Ηταν ανάγκη τώρα;

Διάβασα στο προεκλογικό blog του Δ. Σφυρί την ανακοίνωση για τις εκδηλώσεις Τιμής και Μνήμης προς τον πρόωρα χαμένο μεγάλο Πολιτικό.

Και ερωτώ: Ηταν ανάγκη να γίνουν τώρα;

Προεκλογικά;

Ανεξάρτητα από το ποιες είναι οι προθέσεις των διοργανωτών αυτών των εκδηλώσεων, που μπορεί να είναι αγνές – αγνότατες, και ανεξάρτητα από το τι έχουν στο μυαλό τους, οι εκδηλώσεις αυτές, που γίνονται προεκλογικά και από Δήμαρχο που είναι και πάλι υποψήφιος, μπορεί να θεωρηθούν ως προεκλογικό δεκανίκι.

Όταν μάλιστα ο άνθρωπος που έφερε στον Γιάννο Κρανιδιώτη στο Κρανίδι είναι ο μοναδικός του πολιτικός αντίπαλος.

Και κάτι τέτοιο δεν αξίζει στην μνήμη του Γιάννου Κρανιδιώτη.

Καλώ, με την μικρή φωνή αυτού του Blog, όλους όσους εμπλέκονται σε αυτήν την ιστορία να αναβάλλουν τις εκδηλώσεις αυτές για μετά τις εκλογές.

Ο Δ. Σφυρίς έχει την δυνατότητα, ανεξάρτητα αν θα επανεκλεγεί ή όχι, να τις πραγματοποιήσεις αυτός, ως Δήμαρχος του Δήμου Κρανιδίου.

Για να ενισχύσω αυτήν την έκκληση, γιατί για έκκληση πρόκειται, θα γράψω ότι πέρυσι τέτοια εποχή το Πανεπιστήμιο Πατρών ήταν να τιμήσει τον π. Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κωστή Στεφανόπουλο.

Ο ίδιος όμως, με την γνωστή ευαισθησία που τον διέκρινε και τον διακρίνει, ζήτησε όπως η τιμητική εκδήλωση αναβληθεί για μετά τις εκλογές! Γιατί υπήρχε κίνδυνος αυτή να συνδυασθεί με αυτές και να παρεξηγηθεί!

Πράγματι η τιμητική εκδήλωση αναβλήθηκε και πραγματοποιήθηκε λίγους μήνες μετά τις εκλογές.

Τα μεγάλα προβλήματα της Ερμιονίδας

Θέλοντας να συμβάλω στην κατάρτιση ενός καταλόγου με τα σημαντικότερα προβλήματα της επαρχίας μας θα καταθέσω κάποιες σκέψεις στον κατάλογο που ανάρτησε ο γείτονας.

ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ

Το σημαντικότερο πρόβλημα της επαρχίας. Κρυμμένο επιμελώς  από τις επίσημες δημοτικές αρχές.

Συμφωνώ, είναι μεγάλο το πρόβλημα, αλλά δεν βλέπω να μπορεί ο Δήμος να κάνει πολλά. Ισως στην πρόληψη, ίσως κάποιο κέντρο απεξάρτησης. Το πρόβλημα, κατά την εκτίμησή μου, είναι καθαρά Πολιτικό, θέμα Κυβερνήσεων. Μόνον αν αυτές αποφασίσουν πραγματικά να τα σταματήσουν, θα σταματήσουν. Δεν μπορώ να δεχθώ ότι ολόκληρη η Οικουμένη δεν μπορεί να ‘μαζέψει’ δέκα τσογλάνια της κόκας, αυτούς που ονομάζουν βαρώνους. Η δεν μπορούν οι Κυβερνήσεις, αν θέλουν, να σταματήσουν την παραγωγή σε κάθε χώρα, ακόμη και τις γειτονικές μας, Αλβανία, Σκόπια, Τουρκία. Τα λεφτά είναι πολλά, πάρα πολλά και οι λαθρέμποροι μάλλον έχουν το μικρότερο μερίδιο. Ας μην ξεχνάμε ότι η Αστυνομία, σε παγκόσμιο επίπεδο, συλλαμβάνει μόνο το 5% της ποσότητας που διακινούν διάφοροι.

 ΝΕΡΟ

 Ουσιαστικά  η κατάσταση για τον υδροφόρο ορίζοντα είναι μη αναστρέψιμη στο 70% της επαρχίας. Το έργο του Ανάβαλου πάει πολύ πίσω .

Νομίζω ότι ότι είναι το πρώτο θέμα που πρέπει να μας απασχολήσει. Και το ερώτημα είναι ένα και μόνον. Που θα βρεθεί η απαραίτητη ποσότητα Νερού για σήμερα αλλά και για τα επόμενα χρόνια. Το θέμα δε είναι ούτε πόσα μέτρα δίκτυο έφτιαξε ο κάθε Δήμαρχος, ούτε πόσα κυβικά μπετόν ‘έριξε’.

Από τον Ανάβαλο δεν περιμένω κάτι, έχω γράψει, έχει γράψει και ο Βασίλης ο Γκάτσος, άσε που τον καλοβλέπει και η Αθήνα, κατά πως λένε οι Αργείτες.

Η ενημέρωση που έχω λέει ότι ο υδροφόρος ορίζοντας είναι αναστρέψιμος, με ένα αυστηρό πρόγραμμα 10-15 ετών. Περισσότερα όταν ανοίξει το θέμα. Πάντως άποψή μου είναι ότι είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε με τα νερά που βρέχει στον τόπο μας, που είναι αρκετά, με σωστή διαχείρηση βέβαια.

 ΑΠΟΧΕΥΤΕΣΗ 

 Φούρνοι,Δίδυμα,Ηλιόκαστρο,Λουκαίτι ,Θερμησία ,Ράδο,Πορτο Χέλι  δεν υπάρχει τίποτα.

Κρανίδι ,Ερμιόνη ημιτελές δίκτυα, προβλήματα στον τρόπο διάθεσης των επεξεργασμένων λυμάτων των βιολογικών.

Ναι

ΔΕΠΟΣ

 Η κομπίνα της δεκαετίας. Από όλους  ουσιαστικά μόνο ο κ.Καμιζής έχει καθαρή τοποθέτηση.

Ναι στο θέμα αλλά να γενικευθεί για όλα τα Δημόσια, και Δημοτικά,  κτήματα της Ερμιονίδας.

 ΚΕΝΤΡΟ ΥΓΕΙΑΣ

 Πολλά προβλήματα , Έλλειψη οδηγών κατά διαστήματα .Φιλότιμες προσπάθειες αλλά έλλειψη ενδιαφέροντος από τις δημοτικές αρχές σε αντίθεση απο την σημαντική βοήθεια που εχει δεχτεί απο ιδιώτες.

Ναι,  αλλά δεν είναι μόνο το Κέντρο Υγείας. Είναι και τα Αγροτικά Ιατρεία, το Νομαρχιακό Νοσοκομείο. Να σταματήσει ο ανόητος καυγάς Αργους-  Ναυπλίου, να γίνουν Κέντρα Υγείας Αστικού τύπου τα υπάρχοντα Νοσοκομεία και να φτιαχθεί ένα σύγχρονο Νομαρχιακό Νοσοκομείο κάπου ανάμεσα. Και φυσικά η Περιφέρεια να αποκτήσει και αυτή το Περιφερειακό της Νοσοκομείο, όπως έχουν, πέρα από την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη,  η Πάτρα, τα Γιάννενα, το Ηράκλειο, η Αλεξανδρούπολη, Λάρισα, και γιατί όχι και την Ιατρικής της Σχολή, αυτά πάνε μαζί.

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΑΠΟΡΡΙΜΑΤΩΝ

 Το απόλυτο μπάχαλο αν και η ευθύνη της Περιφέρειας φτάνει στο όριο της ποινικής διερεύνησης μεγάλη η ευθύνη και των Δήμων της Περιοχής στα θέματα ανακύκλωσης .και άλλων τοπικών δράσεων.

Ναι, μεγάλο θέμα, που ξεκινά από την εκπαίδευση. Για παράδειγμα δεν είναι δύσκολο στον Δήμο να δημιουργήσει ένα χώρο όπου οι μαθητές, Δημοτικού ή Γυμνασίου-αυτό θα το κρίνουν οι εκπαιδευτικοί, θα μαθαίνουν να δημιουργούν λίπασμα από τα σκουπίδια. Λίγη οργάνωση, λίγα χρήματα για την μετακίνηση των παιδιών, εθελοντές πιστεύω ότι θα υπάρξουν πολλοί και με χαρά.

Και, αν εφαρμοσθεί για πέντε χρόνια θα δείτε την αλλαγή που όλοι προσπαθούν να έλθει από τους μεγάλους.

ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ

 Προσπαθεί φιλότιμα το ΑΤ Κρανιδίου με τις μικρές δυνάμεις που έχει αλλά  για τον πολίτη το αποτέλεσμα μετράει.

Ναι, αλλά χρειάζεται και μηχανισμός ελέγχου των ….. αμαρτιών.

ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΕΙΣ ΔΑΣΙΚΩΝ ΕΚΤΑΣΕΩΝ

 Σιγά ,σιωπηλά,συστηματικά .......βελούδινα.

Ναι, είναι εύκολο, αρκεί να υπάρχει βούληση. Θα το γενίκευα όμως σε Προστασία και Ανάδειξη Δασών, π.χ. Κεδροδάσος Διδύμου, πευκοδάσος Παπούλια-Καταφύκι-Είλια.

ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΕΙΣ ΑΙΓΙΑΛΟΥ-ΠΡΟΣΒΑΣΕΩΝ ΣΕ ΠΑΡΑΛΙΕΣ

 Κανένα σχόλιο ,το αποτέλεσμα μετράει.

ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΚΕΣ ΠΑΡΑΒΑΣΕΙΣ

Σιγά,σιωπηλα,συστηματικά,βελούδινα,νεφελωδώς νομότυπα ...όπως σε όλα τα τουριστικά θέρετρα της Ελλαδος

Τα δύο προηγούμενα πάνε μαζί, θα το έλεγα εφαρμογή Πολεοδομικής Νομοθεσίας ή αλλιώς,, έλεγχος του Πολεοδομικού Γραφείου Κρανιδίου. Αλλά ποιος θα το κάνει; Οι δύο μονομάχοι έχουν βεβαρυμμένο παρελθόν σε αυτό το θέμα. Θα δούμε άλλωστε και πόσο ισχυρή θα είναι η παρουσία του κυκλώματος Μηχανικοί – Εργολάβοι στο νέο Δημοτικό Συμβούλιο.

Επί πλέον πρέπει να τεθούν ως θέμα και να αναζητηθούν απαντήσεις σε ερωτήματα που θα πάει η κατάσταση με την άναρχη και αυθαίρετη δόμηση, με τον Τουρισμό, πόσο κόσμο μπορεί να δεχθεί ακόμη η επαρχία και, οπωσδήποτε αν αυτή είναι η ανάπτυξη που θέλουμε ή κάποια άλλη.

Στα παραπάνω θα πρόσθετα:

Το Σαλάντι.

Εκταση 5.0000 στρεμμάτων που με σωστούς χειρισμούς, υπάρχουν ακόμη τα περιθώρια, μπορεί να γίνει οικισμός πρότυπο με πολλά, και διαχρονικά,  οφέλη για τον τόπο. Θέλω να πιστεύω ότι το η αδιαφορία  της υπόλοιπης επαρχίας για αυτή την περιοχή έχει να κάνει με το γεγονός ότι δεν γνωρίζουν το θέμα.

Παιδεία.

Καιρός το ενδιαφέρον μας να αναβαθμισθεί από τα ντουβάρια και τα βαψίματα και να αρχίσει να ‘βλέπει’ την εκπαίδευση περισσότερο ουσιαστικά, βοηθώντας, οικονομικά τουλάχιστον, εκπαιδευτικές δραστηριότητες, όπως εποπτικά μέσα, εργαστήρια, άλλα εκπαιδευτικά προγράμματα όπως προγράμματα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης, χρήσιμες επισκέψεις, κ.α.

Θέμα εύκολο αλλά απαιτεί γνώση, ευαισθησία και διαχρονικότητα, διαφορετικά θα καταντήσει μάστιγα.
Η Θάλασσά μας.

Ο Βασίλης ο Γκάτσος έχει γράψει σειρά εξαιρετικών άρθρων.

Ιστορία, Λαογραφία, Πολιτισμός.

Λίγα λεφτά, άνθρωποι υπάρχουν, ήδη δουλεύουν. Απλά λίγο ενδιαφέρον. Με εστίαση σε αυτά του τόπου μας. Αυτά που ‘γέννησε’ και αυτά που ‘γεννά’.

Το μέλλον της Επαρχίας μας.

Το κορυφαίο θέμα που συνδυάζει όλα τα παραπάνω και βγάζει δρόμο κι πορεία για το μέλλον. Από την πλευρά μου έχω υπ’ όψη ένα κείμενο του ΚαΜίζη και αρκετά του Γκάτσου, που νομίζω ότι, το λογότερο, μπορούν να αποτελέσουν αφετηρία.

Σταματώ για την ώρα.

Ελπίζω τα παραπάνω να προκαλέσουν το ενδιαφέρον συμπατριωτών, ο κατάλογος να συμπληρωθεί-τροποποιηθεί, και ο διάλογος να είναι πάνω σε αυτά, και ουσιαστικός.

Γιατί να αφήσουμε τους μονομάχους να ‘παίξουν’ όπως αυτοί ξέρουν, θα είμαστε άξιοι της τύχης μας.

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ. ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ;

(Βασίλης Γκάτσος)
Η Ευρωπαϊκή ένωση έχει θέσει σε εφαρμογή οδηγίες, που επηρεάζουν την κατάσταση της παραγωγικής μας θάλασσας. Άλλες από αυτές είναι δεσμευτικές και άλλες συμβουλευτικές προς τα κράτη μέλη, τα οποία κρατούν για λογαριασμό τους, για διάφορες αιτίες, μεγάλη αυτονομία δράσης.

Ας δούμε με απλά λόγια τη σημερινή κατάσταση:

1.     Οι οδηγίες για τη διαχείριση μπαζών, αστικών αποβλήτων, μη επικινδύνων και επικινδύνων στερεών και υγρών αποβλήτων, η συγκέντρωση και επεξεργασία αστικών και βιομηχανικών λυμάτων σε σταθμούς βιολογικής επεξεργασίας, η διαλογή στην πηγή των αποβλήτων, ώστε να αξιοποιηθούν, η αυστηρή διαχείριση των λυμάτων και αποβλήτων των πλοίων και των αλιευτικών σκαφών, σαφέστατα οδηγούν στην βελτίωση της παραγωγικής μας θάλασσας και μάλιστα της παράκτιας. Μόνο να θυμηθούμε ότι πριν λίγες δεκαετίες οι περισσότερες χωματερές ήταν τελείως απλές. Το φορτηγό του δήμου έκανε ανατροπή και πέταγε τα σκουπίδια σε ένα γκρεμό και αυτά κυλούσαν στη θάλασσα. Τρανταχτό παράδειγμα η Ρουκουτίμα του Πόρου. Το λιμάνι της Ερμιόνης και τα Μαντράκια, δεύτερο παράδειγμα μόλυνσης της θάλασσας από το σύνολο των λυμάτων της Ερμιόνης. Το κύμα έπαιρνε τα σκουπίδια από τις χωματερές, τα πρόσθετε σε αυτά που πετάγανε τα πλοία και τα μικρά σκάφη και περίπου πριν 20 χρόνια βλέπαμε έκπληκτοι στα Μαντράκια Ερμιόνης, όπου λόγω ρευμάτων μαζεύονται πολλά επιπλέοντα αντικείμενα, βλέπαμε τεράστιες κηλίδες με κάθε είδους σκουπίδια να εγκλωβίζονται μέρες εκεί. Μιλάμε για κηλίδες άνω των 40 στρεμμάτων και με τέτοια πυκνότητα απορριμμάτων (ξύλα, δοχεία, πλαστικά, σχοινιά και ό,τι άλλο) που δεν μπορούσε να τα διασχίσει βάρκα. Από μακριά έμοιαζε με νησί, με πλατουράδα. Τόσο πυκνά ήταν και ευτυχώς αυτό το φαινόμενο έχει πλέον σταματήσει. Χώρια βέβαια τι ερχόταν από τα υπόγεια ύδατα στη θάλασσα (λιπάσματα, φυτοφάρμακα, λύματα).

2.     Η οδηγία 2000/60/ΕΚ κανονίζει τον έλεγχο των υδάτων, επιφανειακών, υπογείων και της παράκτιας θάλασσας. Σκοπός της είναι να διατηρηθεί αρχικά η υπάρχουσα ποιότητα, να αποτραπούν τα χειρότερα και μετά να αρχίσουν πρακτικές βελτίωσης.

3.     Ήδη μπαίνει σε εφαρμογή οδηγία για τη διαχείριση των φυτοφαρμάκων. Ο αγρότης θα αγοράζει φυτοφάρμακο με αυστηρούς όρους, θα λέγαμε με «γεωπονική συνταγή», θα δηλώνει τη χρήση του, θα καταγράφεται η ποσότητα που πείρε και η συσκευασία. Θα υποχρεούται να επιστρέφει την συσκευασία και τα φυτοφάρμακα που περισσέψανε. Δηλαδή τα φυτοφάρμακα θα κινούνται περίπου σαν τα φάρμακα και αυστηρότερα. Ο ανεξέλεγκτος αγρότης αλλά και ο οποιοσδήποτε καλλιεργητής σε λίγο θα είναι παρελθόν. Το ίδιο θα συμβεί και με τα λιπάσματα. Προφανές το κέρδος της θάλασσας.

4.     Ήδη δημιουργείται ο Ευρωπαϊκός κατάλογος REACH όπου καταγράφονται όλες οι ουσίες που παράγονται και εισάγονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Για κάθε μία γίνεται αυστηρότατος έλεγχος για το τι μπορεί να προκαλέσει στον ανθρώπινο οργανισμό, στο ζωικό και φυτικό βασίλειο, στο νερό, στο έδαφος, τον αέρα. Θα μπουν αυστηροί νόμοι χρήσης, διακίνησης, αποθήκευσης κ.λ.π. και πολλές θα απαγορευτούν. Δηλαδή μετά από λίγα χρόνια οι ουσίες αυτές θα περιοριστούν δραματικά στον αριθμό τους. Αλλά και το κυριότερο: Στην Ευρώπη δεν θα επιτρέπεται η παραγωγή ή η εισαγωγή ουσίας η οποία δεν είναι καταγραμμένη στο κατάλογο REACH. Παράδειγμα: Ο παραγωγός που έφτιαξε μια νέα ουσία που τη θεωρεί κατάλληλη για διαλυτικό χρώματος, θα πρέπει να κάνει σε εγκεκριμένα εργαστήρια μελέτη της ουσίας για να διασφαλίσει αυτά που είπαμε παραπάνω. Μία τέτοια μελέτη κρατάει πολύ χρόνο και το κόστος της μπορεί να φτάσει και εκατομμύρια ευρώ. Δηλαδή δεν θα παράγουμε ποια όποια ουσία μας κατεβεί, αλλά μόνον ουσίες που ελέγχθηκαν αυστηρά και γράφτηκαν τελικά στον κατάλογο REACH. Όπως και να το κάνουμε σε πολλά πράγματα η Ευρώπη είναι πρωτοπόρα, όπως και στο θέμα εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Έτσι και στη παραγωγική μας θάλασσα δεν θα φτάνουν σε λίγα χρόνια άκρως επικίνδυνες ουσίες.

5.     Αναμένεται και η οδηγία που θα καθορίζει την χωροταξία στη θάλασσα. Κάτι ανάλογο με τη στεριά, όπου ορίζεται ο οικισμός, η δασική έκταση, τα βοσκοτόπια, τα προστατευόμενα μνημεία της φύσης, εθνικοί δρυμοί, φαράγγια, τόποι για τα πουλιά κ.λ.π., κ.λ.π. Έτσι και η παραγωγική θάλασσα στην περιοχή μας θα χωριστεί σε κομμάτια. Πίσω από την Ύδρα μπορεί να χαρακτηριστεί τόπος της φώκιας, όπως στην Αλόννησο, όπου όχι μόνον το ψάρεμα αλλά και η διέλευση οποιουδήποτε σκάφους θα απαγορεύεται αυστηρώς (φυλασσόμενη περιοχή). Άλλη περιοχή θα χαρακτηριστεί ως αλιευτικό πεδίο υδάτινης στήλης, και θα απαγορεύεται αυστηρώς η χρήση εργαλείων που ακουμπούν στον βυθό (δίκτυα, παραγάδια, συρόμενα, κ.λ.π.). Σε άλλη περιοχή θα επιτρέπεται η τουριστική χρήση (ταχύπλοα, αθλήματα, κ.λ.π.). Αυτή θα είναι η πλέον σημαντική οδηγία για την ανασυγκρότηση της παραγωγικής μας θάλασσας.

Αν έχουμε φρόνησιν, αν θέλουμε να έχουμε μέλλον σε ένα σύγχρονο κόσμο που στο χέρι μας είναι να αναδυθεί, θα εφαρμόσουμε με θρησκευτική ευλάβεια τις ως άνω εύστοχες οδηγίες.

Αυτό όμως δεν αρκεί. Όλα αυτά να γίνουν δεν θα αυξήσουν τα αλιεύματα όταν ο καθένας ψαρεύει, έστω εκεί που επιτρέπεται, με τον τρόπο και τα μέσα του σήμερα. Αλλά και χωρίς παιδεία που να βγάζει ανθρώπους που να σέβονται και να αγαπούν την θάλασσα, μέλλον δεν υπάρχει.

Χρειάζονται 3 στάδια αλιευτικής πολιτικής:

1.     Για 2-3 χρόνια σταμάτημα κάθε δραστηριότητας εκτός από την ελεύθερη κίνηση σκαφών μεταφορών και την υπό αυστηρούς όρους κίνηση σκαφών αναψυχής. Η ερασιτεχνική αλιεία απαγορεύεται πλήρως. Η επαγγελματική αλιεία επιτρέπεται μόνο με συρτή για το πιάσιμο μόνον ώριμων ψαριών. Το μεγαλύτερο διάστημα οι ψαράδες μετατρέπονται σε φύλακες της θάλασσας μαζί με το Λιμεναρχείο. Επιδοτούνται πλήρως και ικανοποιητικώς για το διάστημα αυτό, ώστε να παραμείνουν στο επάγγελμα. Η περιοχή που ορίσαμε ως παραγωγική μας θάλασσα μπαίνει κάτω από αυτά τα μέτρα. Δεν είναι ανάγκη να μπει όλη η Ελλάδα αμέσως σε αυτό το σύστημα. Μπορεί να μπει στην περιοχή μας πρώτα η Ερμιονίδα και τα νησιά της, μετά Πόρος μέχρι Επίδαυρο και Αγκίστρι, μετά από Ίρια ως Ναύπλιο. Σε 6-8 χρόνια όλες οι περιοχές θα έχουν περάσει αυτό το στάδιο και οι πρώτες που το περάσανε θα συνεχίζουν στο δεύτερο. Εννοείται ότι θα έχει γίνει και ο χωροταξικός σχεδιασμός.

2.     Για τα επόμενα 5 χρόνια οι επαγγελματίες θα ψαρεύουν κανονικά στις περιοχές που επιτρέπεται φυσικά με αυστηρούς κανόνες. Περίοδοι αλιείας, είδος εργαλείων, μήκος ή βάρος ψαριών που επιτρέπεται να πιάνουν κ.λ.π. Δεν χρειάζονται λεπτομέρειες γιατί όλοι έχουμε δει ντοκιμαντέρ με ανάλογα μέτρα αλιείας στην Αμερική (το κράτος με την καλύτερη αλιευτική πολιτική). Η ερασιτεχνική αλιεία θα είναι πλήρως ελεγχόμενη, μόνο για ορισμένα ψαρέματα και μόνον με άδεια - κουπόνι και όχι άδεια αλιείας μόνον. Δηλαδή: Θες να πας πυροφάνι; Θα πας σε όποια παραλία θέλεις, θα πιάσεις ό,τι θέλεις στο νόμιμο μήκος, με λάμπα που ορίζει ο νόμος. Τη ψαριά απαγορεύεται να την πουλήσεις. Πας λοιπόν στο Λιμεναρχείο πληρώνεις ένα παράβολο 100 € για να κάνεις το χόμπι σου για μια μέρα συγκεκριμένη. Τα χρήματα πάνε σε επιδότηση των επαγγελματιών ψαράδων, και στο κράτος για να τα διαθέτει αυστηρώς σε προγράμματα θαλάσσης. Φυσικά σου επιτρέπεται αυτό το ψάρεμα όχι πάνω από 5 φορές το χρόνο. Αν ήταν καθετή, τότε μπορεί να σου επιτρεπόταν 100 φορές με ένα άλλο σύστημα. Με αυτό το ελεγχόμενο τρόπο, το οποίο έχει ακόμη επιδότηση στους ψαράδες, θα βγουν επιστημονικά συμπεράσματα για να περάσει η αλιεία της περιοχής μας στο τρίτο στάδιο.

3.     Πλέον θα έχει σταθεροποιηθεί η παραγωγική μας θάλασσα, θα έχουν οριστεί οι επαγγελματικές άδειες που χωράει, θα έχει γίνει συνήθεια σε όλους ότι δεν έχουμε μπροστά μας ένα ξέφραγο αμπέλι αλλά ένα ΚΟΙΝΟ ΑΓΑΘΟ που πρέπει να σεβόμαστε, να απολαμβάνουμε θαυμάσια αλλά με μέτρο που έχει ορισθεί, και οι επαγγελματίες ουσιαστικά θα καταγίνονται με την τέχνη του να πιάνουν ψάρια προς πώληση σύμφωνα με τους νόμους χωρίς να διαταράσσουν την παραγωγικότητα της θάλασσας. Να σεβόμαστε όλοι την παραγωγική μας θάλασσα ως ένα ΚΟΙΝΟ ΤΟΠΟ που όλοι απολαμβάνουμε ισότιμα. Εννοείται ότι η επαγγελματική άδεια δίνεται μέσα στη παραγωγική θάλασσα που ορίζεται, εκεί που κατοικεί ο ψαράς. Δεν θα πηγαίνει σε άλλες, αλλά θα μπορεί να βγαίνει με όρους έξω από αυτήν για ψάρεμα στα βαθιά φυσικά σε όλη τη χώρα.

Μέσα σε 10 - 12 χρόνια τα τρία αυτά στάδια θα έχουν ολοκληρωθεί σε όλη την Ελλάδα. Το διάστημα αυτό, έξω από τις παραγωγικές θάλασσες του κάθε τόπου μας, παρόμοιες με τις δικές μας, θα γίνεται κανονική αλιεία με τους σημερινούς νόμους, ώστε να μη λείψει το ψάρι από τη χώρα, με μικρές μόνον παρεμβάσεις. Μετά τα δέκα χρόνια που θα έχει αυξηθεί πολύ το ψάρι από την παράκτια αλιεία, τότε θα παρθούν μέτρα αυστηρά για την ανοικτή αλιεία. Έτσι σε 20 – 30 χρόνια όλες οι ευρωπαϊκές (ή τουλάχιστον αυτές) χώρες θα έχουν οργανώσει έτσι όλο το θαλάσσιο χώρο που τους ανήκει.

Το διάστημα δεν είναι μεγάλο. Φανταστείτε ότι η χώρα μας έχει στόχο να ως το 2020 να παράγει το 20% περίπου της ενέργειας που χρειάζεται από ανανεώσιμες πηγές.

Αλλά και η «τουριστική» ανάπτυξη της περιοχής μας δεν έγινε σε μια μέρα. Ήδη μπαίνουμε στη 4^η δεκαετία.

Η δικιά μου φρόνησις έτσι ορθολογικά αλλά και μακρόπνοα βλέπει  τα πράγματα.

Ερώτηση: μα είναι δυνατά αυτά στην Ερμιονίδα και τα νησιά της;

Γιατί; Το 1870, την εποχή των Ορλωφικών που μετά την αποτυχημένη επανάσταση ξεκληρίστηκε όλη η Πελοπόννησο φάνταζαν δυνατά τα μετέπειτα ΚΟΙΝΑ των Σπετσών και της Ύδρας, οι τεράστιοι στόλοι τους και κυρίως ο δυναμισμός τους; Ή μετά την πτώχευση και τον ατυχή πόλεμο του 1897 φάνταζε δυνατή η εμφάνιση του Βενιζέλου και οι θρίαμβοι των Βαλκανικών πολέμων;

Όλα είναι δυνατά όταν θέλει ο άνθρωπος.

****   Η πολιτική για την παραγωγική μας θάλασσα είναι υπόθεση της Ερμιονίδας, Ύδρας και Σπετσών. Τα νησιά δεν έχουν παραγωγική γη και η θάλασσα είναι ο μόνος πόρος μαζί με τον τουρισμό. Καιρός είναι να γίνουν συναντήσεις όλων των ψαράδων να βγουν συμπεράσματα και να οργανωθεί μα ημερίδα που να βγουν προτάσεις και δράσεις. Αυτό πρέπει να το επιδιώξουν οι επαγγελματικές τους ενώσεις αλλά και οι ερασιτέχνες ψαράδες με τους συλλόγους τους. Μπορεί να ηγηθούν οι Δήμοι σε αυτή την προσπάθεια, αλλά να μη ξεχνάμε ότι στην Κρήτη ο μητροπολίτης Ειρηναίος, ήταν ο Κυβερνήτης των σημαντικότερων παραγωγικών προσπαθειών του νησιού, προσπαθειών που έδωσαν εξαίρετα αποτελέσματα, γι’ αυτό έμεινε και στις καρδιές όλων μας, όχι μόνο των Κρητικών.

Και στη περιοχή μας μπορεί να καθοδηγήσει αυτήν την προσπάθεια ο Μητροπολίτης μας. Μπορεί να μιλήσει πολύ καλύτερα στις ψυχές των ψαράδων μας, και να επιβάλλει τον σεβασμό σε όλους μας.

Έρρωσθε,

Βασίλειος Γκάτσος

Και οι υπόλοιποι;

Ερμιονίτες και Κρανιδιώτες “γρηγορείτε” και προσέχετε!

Αυτός είναι ο τίτλος σχολίου-προτροπής γειτονικού blog, φίλα προσκείμενου στον Δ. ΚαΜίζη

Και εγώ, ο τάλας, ρωτάω:

Οι υπόλοιποι ρε παιδιά;   Είναι ξεγραμμένοι;

Ακόμη δεν ξεκίνησε ο Καλλικράτης και πήραμε, Κρανίδι και Ερμιόνη, την ηγεσία;

Με αυτά τα μυαλά θα συμβιώσουμε;

Για να μαζευόμαστε σιγά-σιγά!

Ψάρεμα Χταποδιών στο Σαλάντι.

Μια και πιάσαμε τα του ψαρέματος και καταθέσω και κάτι που θυμήθηκα αργότερα.

Μιλάμε για Σαλάντι, δεκαετία 50.

Πολλές βάρκες, όλες Κοιλαδιώτικες, Διδυμιώτης επαγγελματίας ψαράς δεν υπήρξε ποτέ, πρωϊ-πρωϊ για ψάρεμα στον όρμο του Σαλαντιού.

Πολλές από αυτές ψάρευαν μόνο χταπόδια. Εμείς τις λέγαμε χταποδιάρες και τις ξεχωρίζαμε από τις άλλες όχι μόνο από το σχήμα τους αλλά από το γεγονός ότι σε κάθε πλευρά είχαν δύο διχάλες και πάνω τους πολλά καμάκια, μεγάλα μικρά, κοντά μακριά, λεπτά ψιλά. Και από την τρύπα που είχαν στην πλώρη για να διευκολύνει αυτόν που ψάρευε.

Να σημειώσω ότι το Σαλάντι έχει τρομερή ακουστική. Αν δύο άνθρωποι συζητάνε, κανονικά, στο σημείο Θ στην εικόνα του προηγούμενου σχολίου μου ακούς, και καταλαβαίνεις, τι λένε στο σημείο Α. Σε αυτό δεν υπάρχει απολύτως καμιά υπερβολή, το έχω βιώσει. Ιδιαίτερα την Ανοιξη και με νηνεμία.

Ερχονταν λοιπόν οι βάρκες. Ψάρεμα με το γυαλί και το καμάκι. Και καμιά φορά, αν ήταν βαθιά, με καμιά πολυαγγίστρα.

Πάνω στην βάρκα πάντα δύο. Ο ένας, ο ψαράς, στην τρύπα στην πλώρη, με το ένα χέρι το γυαλί και με το άλλο το καμάκι. Και ο άλλος στα κουπιά.

Εϊναι αντιληπτό ότι σαφή εικόνα του βυθού είχε αυτός που ψάρευε. Και έπρεπε με απόλυτα σαφή και κατανοητό τρόπο να πει σε αυτόν που ήταν στα κουπιά, προς τα πού θέλει να πάει η βάρκα.

Ετσι είχαν αναπτύξει μια ορολογία, στα Αρβανίτικα, που τους εξυπηρετούσε τέλεια!

Για μας μικρά τότε η βάρκα, το ψάρεμα και τα χταπόδια ήταν τρομερό αξιοθέατο και χαζεύαμε με τις ώρες.

Θυμάμαι τον Αντρανό τον Γκιώνη σκυμμένο πάνω από το γυαλί, με το καμάκι στο χέρι και συνεχώς να μουρμουρίζει οδηγίες σε αυτόν που ήταν στα κουπιά. Και μεταξύ τους απόλυτη συνεννόηση. Δεν θυμάμαι γκρίνια, άλλο σου είπα άλλο έκανες κλπ.

Μερικές από τις οδηγίες που θυμάμαι:

Κ’του τόρ’, κ΄’του τόρ’ = εδώ γύρο, εδώ γύρο.

Αν’σ’, αν’σ’=παραλία, παραλία

Θέου, θέου=βαθιά, βαθιά.

Υποθέτω ότι ίδια ή ανάλογη ορολογία θα υπήρχε και στην Ερμιόνη, και στις Σπέτσες και στην Υδρα, μια και εκεί υπήρχαν ψαράδες, και ήταν αρβανιτοπεριοχές.

Και νομίζω ότι θα ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον αν κάποιος τα μάζευε όλα αυτά.

Συνέχεια για τα Μαγιάτικα.

(από τον Βασίλη Γκάτσο)

Από ότι είχα ακούσει από παλιούς ψαράδες, τα Μαγιάτικα γίνονται πολύ μεγάλα, ακόμη και πάνω από 50 κιλά. Τα τραβάει το λευκό χρώμα, γι’ αυτό οι ψαράδες έσερναν ένα λευκό ύφασμα και έφερναν τα κοπάδια στα ρηχά. Άλλωστε κάπου εκεί προς τον Μάιο αυτά τα κοπάδια έρχονται προς τα ρηχά. Τώρα, πώς τελικά τα έπιαναν, δεν ξέρω.

Αυτό που έχω ζήσει με τα Μαγιάτικα ήταν όταν, σμηνίτης, έκανα κοπάνα από το ραντάρ της Λήμνου και κατεβαίναμε με έναν κερκυραίο φίλο για ψαροντούφεκο στο Μούρτσουφλο ένα παρθένο τόπο όπου λόγω και του ραντάρ αλλά και της απόστασης από τη Μύρινα ήταν αιώνες αψάρευτος τόπος.

Είχα την ευτυχία να δω πώς πραγματικά είναι η αιωνίως αψάρευτη θάλασσα με ροφούς 50 κιλών, φώκιες σε σπηλιές, κοπάδια τεράστιων σαργών πάνω από 2000 το κοπάδι να οργώνουν τον βυθό μέσα σε ένα σύννεφο σκόνης, τεράστιες συναγρίδες να βόσκουν αμέριμνες. Αρκεί να πω ότι πιάναμε λαπίνες βάρους δύο και τριών κιλών σε βάθος 3 μέτρων.

Μια μέρα Μαΐου η Ιουνίου έπεσα με τη σκελέα και ανοίχτηκα σε βάθος πάνω από 15 μέτρα, όχι για να βουτήξω, αλλά για να δω το βυθό και κυρίως κάτι τεράστιους ροφούς που πρόβαλαν από τα βράχια το βυθού. Τότε εμφανίστηκε ένα κοπάδι Μαγιάτικα. Θα ήταν καμιά τριανταριά. Μερικά ήταν ολόκληρα θηρία. Μεγαλόπρεπα και άφοβα άρχισαν να κάνουν κύκλους γύρω μου που όλο στένευαν. Έδωσα μια βουτιά και προσπάθησα να κτυπήσω ένα. Δεν τα κατάφερα και, έτσι που τρόμαξαν, έφυγαν σαν αστραπή προς τα βαθιά. Δεν ήταν πρώτη φορά που είδα το κοπάδι. Πολλές φορές τα βλέπαμε κοπάδια κοπάδια να περνούν σε βάθος γύρω στα 15 μέτρα, αλλά δεν τους δίναμε σημασία, γιατί ψαρεύαμε στα ρηχά που μπορούσαμε. Άλλωστε για μας, με τα μέσα που διαθέταμε, ήταν μάλλον άπιαστα.

Μακάρι για το ψάρεμά τους στο Θυνί να αναρτηθούν πληροφορίες.

Έρρωσθε,

Βασίλειος Γκάτσος

* Πλήθος λαογραφικών πληροφοριών περιέχονται σε πολλά κείμενα των μπλογκ της περιοχής μας, έτσι σκόρπιες, όπως για παράδειγμα, όσα ο Γιώργος ο Μπροδήμας έγραψε για την χρησιμότητα των βένιων στα Δίδυμα. Πιστεύω ότι τα Λαογραφικά μας μουσεία και οι Δημοτικές βιβλιοθήκες εντοπίζουν αυτά τα στοιχεία και τα συγκεντρώνουν.

Τα Μαγιάτικα στο Σαλάντι

Μια πληροφορία, ίσως χρήσιμη, στο προηγούμενο άρθρο του Βασίλη Γκάτσου.

Για πολλά χρόνια, δεκαετίες, και μέχρι την δεκαετία του ’70 περίπου, Σπετσιώτες ψαράδες ψάρευαν  τα Μαγιάτικα όπως τα έλεγαν στον κολπίσκο μπροστά στον Αγιο Νικόλα στο Θυνί, στο Σαλάντι.

Στην φωτογραφία που ακολουθεί με Θ έχω σημειώσει την ‘μύτη’ που οι Διδυμιώτες ονομάζουμε, ακόμη και σήμερα,  ΘΥΝΙ. Οι χάρτες της ΓΥΣ την γράφουν  ΚΑΡΤΕΡΟΣ, προφανώς λάθος γραφή του Καρτέρης. Η υπόλοιπη επαρχία ονομάζει ΘΥΝΙ άλλη ‘μύτη’ νοτιότερα, προς την μεριά της Κοιλάδας.

Στην ίδια φωτογραφία η άσπρη κουκίδα δεξιά από το γράμμα Θ είναι ο Αγιο Νικόλας στο Θυνί.

Στον κολπίσκο που είναι βόρεια, τον σημειώνω με Μ, γινόταν το ψάρεμα.

Ερχονταν στην περιοχή κάπου τον Μάη και έμεναν καιρό, βδομάδες ίσως και μήνες. Εστηναν κάποιες πρόχειρες σκηνές με καραβόπανα, άπλωναν τα δίκτυα τους στον κολπίσκο και έκαναν το ψάρεμά τους. Και αν θυμάμαι καλά η βάρκα τους είχε κατάρτι στην κορυφή του οποίου μπορούσε να καθίσει άνθρωπος και να παρακολουθεί.

Τα θυμάμαι αυτά γιατί μικρός, την δεκαετία του 50 επισκεπτόμουν συχνά τον παππού μου που το σπίτι του ήταν εκεί που έχω το γράμμα Α.

Δεν μπορώ να γράψω περισσότερα. Σίγουρα ο Βασίλης να μπορεί να αξιολογήσει αυτή την πληροφορία. Και ίσως να την συνδυάσει με τα υπόλοιπα.

Καλό θα ήταν επίσης αν ο γείτονας Πέτρος Χαριτάτος από τις Σπέτσες μπορούσε να βρει περισσότερες (και ακριβέστερες) πληροφορίες από αυτές που αναφέρω από παλιούς Σπετσιώτες.

Ο παππούς μου, Αναστάσιος Αντωνόπουλος,  ήταν περισσότερο γνωστός ως Τάσος ο Καρασούλος. Πολύ γνωστός στους ψαράδες της εποχής, πανί και κουπί,  που πολλές φορές τους ‘έκλεινε’ ο καιρός στην περιοχή.