αυτή η συνέχεια είναι ένας συλλογικός εθνικός (όχι εθνικιστικός) μύθος, ένα είναι το συμπέρασμα: Ότι πάππου προς πάππου σε κάθε χωριό και πόλη μετά το 1828 στήθηκαν ΗΡΩΑ ακολουθώντας πιστά την αρχαιοελληνική παράδοση και μάλιστα το μέγιστο εξ αυτών στο Σύνταγμα.

Το πλήρες είναι «δημόσιο σήμα Ηρώων» και παραφθαρμένο «μνήμα Ηρώων» που κατέληξε σε σκέτο «Ηρώων».

Στον επιτάφιο του Περικλή έχουμε και την ακριβή σημασία.

Η Αθηναϊκή Δημοκρατική Πολιτεία έχει ειδικό δημόσιο χώρο στην πόλη όπου θάπτονται με τιμές μόνον οι πεσόντες κατά τους επίσημους επιθετικούς και αμυντικούς πολέμους της Αθηναϊκής Πολιτείας και κανένας άλλος. Οι πεσόντες αυτοί ονομάζονται ΗΡΩΕΣ, ενώ οποιοιδήποτε άλλοι, ότι πολέμησαν ή έπεσαν σαν Ήρωες. Αν δηλαδή σε έναν πόλεμο η Αθήνα είχε ηττηθεί και κατακτηθεί, όλοι οι άρρενες έφεραν αυτό ως μεγίστη ντροπή, γιατί αφού δεν έπεσαν κατά τον πόλεμο αλλά επέζησαν είναι η ντροπή της πόλης. Χρέος τους από δω και πέρα είναι να αποτινάξουν το ζυγό του κατακτητή και να ελευθερώσουν την πόλη. Αλλά και να πέσουν κατά τη διάρκεια αυτού του αγώνα, δεν θάβονται στο δημόσιο σήμα αλλά εκτός αυτού με τιμές, σε μνημεία κ.λ.π. αλλά σαν Ήρωες. Ήρωας εξακολουθεί να είναι αυτός που έπεσε κατά τον επίσημο πόλεμο, τότε έδωσε τη ζωή του για την πατρίδα και αυτό για τους Αθηναίους ήταν η μεγίστη τιμή, ήταν ο σκοπός της ύπαρξής τους. Τα ίδια και αυστηρότερα στην Σπάρτη, όπου ο επιζών ήταν όχι μόνο ντροπή της πατρίδας του αλλά και της μάνας του.

Αυτό ισχύει φυσικά και σήμερα, με την προσθήκη του δημόσιου σήματος στο Σύνταγμα για τον Άγνωστο Στρατιώτη, για να καλυφθεί και η περίπτωση των πεσόντων κατά τον επίσημο πόλεμο που αγνοούμε τα στοιχεία τους.

Στα Ηρώα λοιπόν αναγράφονται τα ονόματα αυτών των πεσόντων, των Ηρώων, και δίπλα τους η ημερομηνία που έπεσαν και ο βαθμός τους. Τίποτα άλλο. Ιερός χώρος λοιπόν της Πολιτείας και όχι θρησκευτικό ιερό.

Κατά την συνέχεια λοιπόν από τους αρχαίους προγόνου μας, ή κατά τον εθνικό μύθο της συνέχειας (είτε το ένα είτε το άλλο είτε και τα δύο μαζί είναι η σεβαστή παράδοσή μας και την τιμούμε όλοι) η ρωμαϊκή κατάκτηση, η βυζαντινή κατάκτηση, η οθωμανική, αραβική, ενετική, θεωρούνται στο συλλογικό φαντασιακό μας ως κατακτήσεις που καθήκον των Ελλήνων ήταν να αποτινάξουν πολεμώντας και πέφτοντας σαν Ήρωες. Από το 1821 που είναι η αρχή της ελευθερίας μας, δηλαδή δεχόμαστε ότι έχουμε ως Έλληνες ελεύθερες περιοχές και διεξάγουμε πόλεμο επίσημο, άρα από δω και πέρα, οι πεσόντες είναι Ήρωες και η θέση τους είναι στο Δημόσιο Σήμα, το οποίο μετά το 1828 συστήνεται με τιμές σε κάθε χωριό και σε κάθε πόλη.

Ο άμαχος πληθυσμός, οι μη στρατευθέντες είναι θύματα του πολέμου. Όσοι πολέμησαν να αποτινάξουν τον ζυγό είναι σαν Ήρωες, τιμώνται σε ξεχωριστά μνημεία και με άλλους τρόπους. Σε ξεχωριστά μνημεία τιμώνται και οι πεσόντες μόνιμοι στρατιωτικοί, έφεδροι και στρατευμένοι που έπεσαν εν ώρα υπηρεσίας, ή εν ώρα αποστολής, χωρίς η χώρα να έχει κηρύξει επισήμως πόλεμο.

Έτσι στα δημόσια σήματα Ηρώων, αναγράφονται τα ονόματα μόνον όσων στρατεύτηκαν και πολέμησαν και έπεσαν κατά των Γερμανών – Ιταλών. Όσοι κατά τη γερμανική κατοχή πολέμησαν τον εχθρό και έπεσαν τιμώνται στα μνημεία εθνικής αντίστασης, όπως και τα θύματα των κατακτητών, αλλά και με το να δίδεται τιμητικά το όνομά τους σε οδούς κ.λ.π.  Όχι στα Ηρώα.

Και για τους πεσόντες ένθεν και ένθεν του εμφυλίου πολέμου; Το συλλογικό φαντασιακό θεωρεί τον εμφύλιο πόλεμο αδιανόητο. Το γεγονός ότι η ενότητα, η κοινότητα αλληλοσκοτώνεται και αλληλοεξοντώνεται είναι η μεγίστη ύβρις, η μεγίστη πτώση που δεν μπορεί να αιτιολογηθεί, δεν έχει καμιά λογική και αίτιο, και η πρώτη πράξη επανένωσης της κοινότητας είναι η λήθη. Έτσι τα ονόματα των πεσόντων εν εμφυλίω  πολέμω νικητών ή ηττημένων δεν έχουν θέση όχι μόνον σε κανένα Ηρώων, αλλά και σε κανένα δημόσιο μνημείο. Η δε ποίηση θρηνεί και επουλώνει τις πληγές: «δυο γιους είχες μανούλα μου .....», τουτέστιν στο συλλογικό «Ηρώων» δεν έχουν θέση ούτε οι πεσόντες του Δημοκρατικού Στρατού, ούτε οι πεσόντες του Εθνικού Στρατού, αλλά η επίγνωση της φοβερής τραγωδίας του νεότερου Ελληνισμού. Λόγω παθών ορισμένα επιβιώνουν για λίγο αλλά η συλλογική λήθη μετά από κάποιο διάστημα τα απωθεί και η κοινότητα τα διαγράφει.

Καιρός λοιπόν ο κύριος Δήμαρχος να συμμαζέψει λίγο τον ομοιόβαθμό του εθελοντή που τσαλαπατούσε στο Ηρώων Πορτοχελιού και να του αναθέσει εθελοντική ιστοριογραφική ερευνητική εργασία στο Σφαγείο Διδύμων (όχι το Δημοτικό αλλά το άλλο στη σπηλιά).

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος