ΕΛΑ ......ΒΕΝΙΟ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΣΟΥ! (από τον Β. Γκάτσο)

.
Η ελεύθερη βοσκή πάνω στο Μεγαλοβούνι Διδύμων κάνει τα βένια θάμνους!


Το διαβάσαμε και αυτό. Η ελεύθερη βοσκή πάνω στο Μεγαλοβούνι Διδύμων κάνει τα βένια θάμνους! Δηλαδή τα γίδια τρώνε τα βένια (!) και δεν τα αφήνουν να μεγαλώσουν να γίνουν δέντρα(!). Μα αγαπητέ μου οικολόγε(;) το μόνο θαμνώδες που δεν τρώει με τίποτα το γίδι είναι το βένιο. Ούτε τα φύλλα του ούτε τη φλούδα του. Τί-πο-τα! Δεν τρώει ούτε τα πουρνάρια παρά μόνο για λίγες μέρες, όταν πρωτοβγαίνουν οι νεαροί βλαστοί τους και είναι μαλακοί και κυρίως γλυκείς, τότε τρώνε μόνον αυτούς. Τον υπόλοιπο χρόνο δεν πλησιάζουν με τίποτα τα πουρνάρια. Ομοίως δεν τρώνε τίποτα από το πεύκο. Όμως, όταν το πεύκο πρωτοφυτρώνει, δεν έχει πολύ ρετσίνι, είναι μαλακό και το τρώνε, αλήθεια όχι με πολύ όρεξη. Γι’ αυτό και το δασαρχείο απαγορεύει για ορισμένα χρόνια τη βοσκή στα καμένα πευκοδάση. Και γι’ αυτό ένα καμένο πευκοδάσος που βοσκήθηκε έντονα, πόσο μάλλον αν έχει καεί και δύο τρεις φορές σε μικρό διάστημα, στα μέρη μας, μοίρα του είναι να γίνει δάσος βένιων και πουρναριών, που δεν είναι βέβαια καθόλου άσχημο, ενώ δίνει το μεγάλο πλεονέκτημα να γίνεται ένας θαυμάσιος βοσκότοπος.

Άρα αυτό το θαυμάσιο δάσος βένιων, κύριε οικολόγε, που έρχεσαι τώρα να ζητάς τη σωτηρία του, ξεδιάντροπα υπονοώντας ότι πρέπει να φύγουν από κει οι κτηνοτρόφοι (ποιμένες λέγονται και τα γίδια τους κοπάδι ή πράματα) ελεύθερης βοσκής, είναι δημιούργημά τους!! Όταν ο άνθρωπος του Σπηλαίου Φράχθι έγινε ποιμήν, κατέκαυσε πλήθος πευκώνων που του ήταν άχρηστοι και έκανε όλο το όρος Δίδυμο αυτό που θέλεις να προστατεύσεις εσύ.



Τους ποιμένες των Διδύμων και των άλλων ορεινών μας χωριών, που έχουν περάσει από μύρια όσα, φτώχια και των γονέων που λέμε, από βάσανα που ούτε μπορείς να φανταστείς, που τους τιμούμε και τους αγαπάμε όλοι στην επαρχεία μας, έρχεσαι εσύ ο μπλόγκερ με σκαιό τρόπο όχι απλά να τους προσβάλεις αλλά και να ζητήσεις να φύγουν, από πια χώρα σου άραγε; Τα παιδιά τους που μετά το σχολείο βγάζουν το κοπάδι για λίγο να βοηθήσουν τον πατέρα, αυτά τα παιδάκια που δεν ντρέπονται, αλλά με υπερηφάνεια κρατάνε το κοπάδι, δεν σταμάτησες ποτέ σου στο Δίδυμο να τα καμαρώσεις; Ως μάγειρας που είσαι, όταν προτείνεις το Πάσχα στους πλούσιους των επαύλεων και των εξοχικών μαγειρίτσα και αρνάκι, δεν τους λες με καμάρι ότι είναι ντόπια ελευθέρας βοσκής από τα Δίδυμα και το Ηλιόκαστρο;

Άμα σε δούνε στο βουνό τους που είναι ο τόπος τους χιλιετίες, θα έχουν άδικο να σε βάλουνε στη κάτσα με τη στοροβάδα;

Αυτοί οι ταπεινοί ποιμένες με τον τιμιότατο ιδρώτα τους έφτιαξαν σπίτια-βίλες στα Δίδυμα. Με αυτό το κέρδος, με αυτές τις τιμές κρέατος και φυσικά και με τις επιδοτήσεις. Θέλεις να τα παρατήσουν και να πυκνώσουν τις τάξεις όχι των ανέργων αλλά των αέργων, μόνον και μόνον γιατί εσύ έχεις την πεποίθηση ότι έτσι θα γίνει η επανάσταση;


Θα μου επιτρέψεις δανειζόμενος για λίγο το ήθος σου, να σου ζητήσω με τη σειρά μου να κατεδαφίσεις το σπίτι-εξοχικό σου και να ελευθερώσεις την καλλιεργήσιμη γη των προγόνων μας που λάθος νόμοι (χουντικοί αρχικά) της χώρας μας σου επέτρεψαν να οικοδομήσεις. Άλλωστε έχεις μόνο 20 χρόνια εκεί και όχι χιλιετίες. Άκρως οικολογικό το αίτημά μου και με βεβαιότητα ότι θα έχει την συμπαράσταση των οικολογικών σωματίων της Ερμιονίδας.


Β. Γκάτσος

Ναι, φταίμε!

.

Διάβασα το σχόλιο του γείτονα με τίτλο ‘Μια Αποψη’.
Και θα διαφωνήσω μαζί του.
Προφανώς, το μεγάλο φαγοπότι , το έκαναν οι μεγάλοι.
Αυτοί έφεραν την χώρα σε αυτή την κατάσταση!
Με μια συμπεριφορά χωρίς αρχές και αξίες, χωρίς Νόμο και Δρόμο.
Μόνο Πολιτική Αλητεία.
Και ξεπούλημα των πάντων.
Γιατί δεν φαγώθηκαν μόνο τα δανεικά και τα ‘’πακέτα’’.
Πουλήθηκε και Ελλάδα, προκειμένου να κονομήσουν!
Πως όμως το κατάφεραν αυτό;
Αν, λέω αν, εκπροσωπούσαν μια Κοινωνία, με αρχές και αξίες, μια Κοινωνία που θα είχε αντιστάσεις , σωστές και στην ώρα τους, στα μικρά και στα μεγάλα, όλα αυτά δεν θα γίνονταν.
Ετσι πιστεύω.
Όμως η Κοινωνία μας δεν τις είχε, τουλάχιστον δεν τις έδειξε.
Η Κοινωνία μας βολεύτηκε στρεβλά όλα αυτά τα χρόνια. Ο καθένας μας, με το μικρό, το λίγο, το ασήμαντο, πάντα φαινομενικά, διολισθήσαμε, σιγά-σιγά, σε αυτή την κατάσταση.
Άλλος με τον διορισμό, άλλος με το αυθαίρετο, άλλος με ένα επίδομα παραπάνω, άλλος με μία μετάθεση, άλλος με μια υπόσχεση ….
Όλα αυτά, τα φαινομενικά μικρά και ασήμαντα, που αν όμως τα αθροίσεις σε όλη την χώρα κάνουν μια ολόκληρη κατάσταση γέννησαν αυτό που ζούμε σήμερα!
Γιατί δημιούργησαν στον Ελληνα μια ιδιότυπη σκλαβιά, μια σκλαβιά για τον κάθε ένα μας, μια σκλαβιά της μορφής δεν μιλάω γιατί πήρα ή περιμένω ένα διορισμό, μια μετάθεση, …..
Και τελικά μηδένισαν τις αντιστάσεις της Κοινωνίας.
Και ο δρόμος για τα λαμόγια ήταν πλέον ανοικτός.
Ορθάνοικτος!
Τώρα αν την κατάσταση αυτή την γέννησε η Κοινωνία ή η/οι πολιτική/οί, είναι σαν να ρωτάς αν η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα.
Σε κάθε περίπτωση όμως φταίμε και εμείς, φταίει και η Κοινωνία.
Γιατί τα γράφω αυτά;
Γιατί πιστεύω ότι μόνο αν η Κοινωνία ανακάμψει θα δούμε σωτηρία.
Διαφορετικά είμαστε χαμένοι.

Ενθαρρυντικό και ελπιδοφόρο εν μέσω πτωχεύσεως.

(από τον Β. Γκάτσο)

Καταχρεωμένο (κράτος, χρεωμένοι Δήμοι και δημοτικές επιχειρήσεις, χρεωμένες ιδιωτικές επιχειρήσεις, συνεταιρισμοί, οργανισμοί, νοικοκυριά, άτομα. Μία διαδικασία που άρχισε από το 1981 (ίσως λίγο πριν) και με μικρά διαλύματα ...στασιμότητας μας έφερε εδώ που είμαστε. Δηλαδή τριάντα χρόνια δανειζόμαστε συλλογικά και ατομικά, τριάντα χρόνια παίρναμε από το μέλλον δανεικά για να φτιάξουμε ένα καλύτερο μέλλον. Δεν είναι φυσικό τώρα να δανείζεται το μέλλον από το παρόν για να δημιουργήσει ένα καλύτερο μέλλον;

Για πολύ πιο σημαντικά πράγματα, εννοώ την 7χρονη χούντα η οποία οδήγησε και στη κυπριακή τραγωδία, το σύνθημα ήταν «ψωμί – παιδεία – ελευθερία», αλλά το κύριο σύνθημα ήταν «όλοι ενωμένοι». Η πραγματικότητα της ζωής έδειξε ότι ούτε όλοι είμαστε ενωμένοι για να φύγει η χούντα, ούτε μετά είμαστε ενωμένοι για την πρόοδο του τόπου. Ούτε καν στον χώρο της αριστεράς. Στις δημοκρατίες αναπηδούν κόμματα και εκφράζονται μέσω αυτών συμφέροντα. Και στα χρόνια που έρχονται, χρόνια που θα διαχειριστούμε την πτώχευσή μας, όχι μόνον την οικονομική, θα αναδυθούν νέα κόμματα ή τα παλιά θα πείσουν ότι κάτι άλλαξε μέσα τους. Και πολιτική θα είναι η συνισταμένη των κομματικών δράσεων. Η κοινωνία συντηρείται από το νόμο της αδράνειας. Πας να την σπρώξεις και αυτή αντιστέκεται σαν το μεγάλο βράχο. Αυτή είναι η δύναμη που την κρατάει σε πορεία, γιατί αν αυτή δεν υπήρχε τότε κάθε μεταβολή θα της έδινε μια απότομη κίνηση, και αμέσως άλλη μεταβολή θα τις άλλαζε απότομα διεύθυνση. Χωρίς αδράνεια τίποτα δεν επιβιώνει, ούτε ο πλέον στοιχειώδης οργανισμός. Μερικές φορές τα σημεία μεταβολής εκλαμβάνονται ως πραγματικά, ότι αυτά είναι που οδηγούν την κοινωνία σε μία θέση, δηλαδή σε μία νέα θέση αδράνειας. Όμως άλλα είναι τα όντως σημεία που οδηγούν στην μεταβολή και στα οποία δεν δίνουμε καμιά σημασία.

Μου έκανε εντύπωση διαβάζοντας στον τύπο κάτι που είπε η Γλύκατζη Αρβελέρ: «Όλοι πιστεύουν ότι έναρξη της κατάρρευσης των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού ήταν η πτώση του τοίχους του Βερολίνου. Όμως τις μέρες αυτές ήμουν στη Μόσχα και στη κόκκινη πλατεία είχαν προσέλθει να προσκυνήσουν την εικόνα της Παναγίας του Βλαντιμίρ. Πάνω από ένα εκατομμύριο μαυροφορεμένοι Ρώσοι είχαν πέσει στα γόνατα και προσεύχονταν. Είπα μέσα μου: Αυτό είναι το τέλος του καθεστώτος».

Θα ήθελα να προσθέσω τη γνώμη μου, ότι ο άκρατος δανεισμός και η λατρεία του Δημοσίου ως χώρου εργασίας δεν ήταν του ΠΑΣΟΚ, δηλαδή δεν ήταν ιδεολογία του που μετά την άσκησε πιο .....αποτελεσματικά η ΝΔ. Άλλωστε η Ένωση Κέντρου και η ΕΡΕ που ήταν οι κοιτίδες αυτών των πολιτικών σχηματισμών δεν είχαν σχέση με τέτοιου είδους ιδεολογία. Η πραγματικότητα ήταν άλλη, πραγματικότητα που δεν καταφέραμε να διαχειριστούμε, ούτε ως πολιτικός κόσμος, ούτε ως κοινωνία. Από το 1977 περίπου αρχίσαμε τη διαδικασία εισόδου στην ευρωπαϊκή οικογένεια, και τα εργοστάσιά μας έχασαν το κύριο στήριγμά τους που ήταν οι μεγάλοι δασμοί στα εισαγόμενα. Συγχρόνως οι μετανάστες μας που από τη Γερμανία και το Βέλγιο έστελναν για δύο δεκαετίες στη πατρίδα άφθονο το συνάλλαγμα, άρχισαν να επιστρέφουν μαζικά. Τότε άρχισε δυστυχώς η αποβιομηχανοποίηση. Έσβησαν: η υφαντουργία μας, τα ναυπηγία μας, τα τεράστια συγκροτήματα Μποδοσάκη, Σκαλιστήρη και τόσα άλλα ενώ η κοινωνία μας πήρε μια τελείως αρνητική στάση προς τη βιομηχανία. Η διαχείριση της κατάστασης ακολούθησε τον εύκολο δρόμο: δανεικά, κατασπατάληση των επειδοτήσεων της ΕΕ, διορισμοί στο δημόσιο, παραοικονομία, ξεχαρβάλωμα της παιδείας ώστε να χωράει όσο το δυνατόν περισσότερα παιδιά για να καλύψουμε την ενεργεία των νέων. Ο εύκολος και ανέμελος δρόμος.

Το ποιος φταίει είναι το εύκολο. Το τι κάνουμε είναι το δύσκολο.

Θα παρατηρήσατε πιστεύω ότι η εκκλησία, με τη βυζαντινή της παράδοση, δεν δανείσθηκε από το μέλλον. Μαζεύει και κάνει ένα έργο. Ξαναμαζεύει και το συνεχίζει. Δεν έχει; Δεν κάνει. Έχει δε τη βυζαντινή υπομονή να τελειώσει μετά από χρόνια, αλλά έχει και την βεβαιότητα ότι αυτό που άρχισε θα το τελειώσει. Και το κοινωνικό της έργο συνεχές. Όσο η χώρα βούλιαζε στα χρέη τόσο η εκκλησία (κλήρος και λαός) αύξανε την κοινωνική της προσφορά, παρόλο που ούτε μέρισμα πήρε από την Εθνική που είναι ένα από τα κύρια εισοδήματά της, ούτε καμιά κρατική στήριξη είχε (δεν φαίνεται να την επιθυμεί άλλωστε). Χρόνο με το χρόνο έφτασε να έχει Αρχιεπίσκοπο καμάρι της Ορθοδοξίας και εδώ και στην Αλβανία. Και οι κοινωνική προσφορά φαίνεται στα αστικά κέντρα, όπου και οι χιλιάδες των συνανθρώπων μας που δεν έχουν να φάνε.

Και στην επισκοπή Ερμιονίδας, Τροιζηνίας και νήσων Αργοσαρωνικού, αμείωτο το φιλανθρωπικό έργο. Χώρια που η πλέον σωστή επενδυτική πρόταση είναι αυτή της Μητροπόλης για δημιουργία πάρκιν και λιμανιού στο Μετόχι που θα κάνει την Ύδρα προσιτή δια ξηράς.

Μήπως πρέπει να κάνει και κύκλους οικονομικών μαθημάτων στα πνευματικά της κέντρα;

Έρρωσθε,

Βασίλειος Γκάτσος

Ο Εργολάβος. Το Α.Τ. Κρανιδίου.

.
Ολες οι αυθαίρετες  ''κατασκευές'' που έχω αναφέρει, έγιναν από έναν και μόνο ''εργολάβο''.

Τον Ιωάννη Α. Μπάρδη.

Που συμβαίνει να είναι κουνιάδος του εργαζόμενου (με απόσπαση;) στην Πολεοδομία Κρανιδίου, Γεωργίου Σ. Κονδύλη.

Τυχαία γεγονότα, επαγγελματική ικανότητα του εργολάβου ή ''κύκλωμα'';

Η αυθαίρετη δόμηση σταμάτησε;

ΟΧΙ βέβαια!

Δύο νέα σπίτια χτίζονται αυτή την στιγμή!

Το Α.Τ. Κρανιδίου βέβαια δεν μπορεί να κάνει τίποτα!

Οι ενδιαφερόμενοι έχουν λάβει τα μέτρα τους!

Δεν μπορεί π.χ. να ‘’παρακάμψει’’ την κόκκινη Alfa Romeo που είναι προκλητικά παρκαρισμένη με τις ώρες στην διασταύρωση του Αγιο-Καρτέρη!

Και αγναντεύει, αντί για την θάλασσα, το βουνό!

Τον δρόμο δηλαδή!

Οι επιχειρησιακές του δυνατότητες δεν φτάνουν μέχρι εκεί!

Τι γινότανε ρε!

.

Ακούω στις ειδήσεις ότι το χρέος της χώρας είναι (για την ώρα) πάνω από 450 δις ευρώ.
Είναι τα λεφτά που δανειστήκαμε και τα φάγαμε (-νε)!
Και καλά (!) αυτά!
Τα άλλα;
Τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα (ΜΟΠ) του Ανδρέα Παπανδρέου;
Τα διάφορα Ευρωπαϊκά πακέτα που ακολούθησαν;
Τα αποθεματικά των Ταμείων;
Πακτωλοί χρημάτων!
Αυτά δεν μετράνε στο … φαγοπότι;
Τι στο διάολο γινότανε ρε παιδιά;

Ο ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ ..... ΕΛΑΦΡΩΣ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΣ (από τον Β. Γκάτσο)

.


Ο Καλλικράτης έρχεται από την αρχαία πόλη. Η πόλις δεν είχε τοπικό, γεωγραφικό χαρακτήρα. Ήταν «πόλις ανδρών», η πόλις των Αθηναίων, των Κορινθίων, των Ερμιονέων, των Αργείων κ.λ.π. Έτσι έμεινε και το: «παίρνω τους Αθηναίους και πάω σε άλλο μέρος για να φτιάξουμε την πόλη μας πιο ονομαστή από την Αθήνα. Οι Αθηναίοι δεν είχαν κανένα πρόβλημα να εγκαταλείψουν την Αθήνα και να πάνε σε άλλο μέρος να φτιάξουν την Αθήνα. Δηλαδή η φράση «πόλις των Αθηνών» στην αρχαιότητα ήταν κενή περιεχομένου.

Άρα στην Αργολίδα το μόνο, κάπως σύμφωνο, με την παράδοσή μας είναι ο «Δήμος Ναυπλιαίων» και όχι «ο Δήμος Ερμιονίδας».



Στα νεότερα χρόνια η αυτοδιοίκηση πήρε το εξαιρετικό όνομα «κοινόν». Έτσι έχουμε επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας «το κοινόν των Υδραίων» και όχι το κοινόν της Ύδρας. Αυτό επιβίωσε στον όρο «κοινότητα Ερμιόνης», κ.λ.π.



Ο Καλλικράτης πρέπει να νοείται ως συνένωση κοινοτήτων. Ό,τι και να κάνει ο Καλλικράτης και το μικρότερο χωριό κοινότητα θα παραμείνει, γιατί ο όρος κοινότητα σημαίνει πρώτα απ’ όλα ψυχική ένωση, όπως ο όρος εκκλησία, ενορία, οι δε σύμβουλοι που θα ασχολούνται με τις υποθέσεις του σαν κοινότητα θα το βλέπουν. Και ποτέ ένας σύμβουλος από το Κρανίδι, σύμβουλος του Καλλικράτη, δεν μπορεί να αισθάνεται την κοινότητα Ηλιοκάστρου έτσι όπως θα την αισθάνεται ο ντόπιος Ηλιοκαστριώτης σύμβουλος.

Άρα ο Καλλικράτης είναι «το κοινόν των κοινοτήτων». Και επειδή οι κοινότητες έχουν ιστορία αιώνων, δεν μπορούμε να πούμε τον Καλλικράτη της Ερμιονίδας (ή και ευρύτερης περιοχής) «το κοινόν των Κρανιδιωτών» , ή «το κοινόν των Ερμιονιτών», ή «το κοινόν των Διδυμιωτών».

Έτσι, με μικρή παραχώρηση, το ιστορικά σωστό είναι να πούμε «Το Κοινόν της Ερμιονίδας», εννοώντας την συνένωση των κοινοτήτων και όχι την συνένωση του Δήμου Κρανιδίου και Ερμιόνης, έτσι όπως ορίστηκαν στον Καποδίστρια. Και «Κοινοτάρχη» τον Πρόεδρο και όχι Δήμαρχο. Η λέξεις Δήμος – Δήμαρχος - Δημοτικός στις μέρες μας παραπέμπουν σε μια πόλη ή ένα προάστιο αστικού χαρακτήρα. Δηλαδή «Δήμος Κερατσινίου», «Δήμος Πειραιώς» κ.λ.π.

Έτσι μπαίνουν τα πράγματα στη θέση τους ιστορικά και γλωσσικά και φτάνουμε στο ερώτημα: «τι το κοινόν μεταξύ των κοινοτήτων;». Η απάντηση αυτή για την Ερμιονίδα, θα είναι και η ουσία του Καλλικράτη.

Γιατί αν απάντηση είναι η δημιουργία Συνδυασμών στα κεντρικά χωριά μας, εννοώ Κρανίδι, Ερμιόνη, που ψαρεύουν υποψήφιους συμβούλους «κύρους» από τα μικρότερα, ε, τότε είμαστε.... αδιόρθωτοι και βαθιά νυχτωμένοι. Ο γράφων με χαρά θα έβλεπε Κοινοτάρχη από τα Δίδυμα ή το Ηλιόκαστρο, που ο Συνδιασμός του μπορούσε να διατυπώσει απαντήσεις στο τεθέν ερώτημα με ένα ρεαλιστικό σχέδιο δράσης.







Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

Απορία ….

.
Ακούω από το πρωϊ τις ειδήσεις.

Οι πάσης κατηγορίας ξένοι ελεγκτές που έχουν έρθει στην χώρα μας ζητάνε, λένε, περικοπές σε μισθούς,  δώρα και συντάξεις, στον Δημόσιο και τον Ιδιωτικό τομέα.

Και μου γεννήθηκε η απορία.

Μόνο αυτά ζητάνε;

Περιορισμό της διαφθοράς δεν ζητάνε;

Περιορισμό (μηδενισμό δηλαδή) στις μίζες δεν ζητάνε;

Τι συμβαίνει;

Δεν ζητάνε γιατί π.χ. οι Γερμανοί θέλουν να ξαναπάρουν όσα μπορέσουν με αυτόν τον τρόπο;

Μήπως ζητάνε συνολικό περιορισμό κάποιων κονδυλίων και τα δικά μας λαμόγια το ‘’εξειδικεύουν’’ σε περιορισμό δώρων, μισθών, συντάξεων και Κοινωνικού Κράτους,  αφήνοντας την μίζα και την διαφθορά αλώβητη;

Τελικά φταίει η Μέρκγελ;