Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2010
Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2010
Επιστολή από τον Βασίλη Γκάτσο
Μάκη καλημέρα,
Μην ελπίζεις να είναι το τελευταίο, ούτε από το blog σου, ούτε από άλλα blog.
Ξανά υποστηρίζω ότι τα βιβλία μου χρησιμοποιήθηκαν για δικούς σας σκοπούς (του blog σου και του blog του συναδέλφου σου) και όχι για διάβασμα και για κριτική αποτίμηση του περιεχομένου τους που είναι ο προορισμός κάθε βιβλίου, ή για ...σκούπισμα αν έχει απαλό χαρτί. Τώρα βλέπω και τα άρθρα μου ότι χρησιμοποιήθηκαν για να παρακολουθείτε από μετρήσεις που δεν μπορούμε να έχουμε εμείς, τι αναγνωσιμότητα είχαν. Και μένα τι με νοιάζει; Γνωρίζετε εκ των προτέρων ότι ουδέποτε σας ζήτησα, με οποιοδήποτε τρόπο, όπως και από κανέναν άλλο, οποιαδήποτε προβολή, διαφήμιση ή δε ξέρω τι άλλο. Αλλ’ έξεστι blog –οις ασχημονείν, το αδελφόν δε το της Ερμιόνης, εκ προαιρέσεως...καλής, και Λεμπεσομανίας.
Τελικά τα άρθρα μου οφείλουν φόρο φιλοξενίας στο blog σου; Τόσο βαριά ήταν κατά την ανάρτηση;
Έγραψα περί αριστεροειδώς οικολογούντων που ασχολούνται άνευ στοιχείων για μολύνσεις περιβάλλοντος, υπερβάλλουν, αποσιωπούν, πιθανολογούν καταστροφές, ενώ το αναμενόμενο θα ήταν να προσφέρουν αποτελεσματικό εθελοντικό και προς παράδειγμα έργο. Έκανα κανένα αμάρτημα; Πρότεινα να μαζέψουν οι οικολογούντες ορισμένα χρήματα και να κάνουν αναλύσεις διοξινών και να δείξουν στο κόσμο ότι πράγματι το νέφος διοξινών ήταν καταστροφή για τον τόπο. Μάζεψαν; Έκαναν; Καβουρομάνες έχουν στην τσέπη τους;
Είπα, αυτοί που πλησίασαν τις φωτιές στις χωματερές να κάνουν αναλύσεις αίματος για να διαπιστώσουν το αποτέλεσμα της έκθεσης τους στο «φονικό νέφος των διοξινών». Έκαναν; Γιατί λοιπόν πρέπει να τους θαυμάζω και να πιστεύω στις καλές τους, υπέρ του περιβάλλοντος, προθέσεις και όχι στην χρησιμοποίηση του περιβάλλοντος για δικούς τους σκοπούς πολιτικής ή άλλης προβολής;
Λόγω των ως άνω, ή και με αφορμή τα ως άνω εισέπραξα από το blog σου:
1. Ότι επιτέλους! Ο κύριος Γκάτσος, ένα σοβαρός εκπρόσωπος της δεξιάς κ.λ.π. Ιερά Εξέταση κατά τη γνώμη μου για να μη μπλέξουμε τον Στάλιν.
2. Ταύτιση μου με το μεγάλο κεφάλαιο, τους εργοδότες, γιατί συμβαίνει να εργάζομαι στη μεγαλύτερη χαλυβουργία της χώρας μας! Εσύ όμως που αυτοπροσδιορίζεσαι ως αριστερός και έχεις δει το «Πώς δενότανε τ’ ατσάλι» και γνωρίζεις απέξω και ανακατωτά την αριστερή βιβλιογραφία, όφειλες να τιμάς ιδιαίτερα τους εργαζόμενους των Χαλυβουργιών διότι μη ξεχνάς το πρόγραμμα του Λένιν «εξηλεκτρισμός και βαριά βιομηχανία», γιατί γνωρίζεις ότι είναι οι πλέον βαριά εργαζόμενοι και γι’ αυτό τιμώμενοι και στη Γερμανία και παντού. Φυσικά δεν γνωρίζω ούτε θα σχολιάσω τι σχέση αναπτύσσεις ως επαγγελματίας μάγειρας με τους εργοδότες σου ή με καπιταλιστές πελάτες σου, γιατί εμείς οι παλιοί είχαμε και έχουμε ένα αξίωμα: η εργασία είναι ιερή όπου και όπως να προσφέρεται, είναι η τιμή του εργαζομένου και είναι κοινωνική εργασία (Μαρξ). Φυσικά δεν θα σου επιβάλλω να ασπαστείς το αξίωμα αυτό.
3. Έγραψα υπέρ των ιερέων Ερμιόνης για μία υπόθεση. Ένας εκ των όσων ‘υπονοούσα’ στο άρθρο μου, ο κύριος Νοταράς έγραψε επιστολή, αναρτήθηκε, αλλά κόπηκε η απάντησή μου η οποία ήταν πολύ πιο ήπια από την επιστολή του. Κακή διαχείριση του blog; Αδιάφορο για μένα. Εμείς οι παλιοί των τοπικών εφημερίδων το λέγαμε λογοκρισία.
4. Άρθρο μου δεν αναρτάται, γιατί έτσι θέλει ο blogger ως ιδιοκτήτης πλέον. Όμως σε όποιο blog και να αναρτηθεί κείμενό μου, Μάκη, ξαφνικά σχολιάζεις κ.λ.π., άρα είναι αυτό που λέω και τονίζω ότι ως blog δεν έχετε αρχές.
5. Η έλλειψη αρχών και δημοσιογραφικής αιδούς καταφαίνεται στο τρόπο που αντιμετωπίζετε αυτά καθ’ αυτά τα κείμενα. Παίρνετε κατά το δοκούν και τονίζετε ή χρωματίζετε φράσεις ενώ ο συγγραφέας δεν έχει κάνει κάτι τέτοιο στο κείμενο. Αντιγράφει δε ο συνάδελφός σου και τονίζει άλλες φράσεις για να εξεγείρει το ακροατήριο του, το κατά φαντασία βέβαια. Μη ξεχνάμε ότι όπως υπάρχουν στην τηλεόραση καλές εκπομπές και πρωινάδικα έτσι συμβαίνει και με τα blog και ακόμη χειρότερα.
6. Βαπτίζεις οποιαδήποτε κρίση ως οξύτητα. Δηλαδή η κρίση για ένα βιβλίο, για τις ιδέες κ.λ.π. είναι οξύτητα; Όταν σε μικρή ηλικία σχολίασα το βιβλίο του Προκοπίου Τσιμάνη ήταν οξύτητα; Αν σχολιάσω σε άρθρο μου το βιβλίο του κυρίου Λαδά και τα βιβλία της Γιόνας Παϊδούση είναι οξύτητα; Ή είμαι υποχρεωμένος να αποδεχτώ το περιεχόμενό τους; Δεν έχουν θέση στο blog σου αυτά τα σχόλια; Αν ναι, τότε, το ξανάπα, κάνετε ένα χόμπι το οποίος όμως κατά το δοκούν και όπως σας συμφέρει το στρέφετε προς πραγματικό τοπικό τύπο και δημοσιογραφία. Ε, κάτι τέτοιο μπορεί να το προσφέρει τζάμπα η τεχνολογία, αλλά είναι τελείως κωμικό.
Μιλάς γιατί τα έχω με τα εξοχικά. Δεν τα έχω καθόλου. Τα έχω με τις καταπατήσεις που κάνουν στον γιαλό, με την αρχιτεκτονική τους που αρχικά ήταν χάλια, με τους πλάγιους τρόπους ηλεκτροδότησής τους, τις κάθε είδους παρανομίες, πολύ περισσότερες από ότι στους οικισμούς μας. Και για έναν άλλο λόγο που οι οικολογούντες δεν θέλουν να βλέπουν, αλλά για αυτό θα επανέλθω σε άλλο blog.
Τελικά το αδελφόν blog που καραδοκεί για να κάνει «πεζόν λόγον» (Μολιέρος, Αρχοντοχωριάτης, νομίζω ότι το έχει η βιβλιοθήκη Δήμου Ερμιόνης και περιέχεται στο «τρεις κωμωδίες». Αν όχι παρακαλείται να το φέρει γιατί θα χρησιμεύσει σε πολλούς ) βρήκε στο βιότοπο – στάσιμα νερά στο Κρόθι δάκτυλον Λεμπέση! Τελικά τι έκανε ο Λεμπέσης με τα έργα του: έναν νέο υγροβιότοπο τον οποίο και συ θαύμασες και πρέπει να τον ευχαριστήσουμε, ή στάσιμα νερά και βρώμα τα οποία είδε το αδελφόν blog και τον κατακεραύνωσε;
Επειδή εσύ δεν ξέρεις την περιοχή αλλά αναγνωρίζω ότι αδόλως ενδιαφέρθηκες, άκουσε την ιστορία:
Πριν γίνει το γήπεδο του ΕΡΜΗ δεν υπήρχαν στάσιμα νερά. Όταν ερχόταν το Καταφύκι πλημμύριζε όλη η παραθαλάσσια χαμηλή έκταση των Αλωνιών. Όμως η περιοχή προς το Κρόθι πλημμύριζε από τα νερά του χειμάρρου που έρχεται από βόρεια της μάντρας του Λεούση. Έτσι υπήρχε κανονική ροή προς τη θάλασσα. Όμως εκεί που είναι η αρχή του Κροθιού και σε επαφή με τη θάλασσα έγινε γύρω στο 1958 η πρώτη χωματερή της Ερμιόνης. Τα νερά τότε εμποδίζονταν και βρήκαν διέξοδο μέσα από το γήπεδο του Ερμή. Το τέρμα του ήταν πάντα μέσα στα νερά. Όταν ανυψώθηκε το δάπεδο του γηπέδου και μάλιστα αρκετά, τότε τα στάσιμα νερά απέκτησαν κάποιο ύψος και άρχισαν να φυτρώνουν και τα καλάμια. Φυσικά το αγροτεμάχιο είναι ιδιωτικό. Ο νέος δρόμος δεν πρόσθεσε κάτι παραπάνω. «‘Ωδινεν όρος και έτεκε μυν».
Επειδή δε, όπως πολύ σοφά γράφτηκε στο blog των πέντε «αφήστε κάτω το μποντίκι και πάρτε κάνα μαχαιράκι για χόρτα», πληροφορώ ότι σε αυτή την προς το Κρόθι έκταση, και λόγω του κατεβάσματος νερών γίνονταν τα ωραιότερα πικρά χόρτα τα «σγουρά πικρά των Αλωνιών».
Και για να μην ξεχνάμε ότι έρχονται και οι απόκριες δίνω και το παρακάτω ποίημα (του Ραγκαβή, όχι δικό μου):
Έρρωσθε,
Βασίλης Γκάτσος
05-02-10
Διευκρίνιση. Τα blog που αναφέρονται στην επιστολή είναι: Ερμιονίδα: Μας αρέσει δεν μας αρέσει, Οικολογική Εναλλακτική Πρωτοβουλία Ερμιονίδας, Πρωτοβουλία Ερνεργών Πολιτών Ερμιόνης.
Μην ελπίζεις να είναι το τελευταίο, ούτε από το blog σου, ούτε από άλλα blog.
Ξανά υποστηρίζω ότι τα βιβλία μου χρησιμοποιήθηκαν για δικούς σας σκοπούς (του blog σου και του blog του συναδέλφου σου) και όχι για διάβασμα και για κριτική αποτίμηση του περιεχομένου τους που είναι ο προορισμός κάθε βιβλίου, ή για ...σκούπισμα αν έχει απαλό χαρτί. Τώρα βλέπω και τα άρθρα μου ότι χρησιμοποιήθηκαν για να παρακολουθείτε από μετρήσεις που δεν μπορούμε να έχουμε εμείς, τι αναγνωσιμότητα είχαν. Και μένα τι με νοιάζει; Γνωρίζετε εκ των προτέρων ότι ουδέποτε σας ζήτησα, με οποιοδήποτε τρόπο, όπως και από κανέναν άλλο, οποιαδήποτε προβολή, διαφήμιση ή δε ξέρω τι άλλο. Αλλ’ έξεστι blog –οις ασχημονείν, το αδελφόν δε το της Ερμιόνης, εκ προαιρέσεως...καλής, και Λεμπεσομανίας.
Τελικά τα άρθρα μου οφείλουν φόρο φιλοξενίας στο blog σου; Τόσο βαριά ήταν κατά την ανάρτηση;
Έγραψα περί αριστεροειδώς οικολογούντων που ασχολούνται άνευ στοιχείων για μολύνσεις περιβάλλοντος, υπερβάλλουν, αποσιωπούν, πιθανολογούν καταστροφές, ενώ το αναμενόμενο θα ήταν να προσφέρουν αποτελεσματικό εθελοντικό και προς παράδειγμα έργο. Έκανα κανένα αμάρτημα; Πρότεινα να μαζέψουν οι οικολογούντες ορισμένα χρήματα και να κάνουν αναλύσεις διοξινών και να δείξουν στο κόσμο ότι πράγματι το νέφος διοξινών ήταν καταστροφή για τον τόπο. Μάζεψαν; Έκαναν; Καβουρομάνες έχουν στην τσέπη τους;
Είπα, αυτοί που πλησίασαν τις φωτιές στις χωματερές να κάνουν αναλύσεις αίματος για να διαπιστώσουν το αποτέλεσμα της έκθεσης τους στο «φονικό νέφος των διοξινών». Έκαναν; Γιατί λοιπόν πρέπει να τους θαυμάζω και να πιστεύω στις καλές τους, υπέρ του περιβάλλοντος, προθέσεις και όχι στην χρησιμοποίηση του περιβάλλοντος για δικούς τους σκοπούς πολιτικής ή άλλης προβολής;
Λόγω των ως άνω, ή και με αφορμή τα ως άνω εισέπραξα από το blog σου:
1. Ότι επιτέλους! Ο κύριος Γκάτσος, ένα σοβαρός εκπρόσωπος της δεξιάς κ.λ.π. Ιερά Εξέταση κατά τη γνώμη μου για να μη μπλέξουμε τον Στάλιν.
2. Ταύτιση μου με το μεγάλο κεφάλαιο, τους εργοδότες, γιατί συμβαίνει να εργάζομαι στη μεγαλύτερη χαλυβουργία της χώρας μας! Εσύ όμως που αυτοπροσδιορίζεσαι ως αριστερός και έχεις δει το «Πώς δενότανε τ’ ατσάλι» και γνωρίζεις απέξω και ανακατωτά την αριστερή βιβλιογραφία, όφειλες να τιμάς ιδιαίτερα τους εργαζόμενους των Χαλυβουργιών διότι μη ξεχνάς το πρόγραμμα του Λένιν «εξηλεκτρισμός και βαριά βιομηχανία», γιατί γνωρίζεις ότι είναι οι πλέον βαριά εργαζόμενοι και γι’ αυτό τιμώμενοι και στη Γερμανία και παντού. Φυσικά δεν γνωρίζω ούτε θα σχολιάσω τι σχέση αναπτύσσεις ως επαγγελματίας μάγειρας με τους εργοδότες σου ή με καπιταλιστές πελάτες σου, γιατί εμείς οι παλιοί είχαμε και έχουμε ένα αξίωμα: η εργασία είναι ιερή όπου και όπως να προσφέρεται, είναι η τιμή του εργαζομένου και είναι κοινωνική εργασία (Μαρξ). Φυσικά δεν θα σου επιβάλλω να ασπαστείς το αξίωμα αυτό.
3. Έγραψα υπέρ των ιερέων Ερμιόνης για μία υπόθεση. Ένας εκ των όσων ‘υπονοούσα’ στο άρθρο μου, ο κύριος Νοταράς έγραψε επιστολή, αναρτήθηκε, αλλά κόπηκε η απάντησή μου η οποία ήταν πολύ πιο ήπια από την επιστολή του. Κακή διαχείριση του blog; Αδιάφορο για μένα. Εμείς οι παλιοί των τοπικών εφημερίδων το λέγαμε λογοκρισία.
4. Άρθρο μου δεν αναρτάται, γιατί έτσι θέλει ο blogger ως ιδιοκτήτης πλέον. Όμως σε όποιο blog και να αναρτηθεί κείμενό μου, Μάκη, ξαφνικά σχολιάζεις κ.λ.π., άρα είναι αυτό που λέω και τονίζω ότι ως blog δεν έχετε αρχές.
5. Η έλλειψη αρχών και δημοσιογραφικής αιδούς καταφαίνεται στο τρόπο που αντιμετωπίζετε αυτά καθ’ αυτά τα κείμενα. Παίρνετε κατά το δοκούν και τονίζετε ή χρωματίζετε φράσεις ενώ ο συγγραφέας δεν έχει κάνει κάτι τέτοιο στο κείμενο. Αντιγράφει δε ο συνάδελφός σου και τονίζει άλλες φράσεις για να εξεγείρει το ακροατήριο του, το κατά φαντασία βέβαια. Μη ξεχνάμε ότι όπως υπάρχουν στην τηλεόραση καλές εκπομπές και πρωινάδικα έτσι συμβαίνει και με τα blog και ακόμη χειρότερα.
6. Βαπτίζεις οποιαδήποτε κρίση ως οξύτητα. Δηλαδή η κρίση για ένα βιβλίο, για τις ιδέες κ.λ.π. είναι οξύτητα; Όταν σε μικρή ηλικία σχολίασα το βιβλίο του Προκοπίου Τσιμάνη ήταν οξύτητα; Αν σχολιάσω σε άρθρο μου το βιβλίο του κυρίου Λαδά και τα βιβλία της Γιόνας Παϊδούση είναι οξύτητα; Ή είμαι υποχρεωμένος να αποδεχτώ το περιεχόμενό τους; Δεν έχουν θέση στο blog σου αυτά τα σχόλια; Αν ναι, τότε, το ξανάπα, κάνετε ένα χόμπι το οποίος όμως κατά το δοκούν και όπως σας συμφέρει το στρέφετε προς πραγματικό τοπικό τύπο και δημοσιογραφία. Ε, κάτι τέτοιο μπορεί να το προσφέρει τζάμπα η τεχνολογία, αλλά είναι τελείως κωμικό.
Μιλάς γιατί τα έχω με τα εξοχικά. Δεν τα έχω καθόλου. Τα έχω με τις καταπατήσεις που κάνουν στον γιαλό, με την αρχιτεκτονική τους που αρχικά ήταν χάλια, με τους πλάγιους τρόπους ηλεκτροδότησής τους, τις κάθε είδους παρανομίες, πολύ περισσότερες από ότι στους οικισμούς μας. Και για έναν άλλο λόγο που οι οικολογούντες δεν θέλουν να βλέπουν, αλλά για αυτό θα επανέλθω σε άλλο blog.
Τελικά το αδελφόν blog που καραδοκεί για να κάνει «πεζόν λόγον» (Μολιέρος, Αρχοντοχωριάτης, νομίζω ότι το έχει η βιβλιοθήκη Δήμου Ερμιόνης και περιέχεται στο «τρεις κωμωδίες». Αν όχι παρακαλείται να το φέρει γιατί θα χρησιμεύσει σε πολλούς ) βρήκε στο βιότοπο – στάσιμα νερά στο Κρόθι δάκτυλον Λεμπέση! Τελικά τι έκανε ο Λεμπέσης με τα έργα του: έναν νέο υγροβιότοπο τον οποίο και συ θαύμασες και πρέπει να τον ευχαριστήσουμε, ή στάσιμα νερά και βρώμα τα οποία είδε το αδελφόν blog και τον κατακεραύνωσε;
Επειδή εσύ δεν ξέρεις την περιοχή αλλά αναγνωρίζω ότι αδόλως ενδιαφέρθηκες, άκουσε την ιστορία:
Πριν γίνει το γήπεδο του ΕΡΜΗ δεν υπήρχαν στάσιμα νερά. Όταν ερχόταν το Καταφύκι πλημμύριζε όλη η παραθαλάσσια χαμηλή έκταση των Αλωνιών. Όμως η περιοχή προς το Κρόθι πλημμύριζε από τα νερά του χειμάρρου που έρχεται από βόρεια της μάντρας του Λεούση. Έτσι υπήρχε κανονική ροή προς τη θάλασσα. Όμως εκεί που είναι η αρχή του Κροθιού και σε επαφή με τη θάλασσα έγινε γύρω στο 1958 η πρώτη χωματερή της Ερμιόνης. Τα νερά τότε εμποδίζονταν και βρήκαν διέξοδο μέσα από το γήπεδο του Ερμή. Το τέρμα του ήταν πάντα μέσα στα νερά. Όταν ανυψώθηκε το δάπεδο του γηπέδου και μάλιστα αρκετά, τότε τα στάσιμα νερά απέκτησαν κάποιο ύψος και άρχισαν να φυτρώνουν και τα καλάμια. Φυσικά το αγροτεμάχιο είναι ιδιωτικό. Ο νέος δρόμος δεν πρόσθεσε κάτι παραπάνω. «‘Ωδινεν όρος και έτεκε μυν».
Επειδή δε, όπως πολύ σοφά γράφτηκε στο blog των πέντε «αφήστε κάτω το μποντίκι και πάρτε κάνα μαχαιράκι για χόρτα», πληροφορώ ότι σε αυτή την προς το Κρόθι έκταση, και λόγω του κατεβάσματος νερών γίνονταν τα ωραιότερα πικρά χόρτα τα «σγουρά πικρά των Αλωνιών».
Και για να μην ξεχνάμε ότι έρχονται και οι απόκριες δίνω και το παρακάτω ποίημα (του Ραγκαβή, όχι δικό μου):
Κόραξ εις άκραν υψηλήν
κλάδου εκάθητο ελαίας
μέλαιναν είχεν την στολήν
και εις το ράμφος είχε κρέας.
Εις τα χαμόκλαδα κοντά
αλώπηξ ίστατο δολία,
τους ρώθωνας αυτής κεντά
του κρέατος η ευωδία.
Τρέχει, προφθάνει...περιττός
ο κόπος, μάτην η σπουδή της !
Τι ύψος ! Κι ειναι πτερωτός
ο ευτυχής ιδιοκτήτης.
Κατ΄άλλον τρόπον μελετά
εις τα νερά της να τον φέρη,
βλέπει επάνω χεραιτά
και ταύτα ευγενώς προφέρει.
-Καλώς μας όρισες εδώ,
αέρα φίλτατε να πάρης,
τρελαίνομαι, οταν σε δώ.
Πόση κομψότης, πόση χάρις !
Τις έχει τόσην καλλονήν,
τίς πτέρυγας ποικιλωτέρας !
Τί κρίμα ! Αν είχες και φωνήν
θα ήσο των πτηνών το τέρας !
Φωνήν δεν εχω; να χαθής !
(εντός του είπε), θα σε δείξω,
περίμενε, να τρελαθής
μόλις το στόμα μου ανοίξω.
Και πλατύς φάρυγξ ανοιγείς
δύο τραχέα "κρά" εβγάζει
και παφ! το κρέας κατά γής,
και χάπ ! η πονηρά τ΄αρπάζει.
Ακόμη τρέχ΄εις το βουνόν,
και αφού έφαγε το κρέας,
γελώσα λέγ΄εις το πτηνόν
τας λέξεις ταύτας τελευταίας:
-Μάθε , ω φίλτατον πουλί
μάθε, ω άνθος των κοράκων,
πως των ευπίστων η φυλή
τρέφει το γένος των κολάκων
Έρρωσθε,
Βασίλης Γκάτσος
05-02-10
Διευκρίνιση. Τα blog που αναφέρονται στην επιστολή είναι: Ερμιονίδα: Μας αρέσει δεν μας αρέσει, Οικολογική Εναλλακτική Πρωτοβουλία Ερμιονίδας, Πρωτοβουλία Ερνεργών Πολιτών Ερμιόνης.
Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 2010
Ελα ντε!
Δύο από τα γειτονικά ιστολόγια ''Ερμιονίδα: Μας αρέσει-δεν μας αρέσει'' και ''Οικολογική Εναλλακτική Πρωτοβουλία Ερμιονίδας'' ασχολούνται, και πάλι, με το θέμα των εισφορών σε γη ή χρήμα δύο μεγάλων επιχειρήσεων.
Θέμα που από ότι φαίνεται δεν έχει κλείσει ακόμη!
Και θέμα για το οποίο δεν θα είχαμε πάρει χαμπάρι τίποτα, αν δεν υπήρχε σχετική καταγγελία!
Αρκετά από τα έγραφα της ιστορίας αυτής εδώ.
Εχουμε μια Πολεοδομία που δεν πήρε χαμπάρι!
Μια Νομαρχία τα ίδια!
Δύο Δήμους που και αυτοί δεν κατάλαβαν!
Μια Περιφέρεια που ‘’μάλωσε’’ την Πολεοδομία μας με τρόπο που, σε μένα τουλάχιστον, θύμισε τον αείμνηστο Χρήστο Τσαγανέα στο έργο ‘’Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο ‘’ όταν έλεγε στην Βουγιουκλάκη εκείνο το ‘’ … καϋμένο μου παιδάκι..’’.
Αλλά μήπως τώρα που το κατάλαβαν έκαναν κάτι; Τα γράφουν καλλίτερα οι γείτονες.
Είναι τα μόνα; Όχι βέβαια!
Να θυμίσω τον δρόμο στην παραλία του Αγιο-Καρτέρη;
Να θυμίσω την απόφαση του Δήμου Κρανιδίου για την παραλία στο Σαλάντι που ακόμη δεν έχει εφαρμοσθεί;
Να θυμίσω και την άλλη απόφαση για τις προσπελάσεις στην θάλασσα στο Σαλάντι που και αυτή ακόμη δεν έχει εφαρμοσθεί;
Και άλλες πολλές περιπτώσεις, γνωστές και άγνωστες.
Γιατί; Δεν υπάρχουν χρήματα ή πολιτική βούληση; Και γιατί;
Φταίνε όμως μόνο αυτοί;
Για μένα ΟΧΙ. Φταίμε όλοι μας.
Ας πάρουμε την περίπτωση κυρίου Χ. Περίπτωση γνωστή σε όλους μας.
Μόνος του έχτισε όσα έχτισε; Μήπως φόρεσε ένα πρωϊ την φόρμα, έβαλε το καπελάκι του, και άρχισε να χτίζει; Με την κυρά του να του δίνει λάσπη και τούβλα;
Όχι βέβαια!
Φώναξε έναν μηχανικό, στενό του συνεργάτη και του είπε θέλω αυτά. Αυτός, ο πρώτος μηχανικός, κατάλαβε πάρα πολύ καλά τι ήθελε ο κ. Χ.
Αυτός, ο πρώτος μηχανικός, βρήκε έναν άλλο μηχανικό, τον δεύτερο, από τα μέρη μας. Που και αυτός, ο δεύτερος μηχανικός, κατάλαβε πάρα πολύ καλά τι ήθελε ο κ. Χ.
Ο δεύτερος μηχανικός βρήκε έναν εργολάβο. Εργολάβο αυθαιρέτων! Και του είπε θα φτιάξουμε αυτά, και θα φάμε και καλά.
Και ο εργολάβος με την σειρά του κατάλαβε πάρα πολύ καλά τι θα έκανε.
Μόνος του τα έχτισε; Όχι βέβαια! Εργολάβος αυθαιρέτων και να χτίζει, που ακούστηκε!
Βρήκε συνεργεία. Που και αυτοί ήξεραν επίσης πολύ καλά τι έκαναν! Γιατί ο εργολάβος δεν τους έδειξε θεωρημένα σχέδια αλλά, επί πλέον, τους διαβεβαίωσε ότι όλα είναι ‘’ρυθμισμένα’’, ακόμη και οι τσιλιαδόροι!
Ολοι αυτοί είναι δικοί μας άνθρωποι. Ολοι οι υπόλοιποι τους ξέρουμε, τους συναντάμε κάθε μέρα, τους λέμε καλημέρα, είναι φίλοι, γείτονες, συγγενείς, …. Εκπροσωπούνται, και μάλιστα ισχυρά, στο Δημοτικό Συμβούλιο. Και όλοι τα κάνουν όλα αυτά για την επιβίωση! Πρώτα των παιδιών τους!
Οι αρχές βέβαια πάντα κάνουν καλά την δουλειά τους. Αλλά κατά έναν περίεργο τρόπο η δουλειά δεν γίνεται! Τα λέει και τα γράφει Ο Ελεγκτής Δημόσιας Διοίκησης.
Κι ύστερα;
Τελικά: Ο κύριος Χ κάνει την δουλειά του, οι μηχανικοί κονομάνε, ο εργολάβος αυθαιρέτων κονομάει, τα συνεργεία κονομάνε. Και άλλοι που τα λέει ο Ελεγκτής Δημόσιας Διοίκησης.
Που είναι το πρόβλημα;
Ελα ντε!
Θέμα που από ότι φαίνεται δεν έχει κλείσει ακόμη!
Και θέμα για το οποίο δεν θα είχαμε πάρει χαμπάρι τίποτα, αν δεν υπήρχε σχετική καταγγελία!
Αρκετά από τα έγραφα της ιστορίας αυτής εδώ.
Εχουμε μια Πολεοδομία που δεν πήρε χαμπάρι!
Μια Νομαρχία τα ίδια!
Δύο Δήμους που και αυτοί δεν κατάλαβαν!
Μια Περιφέρεια που ‘’μάλωσε’’ την Πολεοδομία μας με τρόπο που, σε μένα τουλάχιστον, θύμισε τον αείμνηστο Χρήστο Τσαγανέα στο έργο ‘’Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο ‘’ όταν έλεγε στην Βουγιουκλάκη εκείνο το ‘’ … καϋμένο μου παιδάκι..’’.
Αλλά μήπως τώρα που το κατάλαβαν έκαναν κάτι; Τα γράφουν καλλίτερα οι γείτονες.
Είναι τα μόνα; Όχι βέβαια!
Να θυμίσω τον δρόμο στην παραλία του Αγιο-Καρτέρη;
Να θυμίσω την απόφαση του Δήμου Κρανιδίου για την παραλία στο Σαλάντι που ακόμη δεν έχει εφαρμοσθεί;
Να θυμίσω και την άλλη απόφαση για τις προσπελάσεις στην θάλασσα στο Σαλάντι που και αυτή ακόμη δεν έχει εφαρμοσθεί;
Και άλλες πολλές περιπτώσεις, γνωστές και άγνωστες.
Γιατί; Δεν υπάρχουν χρήματα ή πολιτική βούληση; Και γιατί;
Φταίνε όμως μόνο αυτοί;
Για μένα ΟΧΙ. Φταίμε όλοι μας.
Ας πάρουμε την περίπτωση κυρίου Χ. Περίπτωση γνωστή σε όλους μας.
Μόνος του έχτισε όσα έχτισε; Μήπως φόρεσε ένα πρωϊ την φόρμα, έβαλε το καπελάκι του, και άρχισε να χτίζει; Με την κυρά του να του δίνει λάσπη και τούβλα;
Όχι βέβαια!
Φώναξε έναν μηχανικό, στενό του συνεργάτη και του είπε θέλω αυτά. Αυτός, ο πρώτος μηχανικός, κατάλαβε πάρα πολύ καλά τι ήθελε ο κ. Χ.
Αυτός, ο πρώτος μηχανικός, βρήκε έναν άλλο μηχανικό, τον δεύτερο, από τα μέρη μας. Που και αυτός, ο δεύτερος μηχανικός, κατάλαβε πάρα πολύ καλά τι ήθελε ο κ. Χ.
Ο δεύτερος μηχανικός βρήκε έναν εργολάβο. Εργολάβο αυθαιρέτων! Και του είπε θα φτιάξουμε αυτά, και θα φάμε και καλά.
Και ο εργολάβος με την σειρά του κατάλαβε πάρα πολύ καλά τι θα έκανε.
Μόνος του τα έχτισε; Όχι βέβαια! Εργολάβος αυθαιρέτων και να χτίζει, που ακούστηκε!
Βρήκε συνεργεία. Που και αυτοί ήξεραν επίσης πολύ καλά τι έκαναν! Γιατί ο εργολάβος δεν τους έδειξε θεωρημένα σχέδια αλλά, επί πλέον, τους διαβεβαίωσε ότι όλα είναι ‘’ρυθμισμένα’’, ακόμη και οι τσιλιαδόροι!
Ολοι αυτοί είναι δικοί μας άνθρωποι. Ολοι οι υπόλοιποι τους ξέρουμε, τους συναντάμε κάθε μέρα, τους λέμε καλημέρα, είναι φίλοι, γείτονες, συγγενείς, …. Εκπροσωπούνται, και μάλιστα ισχυρά, στο Δημοτικό Συμβούλιο. Και όλοι τα κάνουν όλα αυτά για την επιβίωση! Πρώτα των παιδιών τους!
Οι αρχές βέβαια πάντα κάνουν καλά την δουλειά τους. Αλλά κατά έναν περίεργο τρόπο η δουλειά δεν γίνεται! Τα λέει και τα γράφει Ο Ελεγκτής Δημόσιας Διοίκησης.
Κι ύστερα;
Τελικά: Ο κύριος Χ κάνει την δουλειά του, οι μηχανικοί κονομάνε, ο εργολάβος αυθαιρέτων κονομάει, τα συνεργεία κονομάνε. Και άλλοι που τα λέει ο Ελεγκτής Δημόσιας Διοίκησης.
Που είναι το πρόβλημα;
Ελα ντε!
Τετάρτη 27 Ιανουαρίου 2010
Γαλιλαίος …
……………………
Ό Γαλιλαίος έχει απαρνηθεί προ της πυράς τη θεωρία του και τρώει με βουλιμία ένα ψητό κοτόπουλο. Εισέρχεται έξαλλος ό μαθητής του και τού βροντοφωνάζει ότι πρόδωσε όλους όσους πίστευαν σ΄ αυτόν, όλους όσους στήριξαν τις απόψεις τους στις θεωρίες του.
Και φεύγοντας ό μαθητής ουρλιάζει:
«Αλίμονο στη χώρα πού δεν έχει ήρωες ».
Και ό Γαλιλαίος:
«"Όχι, νεαρέ, αλίμονο στη χώρα πού έχει ανάγκη από ήρωες ».
……………………………….
Το θυμήθηκα διαβάζοντας την ανάρτηση του γείτονα.
Ανεξάρτητα αν την είπε ο Γαλιλαίος ή την αποδίδουν σ’ αυτόν, λέει πολλά, πάρα πολλά.
Ό Γαλιλαίος έχει απαρνηθεί προ της πυράς τη θεωρία του και τρώει με βουλιμία ένα ψητό κοτόπουλο. Εισέρχεται έξαλλος ό μαθητής του και τού βροντοφωνάζει ότι πρόδωσε όλους όσους πίστευαν σ΄ αυτόν, όλους όσους στήριξαν τις απόψεις τους στις θεωρίες του.
Και φεύγοντας ό μαθητής ουρλιάζει:
«Αλίμονο στη χώρα πού δεν έχει ήρωες ».
Και ό Γαλιλαίος:
«"Όχι, νεαρέ, αλίμονο στη χώρα πού έχει ανάγκη από ήρωες ».
……………………………….
Το θυμήθηκα διαβάζοντας την ανάρτηση του γείτονα.
Ανεξάρτητα αν την είπε ο Γαλιλαίος ή την αποδίδουν σ’ αυτόν, λέει πολλά, πάρα πολλά.
Τετάρτη 20 Ιανουαρίου 2010
Χωρίς σχόλιο.
Τις τελευταίες ημέρες αναρτήθηκαν αρκετά σχόλια στα γειτονικά blogs με αφορμή μια επιστολή του Βασίλη Γκάτσου. Εννοώ την πρώτη.
Ακολούθησε ‘’διάλογος’’ και, κάποια στιγμή ο Βασίλης Γκάτσος έστειλε μια επιστολή προς ανάρτηση σε 4 Blogs της επαρχίας.
Οι αντιδράσεις τους εδώ.
Ερμιονίδα: Μας αρέσει δεν μας αρέσει.
‘’Επειδή όπως θα διαβάσετε παρά κάτω το απαντητικό κείμενο το στέλνει σε μάς για λόγους δεοντολογίας και μόνο, επειδή αναφέρεται το όνομά μας στο κείμενο αυτό, εμείς θα το ανεβάσουμε σε υπογραμμισμένο τίτλο όταν το ανεβάσουν τα άλλα blogς, στα οποία έχει επίσης σταλεί και ανήκουν στις επιλογές του κ. Γκάτσου, όπως ανέφερε σε προηγούμενη απάντησή του, την οποία και αναρτήσαμε.
Κλείνοντας θέλουμε να σας πούμε και αυτό: Πως ο κ. Γκάτσος από την ημέρα που άρχισε η αντιπαράθεσή μας στα πλαίσια των διαφορετικών μας απόψεων, έχει χάσει την ψυχραιμία του και συνεχίζει να είναι ταραγμένος…’’
Οικολογική Εναλλακτική Πρωτοβουλία Ερμιονίδας
‘’Στο δικό μου το ιστολόγιο δεν επιθυμώ να σηκώνω άρθρα που έρχονται με τίτλο «άρθρο προς δημοσίευση» ή ακόμα χειρότερο, χωρίς καμιά λέξη ευγενείας. Δεν είμαι υπάλληλος κανενός. ….’’
VillaDidimo
Αναρτήθηκε χωρίς σχόλιο.
Πρωτοβουλία Ενεργών Πολιτών Ερμιόνης
‘’Πιστεύουμε ότι κάθε τι που μας στέλνει ο κος Γκάτσος ή όποιος άλλος προς ανάρτηση, εμείς οφείλουμε να το αναρτήσουμε χωρίς κανένα πρόλογο και καμία κριτική. Δεν το στέλνει σε εμάς αλλά σε εσάς. ‘’
Τα συμπεράσματα δικά σας.
Το μόνο που πρέπει να αναφέρω είναι ότι τα δύο ιστολόγια που δεν δημοσίευσαν την επιστολή είχαν αναφερθεί, με σχόλιά τους, σε ό,τι δημοσίευσε ο Βασίλης Γκάτσος.
Σχόλια που ο επισκέπτης μπορεί να τα βρει εύκολα στις σελίδες τους και να σχηματίσει άποψη. Όπως και όλους τους ‘’διαλόγους’’
Ακολούθησε ‘’διάλογος’’ και, κάποια στιγμή ο Βασίλης Γκάτσος έστειλε μια επιστολή προς ανάρτηση σε 4 Blogs της επαρχίας.
Οι αντιδράσεις τους εδώ.
Ερμιονίδα: Μας αρέσει δεν μας αρέσει.
‘’Επειδή όπως θα διαβάσετε παρά κάτω το απαντητικό κείμενο το στέλνει σε μάς για λόγους δεοντολογίας και μόνο, επειδή αναφέρεται το όνομά μας στο κείμενο αυτό, εμείς θα το ανεβάσουμε σε υπογραμμισμένο τίτλο όταν το ανεβάσουν τα άλλα blogς, στα οποία έχει επίσης σταλεί και ανήκουν στις επιλογές του κ. Γκάτσου, όπως ανέφερε σε προηγούμενη απάντησή του, την οποία και αναρτήσαμε.
Κλείνοντας θέλουμε να σας πούμε και αυτό: Πως ο κ. Γκάτσος από την ημέρα που άρχισε η αντιπαράθεσή μας στα πλαίσια των διαφορετικών μας απόψεων, έχει χάσει την ψυχραιμία του και συνεχίζει να είναι ταραγμένος…’’
Οικολογική Εναλλακτική Πρωτοβουλία Ερμιονίδας
‘’Στο δικό μου το ιστολόγιο δεν επιθυμώ να σηκώνω άρθρα που έρχονται με τίτλο «άρθρο προς δημοσίευση» ή ακόμα χειρότερο, χωρίς καμιά λέξη ευγενείας. Δεν είμαι υπάλληλος κανενός. ….’’
VillaDidimo
Αναρτήθηκε χωρίς σχόλιο.
Πρωτοβουλία Ενεργών Πολιτών Ερμιόνης
‘’Πιστεύουμε ότι κάθε τι που μας στέλνει ο κος Γκάτσος ή όποιος άλλος προς ανάρτηση, εμείς οφείλουμε να το αναρτήσουμε χωρίς κανένα πρόλογο και καμία κριτική. Δεν το στέλνει σε εμάς αλλά σε εσάς. ‘’
Τα συμπεράσματα δικά σας.
Το μόνο που πρέπει να αναφέρω είναι ότι τα δύο ιστολόγια που δεν δημοσίευσαν την επιστολή είχαν αναφερθεί, με σχόλιά τους, σε ό,τι δημοσίευσε ο Βασίλης Γκάτσος.
Σχόλια που ο επισκέπτης μπορεί να τα βρει εύκολα στις σελίδες τους και να σχηματίσει άποψη. Όπως και όλους τους ‘’διαλόγους’’
Σάββατο 16 Ιανουαρίου 2010
Δύο Blog κατά Χημικού (για τις διοξίνες άραγε;).
Μία φωτιά στη χωματερή Ερμιόνης που έκαιγε βουβά για 6 μέρες παρουσιάστηκε μετ’ επιμονής ως οικολογική καταστροφή με έκλυση νέφους διοξίνης που ‘σκέπασε χώρες και χωριά’. Ίδιες βέβαια φωτιές έχουν κατά καιρούς εμφανιστεί και στην ίδια χωματερή αλλά και στου Κρανιδίου που είναι μεγαλύτερη χωματερή. Δηλαδή η φωτιά, απ’ όπου και αν προέρχεται, αν και απαγορευμένη, είναι χρόνια τώρα ο κανόνας για τις χωματερές όλων των μικρών Δήμων της χώρας μας και πολλές φορές έχει πυρπολήσει και τα δάση μας.
Έδωσα μία καθησυχαστική γνώμη με απλά λόγια (ως χημικός στο επάγγελμα) που έχει επαγγελματικά ασχοληθεί με το θέμα της παραγωγής διοξινών, νομοθεσίας, οδηγιών Ε.Κ. κ.λ.π. αλλά και από τους λίγους που έχει εμπειρία αναλύσεων διοξινών σε αέριες εκπομπές και σε στερεά υλικά.
Είπα ότι ο τύπος των σκουπιδιών και η πολύ μικρή ποσότητά τους δεν δικαιολογούν με τίποτα τα περί «νέφους διοξίνης» ή «περιβαλλοντικής καταστροφής». Η περιβαλλοντική επίπτωση στο χώρο της φωτιάς και στη γύρω περιοχή φυσικά μόνον με πλήθος αναλύσεων μπορεί να τεκμηριωθεί, να αξιολογηθεί από αρμόδια υπηρεσία και να ληφθούν μέτρα.
Οι μετρήσεις που έχουν γίνει στα ελληνικά τρόφιμα που φυσικά προέρ-χονται από τυχαίους τόπους δείχνουν ότι η χώρα μας είναι πολύ καλύτερα ως προς τις διοξίνες από όλη την Ευρώπη, γι’ αυτό είπα να τρώτε άφοβα προϊόντα της Ερμιονίδας φυσικά με τον αυτονόητο περιορισμό ότι νόμος απαγορεύει την καλλιέργεια και τη βοσκή όχι μόνον εντός χωματερών αλλά και σε απόσταση από αυτές όπως και σε ορισμένη απόσταση από κεντρικούς δρόμους. Άλλωστε και μετρήσεις που έχουν γίνει σε σχετικά μεγαλύτερες χωματερές διαπιστώνουν φυσικά μεγάλη ρύπανση στο χώρο της χωματερής αλλά εκτός αυτού πολύ γρήγορα η ρύπανση του επιφανειακού εδάφους περιορίζεται, όσο φεύγουμε από την εστία.
Ας προστεθεί εδώ ότι οι διοξίνες περνούν στο ανθρώπινο οργανισμό από την τροφική αλυσίδα και ελάχιστα από τον δέρμα ή τον αέρα.
Αυτό δεν άρεσε στον ιδιοκτήτη blog κύριο Δαμαλίτη Σταμάτη και μη έχοντας στα χέρια του κανένα τεκμήριο οικολογικής καταστροφής, στήριξε την απόδειξη της οικολογικής καταστροφής στο συνάδελφό του κύριο Κατσαΐτη επίσης ιδιοκτήτη blog. Η απόδειξη ήταν όχι μετρήσεις ή τεκμήρια της περιοχής μας, αλλά η περιβαλλοντική καταστροφή και η έκλυση διοξίνης στη φωτιά των Ταγαράδων αλλά και όσα γενικώς λέει η green peace για την επικινδυνότητα των διοξινών την οποία βέβαια δεν αμφισβητεί κανένας επιστημονικός φορέας, χωρίς να μας το πει η εν λόγω οργάνωση η οποία βέβαια δεν είναι και το άπαν της οικολογίας.
Μαζί βέβαια με ‘τις αποδείξεις του’ απορρίπτει και την επιστημονική μου κατάρτιση όπως και κάθε επιστήμονα.
Ως επιστήμονας δέχομαι την αμφισβήτηση και την απόρριψη (η αμφισ-βήτηση είναι ουσιαστικό της επιστήμης και όχι της πίστης σε μία ιδέα) αλλά ας μου επιτραπεί να αμφιβάλλω αν μπορούν να διαβάσουν και κατανοήσουν τέτοια δύσκολα ακόμη και για επιστήμονες θέματα. Περιέργως όμως αναζητούν στήριξη των απόψεών τους περί οικολογικής καταστροφής σε επιστήμονες και επιστημονικές μελέτες και όχι στις επαγγελματικές τους τάξεις. Αν βρουν σύμφωνες με τις απόψεις τους, τότε να οι καλοί επιστήμονες και οι μελέτες, αυτοί μας κάνουνε. Εκ των υστέρων διαπιστούται ότι την ίδια λογική έχει και ο Δήμαρχος Ερμιόνης ο οποίος θεώρησε καλόν να επισυνάψει το γραπτό μου ως αποδεικτικό προφανώς στοιχείο (να αποδείξει άραγε τι;) σε έγγραφη καταγγελία κατά καθηγητού δημοσίας εκπαίδευσης! Συγχρόνως ο κύριος Δαμαλίτης αναζητούσε άλλους χημικούς για να του τα πουν καλύτερα, δηλαδή όπως θέλει αυτός! Ω! Καιροί! Ω! Ήθη!
Τελευταία μας λέει ο κύριος Δαμαλίτης ότι έπαθε και σοκ(!) όταν διάβασε για τον σωρό των αποβλήτων της Ελληνικής Χαλυβουργίας σε κείμενο της green peace του 1999 που του προμήθευσε ο συνάδελφος από το Blog! Τέτοια ευαισθησία!
Αυτά κύριοι είναι γνωστά χρόνια (στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ΥΠΕΧΩΔΕ, τοπικές αρχές κ.λ.π.) και από τότε μέχρι τώρα έχουν γίνει ένα σωρό πράγματα, δούλεψαν εκεί επί χρόνια εργαζόμενοι (επί του σωρού) και ένα μεγάλο μέρος των σκωριών έχει χρησιμοποιηθεί στην επίστρωση της Αττικής οδού, γιατί είναι άριστο αντιολισθητικό υλικό. Όλοι οι δρόμοι στην Ευρώπη το χρησιμοποιούνε, αλλά και σε δάπεδα γηπέδων κ.λ.π.. Ίσως μέρος από τον χάλυβα που βγήκε μέσα από τις σκωρίες να το χρησιμοποιήσατε στα σπίτια σας κατά το κτίσιμο. Μη φοβάστε, δεν θα πάθετε τίποτα, μόνο να θυμάστε ότι οι χαλυβουργίες είναι οι κατεξοχήν μονάδες αξιοποίησης και ανακύκλωσης σε όλο τον κόσμο και χωρίς αυτές κύριε Δαμαλίτη τη μηχανή του τρεχαντηριού σου θα την είχες ακόμη στο σπίτι σου, στο σαλόνι, γιατί φυσικά δεν θα σου επιτρέπανε να την αφήσεις όπου ήθελες και να μολύνει τη γη μας. Ούτε το παλιό σου αυτοκίνητο. Και να ξέρεις ότι οι τσιγγάνοι που σου πήραν το δημοτικό νερό μαζεύουν όλα τα άχρηστα αντικείμενα της χώρας, είναι οι πραγματικοί οικολόγοι. Αλλά για τις κοινωνικές σου απόψεις για την ‘τσιγγάνικη φυλή’ στα είπε μια χαρά ο συνάδελφός σου κύριος Κατσαΐτης αν και σε πολύ ήπιο, ‘συναδελφικό τόνο’.
Οι εργαζόμενοι σε Χαλυβουργίες, Τσιμεντάδικα, ΔΕΗ, ΧΥΤΑ, Διυλιστήρια κ.λ.π., δηλαδή στους κύριους χώρους πιθανής παραγωγής διοξίνης, αισθανόμαστε ιδιαίτερα υπερήφανοι που σας παραδίδουμε άριστα προς χρήση προϊόντα (έστω και με κίνδυνο της ζωής μας όπως εσείς νομίζετε), παίρνουμε από το νόμο ανθυγιεινό επίδομα, έχουμε τις συνδικαλιστικές και επαγγελματικές μας ενώσεις και δεν χρειαζόμαστε ούτε καν τη συμπάθιά σας.
...................................................
Να κύριοι τι εννοώ ότι είστε αναρμόδιοι ως εκ των ειδικοτήτων σας για να μιλάτε για τέτοια πράγματα και για να σας δείξω γιατί άφοβα χειριζόμαστε τα απόβλητα με διοξίνες (και γω φυσικά):
Γράψατε ότι μία ημερήσια δόση διοξίνης της τάξης των 240 pg την ημέρα για ένα άτομο μέσου βάρους είναι ανεκτή. Αυτό μεταφράζεται σε 0.24 ng την ημέρα. Ας πάρουμε ένα οποιοδήποτε στερεό απόβλητο με διοξίνη 24 ng ανά κιλό αποβλήτου, που είναι πάρα πάρα πολύ μεγάλο ποσό. Άρα πρέπει το άτομο αυτό να τρώει (όχι να διαβάζει) και να χωνεύει καλά 10 γραμμάρια απόβλητο κάθε μέρα χωρίς να παθαίνει τίποτα. Δεδομένου όμως ότι η διοξίνη φεύγει και με τα περιττώματα μάλλον θα πρέπει να τρώει πολύ περισσότερο απόβλητο για να του μείνει κάτι! Δηλαδή δεν θα έδινε σημασία, αν κάθε πρωί με τον καφέ μάσαγε και ένα φλιτζανάκι απόβλητο! Αυτό μας λέτε και συμφωνώ. Από το δέρμα και την αναπνοή δεν μπαίνει εύκολα διοξίνη στο σώμα.
Λοιπόν με μια κοινότατη μάσκα σκόνης και μία λευκή φόρμα φτηνότατη, έτσι για να προστατεύετε περισσότερο τα ρούχα σας, θα διαπιστώσετε ότι δουλεύοντας οκτάωρο (π.χ. οδηγός μπουλντόζας) μέσα στο απόβλητο θα έχετε εισπνεύσει ή καταπιεί περίπου 10 γραμμάρια σκόνης το χρόνο. Δηλαδή ένα τίποτα. Γι’ αυτό δουλεύουμε πάνω στα απόβλητα αυτού του είδους. Πόσο μάλλον όταν πάρουμε σοβαρά και σωστά μέτρα προφύλαξης και όχι αυτά τα τελείως στοιχειώδη.
Μακροχρόνια είναι τα προβλήματα της διοξίνης, όπως και του παλιού φλιτ (DDT) λόγω του μεγάλου χρόνου υποδιπλασιασμού τους, γι’ αυτό και καταργήθηκε η παραγωγή τους. Θανάσιμο πρόβλημα και κίνδυνος μεγάλης άμεσης καταστροφής και μακροχρόνιων συνεπειών υπήρξε στα εργοστάσια παραγωγής καθαρής διοξίνης εξ ου και το ατύχημα SEVEZO.
Σήμερα που διαθέτουμε πολύ καλά όργανα ανάλυσης διοξίνης έχουν εντοπιστεί όλες οι παραγωγικές διαδικασίες που ευνοούν την παραγωγή διοξινών, έχουν μετρηθεί και λαμβάνονται μέτρα περιορισμού αλλά και πλήρους εξάλειψης.
.............................................
Απόδειξη λοιπόν της περιβαλλοντικής καταστροφής στην Ερμιόνη κατά τα δύο blog είναι ...η όντως περιβαλλοντική καταστροφή στους Ταγαράδες!
Αλλά ας δούμε τι είναι οι Ταγαράδες και τι έγινε εκεί.
Οι Ταγαράδες είναι μια τοποθεσία όπου βρίσκεται η δεύτερη μεγάλη χωματερή της Ελλάδας, η οποία δεν διαφέρει και πολύ από αυτήν των Λιοσίων στην Αθήνα, αφού δέχεται τα απόβλητα του νομού Θεσσαλονίκης. Δέχεται ουσιαστικά επί χρόνια τα απορρίμματα (στην πράξη ό,τι μπορεί να πεταχτεί από βιομηχανία, βιοτεχνία, νοικοκυριά) τα οποία στρώνονται σε ύψος 4 μέτρων και μετά καλύπτονται με παχύ στρώμα χώματος. Είναι δηλαδή ΧΥΤΑ. Το ύψος σε ορισμένα σημεία ξεπερνάει τα 80 μέτρα και περιέχει εκατοντάδες χιλιάδες τόνους απορριμμάτων, ίσως και εκατομμύρια, εντός των οποίων παράγεται συνέχεια μεθάνιο σε πολύ μεγάλες ποσότητες. Κατά μία εκδοχή κάποιοι πήγαν και τρύπησαν σε βάθος για να αντλούν το μεθάνιο και κάπως έτσι έπιασε φωτιά. Έκαιγε περίπου δέκα μέρες μέχρι βάθος 60 μέτρων λόγω και του μεθανίου, καταρρεύσανε τα πρανή, ζουμιά ξεχυθήκανε σε απόσταση χιλιομέτρων, ο καπνός έπνιγε όλα τα γύρω χωριά και παρ’ όλη τη χρήση πυροσβεστικών αεροπλάνων η φωτιά έσβησε πολύ δύσκολα. Η φωτιά πολλές φορές ήταν εξωτερική και πολύ υψηλής θερμοκρασίας, που ευνοεί πολύ την παραγωγή διοξινών.
Χαρακτηρίστηκε από τον τότε επίτροπο κ. Δήμα ως «περιβαλλοντική καταστροφή». Έκανε μετρήσεις η υπηρεσία περιβάλλοντος του ΥΠΕΧΩΔΕ στην ευρύτερη περιοχή, βρήκε αύξηση ρύπων και σωματιδίων, όμως σε επίπεδο που δεν απαγόρευαν την ανθρώπινη δράση και έδωσε τη χωματερή σε κανονική λειτουργία. Φυσικά βγήκε διοξίνη και σε ορισμένα ζώα μιας κτηνοτροφικής μονάδας σε απόσταση 1000 μέτρων βρέθηκε διοξίνη πέραν των επιτρεπομένων ορίων. Το αντίθετο θα ήταν θαύμα. Έχουμε ως κράτος εμπειρία και πολύ καλά ιδρύματα (ΕΜΠ, ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ κ.λ.π.) να χειριστούν θέματα διοξινών με ψυχραιμία και η green peace νουθετεί και επισημαίνει, δεν κινδυνολογεί.
Ακολούθησε έρευνα με δείγματα σε 25 μονάδες ζώων σε ακτίνα μέχρι 5000 μέτρα, στο γάλα, στον καρπό της ελιάς. Βρέθηκαν μικροποσότητες στο γάλα και στον καρπό οι οποίες όμως πολύ γρήγορα έπεσαν σε επίπεδα κανονικά και επιτράπηκε η διαχείρισή τους. Στο έδαφος γύρω από την χωματερή δεν παρατηρήθηκε διοξίνη. Έτσι μετά από ορισμένες μέρες καραντίνας η περιοχή επανήλθε στους ρυθμούς της και η χωματερή στη λειτουργία της.
Έχει αυτό καμία σχέση με τους λίγους τόνους σκουπιδιών που κάηκαν και μάλιστα βουβά στην Ερμιόνη;
Μπορεί ακόμη και ο ποιο απλός άνθρωπος να συμπεράνει ότι οι πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος είναι ότι η παραγωγή διοξινών στην χωματερή της Ερμιόνης ήταν το ένα εκατομμυριοστό ή δισεκατομμυριοστό αυτής των Ταγαράδων.
Ο κουτός βέβαια άνθρωπος θα βγάλει και το συμπέρασμα ότι μπορεί να καίει άφοβα τα σκουπίδια της Ερμιόνης. Τι να του κάνουμε;
Φυσικά καμία σχέση δεν υπάρχει, γι’ αυτό και οι ιδιοκτήτες των blog δεν είχαν κανένα πρόβλημα να επισκέπτονται τους χώρους όλων των χωματερών (ομοίως και εγώ θα παρέμενα επί μέρες εκεί), να λένε στον Δήμο Ερμιόνης να βάλει φύλακες, ή η αρμοδία Σύμβουλος να πάει να φυλάει τη χωματερή, οι πυροσβέστες και οι υπάλληλοι του Δήμου Ερμιόνης να τσαλαβουτάνε για να σβήσουν τη φωτιά και να φυλάνε τον χώρο, οι δε οικολόγοι να καλούν τον κόσμο σε χώρο χωματερής για εκδήλωση - διαμαρτυρία. Πώς όλοι αυτοί κυκλοφορούν μέσα στη καρδιά του «νέφους της διοξίνης» και στο κέντρο της οικολογικής καταστροφής; Τόσο δεν φοβούνται τις διοξίνες;
Αφού ζητάτε μετά από κάθε φωτιά οπουδήποτε, μετά από, δεν ξέρω και γω, πιο φαινόμενο να έρχεται το κράτος και να κάνει ειδική έρευνα σε όλη την επαρχία για να σας διαφυλάξει την υγεία σας, και μετά από λίγες μέρες φτου και από την αρχή, ερωτώ: Μετά την είσοδο στην καρδιά της «περιβαλλοντικής καταστροφής» κάνατε ανάλυση διοξινών στο αίμα σας για να διασφαλίσετε την υγεία σας; Εδώ παθαίνετε κύριε Δαμαλίτη σοκ από την ανάγνωση για διοξίνες, αναλύσεις κάνατε; Αν όχι, εσείς που μας έχετε βομβαρδίσει με ‘γραπτές διοξίνες’ με απλά λόγια μας λέτε ότι μόνο για την υγεία του κόσμου δεν νοιάζεστε, αφού δεν νοιαστήκατε για την δική σας.
Πέραν αυτών ας μου πείτε κάθε πότε πρέπει να περνάω από τον τοπικό παρατηρητή οικολογίας Ερμιονίδας για να του αναφέρω τι έκανα για το περιβάλλον, τι εθελοντική δουλειά προσέφερα στον τόπο μου και τι έγραψα για να το εγκρίνει.
Επιπλέον υπενθυμίζω σ’ όλους τους συμπατριώτες να μην σχολιάζουμε με κανένα τρόπο οποιαδήποτε ατομικότητα ή συλλογικότητα αυτοαποκαλείται οικολογική (παλιά αυτό απαγορευότανε για σοσιαλιστική), διότι εξ ορισμού νοιάζεται για το περιβάλλον πολύ περισσότερο από μας και από κάθε καλλιεργητή που έχει στο νου του και το εισόδημά του, και όχι για την προσωπική ή πολιτική παρουσία της. Αν όμως είναι εκκλησιαστική, κοινοβουλευτική, δημοτική, κ.λ.π. ελεύθερα!
Δυστυχώς, η οικολογική ιδέα ως εργαλείο πολιτικής διαβολής και υπο-λανθάνουσας πολιτικοκοινωνικής παρουσίας με κάκιστη χρήση των νέων μέσων επικοινωνίας.
.................................................
Και λίγα σχετικά με τη χωματερή Ερμιόνης και την καύση των σκουπιδιών:
Η χωματερή έχει επισήμως κλείσει. Κλείσει σημαίνει ότι πρέπει να σφραγιστεί πλήρως ώστε να μη μπορεί να περάσει κανένα φορτίο. Αυτό σημαίνει να φραχθεί η είσοδος με ογκόλιθους.
Πού θα πάνε τα σκουπίδια; Πρέπει να μείνουν αιωνίως σπίτι μας! Δηλαδή να τα παίρνουμε και να τα πετάμε στους δρόμους στα χωράφια στη θάλασσα.
Γι’ αυτό ο Δήμος για λόγους δημοσίου συμφέροντος τα πετάει παράνομα στην παλιά χωματερή, αφού άλλη λύση αυτή την στιγμή δεν υπάρχει. Αν δεν τα πάει ο Δήμος εκεί θα τα πηγαίνει ο κάθε νοικοκύρης μόνος του. Άρα στην πράξη λειτουργεί η χωματερή και πρέπει το κράτος (όχι ο Δήμος Ερμιόνης) να πληρώνει 34000 € πρόστιμο για κάθε μέρα παράνομης λειτουργίας.
Στη χωματερή πάντα μπαίνανε και μπαίνουν πολλά άτομα που μεταφέρουν μπάζια, σκουπίδια με οποιοδήποτε μέσο. Στην περίπτωση που υπάρχει φωτιά ή άλλο συμβάν είναι φυσικό να την επισκεφτούν πολίτες που ανησυχούν για την υγεία και το περιβάλλον.
Η κανονική ή παράνομη λειτουργία της χωματερής δημιουργεί με το χρόνο μεγάλο όγκο σκουπιδιών και ιδιαίτερα το καλοκαίρι μυρίζει και ενοχλεί όλους σε μεγάλη ακτίνα γύρω της. Συγχρόνως είναι μια μεγάλη εστία μόλυνσης.
Η καύση όμως των σκουπιδιών ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ από τον νόμο.
Παρ’ όλα αυτά, χρόνια τώρα τα σκουπίδια καίγονται και πυρπολούν και τη γύρω περιοχή. Δυστυχώς, αν και πολλοί είναι οι πιθανοί ‘εμπρηστές’ των σκουπιδιών, ο εμπρηστής ποτέ δεν εντοπίζεται. Οι τελευταίοι που μπορούν να ενοχοποιηθούν είναι οι πολίτες που ενδιαφέρονται για την υγεία και το περιβάλλον, όπως και η αυτόματη ανάφλεξη που τον χειμώνα τουλάχιστον είναι εξαιρετικά σπάνιο να συμβεί.
Κανένας δεν μπορεί να αποφασίσει την καύση των σκουπιδιών, πόσο μάλλον ο Δήμος, επειδή κάπου διάβασε ότι δεν είναι και τόσο επικίνδυνοι οι ρύποι που παράγονται, ή ακόμη και αν η υγειονομική υπηρεσία πει ότι καλύτερα για την υγεία είναι να τα κάψουμε. Χρειάζεται προφανώς άδεια εισαγγελέα γιατί η πράξη αυτή καθ’ αυτή είναι παράνομη.
.............................
Έρρωσθε,
Βασίλης Γκάτσος
15-01-10
Έδωσα μία καθησυχαστική γνώμη με απλά λόγια (ως χημικός στο επάγγελμα) που έχει επαγγελματικά ασχοληθεί με το θέμα της παραγωγής διοξινών, νομοθεσίας, οδηγιών Ε.Κ. κ.λ.π. αλλά και από τους λίγους που έχει εμπειρία αναλύσεων διοξινών σε αέριες εκπομπές και σε στερεά υλικά.
Είπα ότι ο τύπος των σκουπιδιών και η πολύ μικρή ποσότητά τους δεν δικαιολογούν με τίποτα τα περί «νέφους διοξίνης» ή «περιβαλλοντικής καταστροφής». Η περιβαλλοντική επίπτωση στο χώρο της φωτιάς και στη γύρω περιοχή φυσικά μόνον με πλήθος αναλύσεων μπορεί να τεκμηριωθεί, να αξιολογηθεί από αρμόδια υπηρεσία και να ληφθούν μέτρα.
Οι μετρήσεις που έχουν γίνει στα ελληνικά τρόφιμα που φυσικά προέρ-χονται από τυχαίους τόπους δείχνουν ότι η χώρα μας είναι πολύ καλύτερα ως προς τις διοξίνες από όλη την Ευρώπη, γι’ αυτό είπα να τρώτε άφοβα προϊόντα της Ερμιονίδας φυσικά με τον αυτονόητο περιορισμό ότι νόμος απαγορεύει την καλλιέργεια και τη βοσκή όχι μόνον εντός χωματερών αλλά και σε απόσταση από αυτές όπως και σε ορισμένη απόσταση από κεντρικούς δρόμους. Άλλωστε και μετρήσεις που έχουν γίνει σε σχετικά μεγαλύτερες χωματερές διαπιστώνουν φυσικά μεγάλη ρύπανση στο χώρο της χωματερής αλλά εκτός αυτού πολύ γρήγορα η ρύπανση του επιφανειακού εδάφους περιορίζεται, όσο φεύγουμε από την εστία.
Ας προστεθεί εδώ ότι οι διοξίνες περνούν στο ανθρώπινο οργανισμό από την τροφική αλυσίδα και ελάχιστα από τον δέρμα ή τον αέρα.
Αυτό δεν άρεσε στον ιδιοκτήτη blog κύριο Δαμαλίτη Σταμάτη και μη έχοντας στα χέρια του κανένα τεκμήριο οικολογικής καταστροφής, στήριξε την απόδειξη της οικολογικής καταστροφής στο συνάδελφό του κύριο Κατσαΐτη επίσης ιδιοκτήτη blog. Η απόδειξη ήταν όχι μετρήσεις ή τεκμήρια της περιοχής μας, αλλά η περιβαλλοντική καταστροφή και η έκλυση διοξίνης στη φωτιά των Ταγαράδων αλλά και όσα γενικώς λέει η green peace για την επικινδυνότητα των διοξινών την οποία βέβαια δεν αμφισβητεί κανένας επιστημονικός φορέας, χωρίς να μας το πει η εν λόγω οργάνωση η οποία βέβαια δεν είναι και το άπαν της οικολογίας.
Μαζί βέβαια με ‘τις αποδείξεις του’ απορρίπτει και την επιστημονική μου κατάρτιση όπως και κάθε επιστήμονα.
Ως επιστήμονας δέχομαι την αμφισβήτηση και την απόρριψη (η αμφισ-βήτηση είναι ουσιαστικό της επιστήμης και όχι της πίστης σε μία ιδέα) αλλά ας μου επιτραπεί να αμφιβάλλω αν μπορούν να διαβάσουν και κατανοήσουν τέτοια δύσκολα ακόμη και για επιστήμονες θέματα. Περιέργως όμως αναζητούν στήριξη των απόψεών τους περί οικολογικής καταστροφής σε επιστήμονες και επιστημονικές μελέτες και όχι στις επαγγελματικές τους τάξεις. Αν βρουν σύμφωνες με τις απόψεις τους, τότε να οι καλοί επιστήμονες και οι μελέτες, αυτοί μας κάνουνε. Εκ των υστέρων διαπιστούται ότι την ίδια λογική έχει και ο Δήμαρχος Ερμιόνης ο οποίος θεώρησε καλόν να επισυνάψει το γραπτό μου ως αποδεικτικό προφανώς στοιχείο (να αποδείξει άραγε τι;) σε έγγραφη καταγγελία κατά καθηγητού δημοσίας εκπαίδευσης! Συγχρόνως ο κύριος Δαμαλίτης αναζητούσε άλλους χημικούς για να του τα πουν καλύτερα, δηλαδή όπως θέλει αυτός! Ω! Καιροί! Ω! Ήθη!
Τελευταία μας λέει ο κύριος Δαμαλίτης ότι έπαθε και σοκ(!) όταν διάβασε για τον σωρό των αποβλήτων της Ελληνικής Χαλυβουργίας σε κείμενο της green peace του 1999 που του προμήθευσε ο συνάδελφος από το Blog! Τέτοια ευαισθησία!
Αυτά κύριοι είναι γνωστά χρόνια (στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ΥΠΕΧΩΔΕ, τοπικές αρχές κ.λ.π.) και από τότε μέχρι τώρα έχουν γίνει ένα σωρό πράγματα, δούλεψαν εκεί επί χρόνια εργαζόμενοι (επί του σωρού) και ένα μεγάλο μέρος των σκωριών έχει χρησιμοποιηθεί στην επίστρωση της Αττικής οδού, γιατί είναι άριστο αντιολισθητικό υλικό. Όλοι οι δρόμοι στην Ευρώπη το χρησιμοποιούνε, αλλά και σε δάπεδα γηπέδων κ.λ.π.. Ίσως μέρος από τον χάλυβα που βγήκε μέσα από τις σκωρίες να το χρησιμοποιήσατε στα σπίτια σας κατά το κτίσιμο. Μη φοβάστε, δεν θα πάθετε τίποτα, μόνο να θυμάστε ότι οι χαλυβουργίες είναι οι κατεξοχήν μονάδες αξιοποίησης και ανακύκλωσης σε όλο τον κόσμο και χωρίς αυτές κύριε Δαμαλίτη τη μηχανή του τρεχαντηριού σου θα την είχες ακόμη στο σπίτι σου, στο σαλόνι, γιατί φυσικά δεν θα σου επιτρέπανε να την αφήσεις όπου ήθελες και να μολύνει τη γη μας. Ούτε το παλιό σου αυτοκίνητο. Και να ξέρεις ότι οι τσιγγάνοι που σου πήραν το δημοτικό νερό μαζεύουν όλα τα άχρηστα αντικείμενα της χώρας, είναι οι πραγματικοί οικολόγοι. Αλλά για τις κοινωνικές σου απόψεις για την ‘τσιγγάνικη φυλή’ στα είπε μια χαρά ο συνάδελφός σου κύριος Κατσαΐτης αν και σε πολύ ήπιο, ‘συναδελφικό τόνο’.
Οι εργαζόμενοι σε Χαλυβουργίες, Τσιμεντάδικα, ΔΕΗ, ΧΥΤΑ, Διυλιστήρια κ.λ.π., δηλαδή στους κύριους χώρους πιθανής παραγωγής διοξίνης, αισθανόμαστε ιδιαίτερα υπερήφανοι που σας παραδίδουμε άριστα προς χρήση προϊόντα (έστω και με κίνδυνο της ζωής μας όπως εσείς νομίζετε), παίρνουμε από το νόμο ανθυγιεινό επίδομα, έχουμε τις συνδικαλιστικές και επαγγελματικές μας ενώσεις και δεν χρειαζόμαστε ούτε καν τη συμπάθιά σας.
...................................................
Να κύριοι τι εννοώ ότι είστε αναρμόδιοι ως εκ των ειδικοτήτων σας για να μιλάτε για τέτοια πράγματα και για να σας δείξω γιατί άφοβα χειριζόμαστε τα απόβλητα με διοξίνες (και γω φυσικά):
Γράψατε ότι μία ημερήσια δόση διοξίνης της τάξης των 240 pg την ημέρα για ένα άτομο μέσου βάρους είναι ανεκτή. Αυτό μεταφράζεται σε 0.24 ng την ημέρα. Ας πάρουμε ένα οποιοδήποτε στερεό απόβλητο με διοξίνη 24 ng ανά κιλό αποβλήτου, που είναι πάρα πάρα πολύ μεγάλο ποσό. Άρα πρέπει το άτομο αυτό να τρώει (όχι να διαβάζει) και να χωνεύει καλά 10 γραμμάρια απόβλητο κάθε μέρα χωρίς να παθαίνει τίποτα. Δεδομένου όμως ότι η διοξίνη φεύγει και με τα περιττώματα μάλλον θα πρέπει να τρώει πολύ περισσότερο απόβλητο για να του μείνει κάτι! Δηλαδή δεν θα έδινε σημασία, αν κάθε πρωί με τον καφέ μάσαγε και ένα φλιτζανάκι απόβλητο! Αυτό μας λέτε και συμφωνώ. Από το δέρμα και την αναπνοή δεν μπαίνει εύκολα διοξίνη στο σώμα.
Λοιπόν με μια κοινότατη μάσκα σκόνης και μία λευκή φόρμα φτηνότατη, έτσι για να προστατεύετε περισσότερο τα ρούχα σας, θα διαπιστώσετε ότι δουλεύοντας οκτάωρο (π.χ. οδηγός μπουλντόζας) μέσα στο απόβλητο θα έχετε εισπνεύσει ή καταπιεί περίπου 10 γραμμάρια σκόνης το χρόνο. Δηλαδή ένα τίποτα. Γι’ αυτό δουλεύουμε πάνω στα απόβλητα αυτού του είδους. Πόσο μάλλον όταν πάρουμε σοβαρά και σωστά μέτρα προφύλαξης και όχι αυτά τα τελείως στοιχειώδη.
Μακροχρόνια είναι τα προβλήματα της διοξίνης, όπως και του παλιού φλιτ (DDT) λόγω του μεγάλου χρόνου υποδιπλασιασμού τους, γι’ αυτό και καταργήθηκε η παραγωγή τους. Θανάσιμο πρόβλημα και κίνδυνος μεγάλης άμεσης καταστροφής και μακροχρόνιων συνεπειών υπήρξε στα εργοστάσια παραγωγής καθαρής διοξίνης εξ ου και το ατύχημα SEVEZO.
Σήμερα που διαθέτουμε πολύ καλά όργανα ανάλυσης διοξίνης έχουν εντοπιστεί όλες οι παραγωγικές διαδικασίες που ευνοούν την παραγωγή διοξινών, έχουν μετρηθεί και λαμβάνονται μέτρα περιορισμού αλλά και πλήρους εξάλειψης.
.............................................
Απόδειξη λοιπόν της περιβαλλοντικής καταστροφής στην Ερμιόνη κατά τα δύο blog είναι ...η όντως περιβαλλοντική καταστροφή στους Ταγαράδες!
Αλλά ας δούμε τι είναι οι Ταγαράδες και τι έγινε εκεί.
Οι Ταγαράδες είναι μια τοποθεσία όπου βρίσκεται η δεύτερη μεγάλη χωματερή της Ελλάδας, η οποία δεν διαφέρει και πολύ από αυτήν των Λιοσίων στην Αθήνα, αφού δέχεται τα απόβλητα του νομού Θεσσαλονίκης. Δέχεται ουσιαστικά επί χρόνια τα απορρίμματα (στην πράξη ό,τι μπορεί να πεταχτεί από βιομηχανία, βιοτεχνία, νοικοκυριά) τα οποία στρώνονται σε ύψος 4 μέτρων και μετά καλύπτονται με παχύ στρώμα χώματος. Είναι δηλαδή ΧΥΤΑ. Το ύψος σε ορισμένα σημεία ξεπερνάει τα 80 μέτρα και περιέχει εκατοντάδες χιλιάδες τόνους απορριμμάτων, ίσως και εκατομμύρια, εντός των οποίων παράγεται συνέχεια μεθάνιο σε πολύ μεγάλες ποσότητες. Κατά μία εκδοχή κάποιοι πήγαν και τρύπησαν σε βάθος για να αντλούν το μεθάνιο και κάπως έτσι έπιασε φωτιά. Έκαιγε περίπου δέκα μέρες μέχρι βάθος 60 μέτρων λόγω και του μεθανίου, καταρρεύσανε τα πρανή, ζουμιά ξεχυθήκανε σε απόσταση χιλιομέτρων, ο καπνός έπνιγε όλα τα γύρω χωριά και παρ’ όλη τη χρήση πυροσβεστικών αεροπλάνων η φωτιά έσβησε πολύ δύσκολα. Η φωτιά πολλές φορές ήταν εξωτερική και πολύ υψηλής θερμοκρασίας, που ευνοεί πολύ την παραγωγή διοξινών.
Χαρακτηρίστηκε από τον τότε επίτροπο κ. Δήμα ως «περιβαλλοντική καταστροφή». Έκανε μετρήσεις η υπηρεσία περιβάλλοντος του ΥΠΕΧΩΔΕ στην ευρύτερη περιοχή, βρήκε αύξηση ρύπων και σωματιδίων, όμως σε επίπεδο που δεν απαγόρευαν την ανθρώπινη δράση και έδωσε τη χωματερή σε κανονική λειτουργία. Φυσικά βγήκε διοξίνη και σε ορισμένα ζώα μιας κτηνοτροφικής μονάδας σε απόσταση 1000 μέτρων βρέθηκε διοξίνη πέραν των επιτρεπομένων ορίων. Το αντίθετο θα ήταν θαύμα. Έχουμε ως κράτος εμπειρία και πολύ καλά ιδρύματα (ΕΜΠ, ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ κ.λ.π.) να χειριστούν θέματα διοξινών με ψυχραιμία και η green peace νουθετεί και επισημαίνει, δεν κινδυνολογεί.
Ακολούθησε έρευνα με δείγματα σε 25 μονάδες ζώων σε ακτίνα μέχρι 5000 μέτρα, στο γάλα, στον καρπό της ελιάς. Βρέθηκαν μικροποσότητες στο γάλα και στον καρπό οι οποίες όμως πολύ γρήγορα έπεσαν σε επίπεδα κανονικά και επιτράπηκε η διαχείρισή τους. Στο έδαφος γύρω από την χωματερή δεν παρατηρήθηκε διοξίνη. Έτσι μετά από ορισμένες μέρες καραντίνας η περιοχή επανήλθε στους ρυθμούς της και η χωματερή στη λειτουργία της.
Έχει αυτό καμία σχέση με τους λίγους τόνους σκουπιδιών που κάηκαν και μάλιστα βουβά στην Ερμιόνη;
Μπορεί ακόμη και ο ποιο απλός άνθρωπος να συμπεράνει ότι οι πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος είναι ότι η παραγωγή διοξινών στην χωματερή της Ερμιόνης ήταν το ένα εκατομμυριοστό ή δισεκατομμυριοστό αυτής των Ταγαράδων.
Ο κουτός βέβαια άνθρωπος θα βγάλει και το συμπέρασμα ότι μπορεί να καίει άφοβα τα σκουπίδια της Ερμιόνης. Τι να του κάνουμε;
Φυσικά καμία σχέση δεν υπάρχει, γι’ αυτό και οι ιδιοκτήτες των blog δεν είχαν κανένα πρόβλημα να επισκέπτονται τους χώρους όλων των χωματερών (ομοίως και εγώ θα παρέμενα επί μέρες εκεί), να λένε στον Δήμο Ερμιόνης να βάλει φύλακες, ή η αρμοδία Σύμβουλος να πάει να φυλάει τη χωματερή, οι πυροσβέστες και οι υπάλληλοι του Δήμου Ερμιόνης να τσαλαβουτάνε για να σβήσουν τη φωτιά και να φυλάνε τον χώρο, οι δε οικολόγοι να καλούν τον κόσμο σε χώρο χωματερής για εκδήλωση - διαμαρτυρία. Πώς όλοι αυτοί κυκλοφορούν μέσα στη καρδιά του «νέφους της διοξίνης» και στο κέντρο της οικολογικής καταστροφής; Τόσο δεν φοβούνται τις διοξίνες;
Αφού ζητάτε μετά από κάθε φωτιά οπουδήποτε, μετά από, δεν ξέρω και γω, πιο φαινόμενο να έρχεται το κράτος και να κάνει ειδική έρευνα σε όλη την επαρχία για να σας διαφυλάξει την υγεία σας, και μετά από λίγες μέρες φτου και από την αρχή, ερωτώ: Μετά την είσοδο στην καρδιά της «περιβαλλοντικής καταστροφής» κάνατε ανάλυση διοξινών στο αίμα σας για να διασφαλίσετε την υγεία σας; Εδώ παθαίνετε κύριε Δαμαλίτη σοκ από την ανάγνωση για διοξίνες, αναλύσεις κάνατε; Αν όχι, εσείς που μας έχετε βομβαρδίσει με ‘γραπτές διοξίνες’ με απλά λόγια μας λέτε ότι μόνο για την υγεία του κόσμου δεν νοιάζεστε, αφού δεν νοιαστήκατε για την δική σας.
Πέραν αυτών ας μου πείτε κάθε πότε πρέπει να περνάω από τον τοπικό παρατηρητή οικολογίας Ερμιονίδας για να του αναφέρω τι έκανα για το περιβάλλον, τι εθελοντική δουλειά προσέφερα στον τόπο μου και τι έγραψα για να το εγκρίνει.
Επιπλέον υπενθυμίζω σ’ όλους τους συμπατριώτες να μην σχολιάζουμε με κανένα τρόπο οποιαδήποτε ατομικότητα ή συλλογικότητα αυτοαποκαλείται οικολογική (παλιά αυτό απαγορευότανε για σοσιαλιστική), διότι εξ ορισμού νοιάζεται για το περιβάλλον πολύ περισσότερο από μας και από κάθε καλλιεργητή που έχει στο νου του και το εισόδημά του, και όχι για την προσωπική ή πολιτική παρουσία της. Αν όμως είναι εκκλησιαστική, κοινοβουλευτική, δημοτική, κ.λ.π. ελεύθερα!
Δυστυχώς, η οικολογική ιδέα ως εργαλείο πολιτικής διαβολής και υπο-λανθάνουσας πολιτικοκοινωνικής παρουσίας με κάκιστη χρήση των νέων μέσων επικοινωνίας.
.................................................
Και λίγα σχετικά με τη χωματερή Ερμιόνης και την καύση των σκουπιδιών:
Η χωματερή έχει επισήμως κλείσει. Κλείσει σημαίνει ότι πρέπει να σφραγιστεί πλήρως ώστε να μη μπορεί να περάσει κανένα φορτίο. Αυτό σημαίνει να φραχθεί η είσοδος με ογκόλιθους.
Πού θα πάνε τα σκουπίδια; Πρέπει να μείνουν αιωνίως σπίτι μας! Δηλαδή να τα παίρνουμε και να τα πετάμε στους δρόμους στα χωράφια στη θάλασσα.
Γι’ αυτό ο Δήμος για λόγους δημοσίου συμφέροντος τα πετάει παράνομα στην παλιά χωματερή, αφού άλλη λύση αυτή την στιγμή δεν υπάρχει. Αν δεν τα πάει ο Δήμος εκεί θα τα πηγαίνει ο κάθε νοικοκύρης μόνος του. Άρα στην πράξη λειτουργεί η χωματερή και πρέπει το κράτος (όχι ο Δήμος Ερμιόνης) να πληρώνει 34000 € πρόστιμο για κάθε μέρα παράνομης λειτουργίας.
Στη χωματερή πάντα μπαίνανε και μπαίνουν πολλά άτομα που μεταφέρουν μπάζια, σκουπίδια με οποιοδήποτε μέσο. Στην περίπτωση που υπάρχει φωτιά ή άλλο συμβάν είναι φυσικό να την επισκεφτούν πολίτες που ανησυχούν για την υγεία και το περιβάλλον.
Η κανονική ή παράνομη λειτουργία της χωματερής δημιουργεί με το χρόνο μεγάλο όγκο σκουπιδιών και ιδιαίτερα το καλοκαίρι μυρίζει και ενοχλεί όλους σε μεγάλη ακτίνα γύρω της. Συγχρόνως είναι μια μεγάλη εστία μόλυνσης.
Η καύση όμως των σκουπιδιών ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ από τον νόμο.
Παρ’ όλα αυτά, χρόνια τώρα τα σκουπίδια καίγονται και πυρπολούν και τη γύρω περιοχή. Δυστυχώς, αν και πολλοί είναι οι πιθανοί ‘εμπρηστές’ των σκουπιδιών, ο εμπρηστής ποτέ δεν εντοπίζεται. Οι τελευταίοι που μπορούν να ενοχοποιηθούν είναι οι πολίτες που ενδιαφέρονται για την υγεία και το περιβάλλον, όπως και η αυτόματη ανάφλεξη που τον χειμώνα τουλάχιστον είναι εξαιρετικά σπάνιο να συμβεί.
Κανένας δεν μπορεί να αποφασίσει την καύση των σκουπιδιών, πόσο μάλλον ο Δήμος, επειδή κάπου διάβασε ότι δεν είναι και τόσο επικίνδυνοι οι ρύποι που παράγονται, ή ακόμη και αν η υγειονομική υπηρεσία πει ότι καλύτερα για την υγεία είναι να τα κάψουμε. Χρειάζεται προφανώς άδεια εισαγγελέα γιατί η πράξη αυτή καθ’ αυτή είναι παράνομη.
.............................
Έρρωσθε,
Βασίλης Γκάτσος
15-01-10
Πέμπτη 7 Ιανουαρίου 2010
Καποδίστριας ΙΙ
Πολλοί θεωρούν σχεδόν βέβαιο ότι στην Ερμιονίδα ο Καποδίστριας ΙΙ θα δημιουργήσει έναν και μόνο Δήμο, Δήμο Ερμιονίδας ή Δήμο Μάσσητος. Ουσιαστικά την επαρχία θα την κάνει Δήμο.
Δυό λόγια και από την πλευρά μου για μία πτυχή, σημαντική κατά την γνώμη μου, του θέματος.
Εχει να κάνει με τα Τοπικά Διαμερίσματα και τα Τοπικά Συμβούλια.
Στον σημερινό Δήμο Κρανιδίου υπάρχουν πέντε Δημοτικά Διαμερίσματα: Δίδυμα, Πόρτο Χέλι, Κοιλάδα, Φούρνοι και Κρανίδι.
Από αυτά όμως τα 4 διαθέτουν Τοπικά Συμβούλια, ενώ, το Κρανίδι, η έδρα του Δήμου, δεν διαθέτει!
Αυτό με την σειρά του σημαίνει ότι οι κάτοικοι των Διδύμων, της Κοιλάδας, των Φούρνων και του Πορτο-Χελίου δέχονται τις υπηρεσίες του Δήμου μέσω των Τοπικών Συμβουλίων και του Δημοτικού Διαμερίσματος, ενώ οι κάτοικοι του Κρανιδίου τις δέχονται άμεσα από τον Δήμο και από το Δημοτικό Συμβούλιο, και χωρίς την μεσολάβηση κανενός Τοπικού Συμβουλίου ή κανενός Δημοτικού Διαμερίσματος.
Αυτό με την σειρά του έχει ως αποτέλεσμα οι δημοτικοί σύμβουλοι, το δημοτικό συμβούλιο και ο Δήμος γενικότερα, να έχουν και ρόλο τοπικού συμβούλου και τοπικού συμβουλίου, αντίστοιχα.
Και να ολισθαίνουν, εκ των πραγμάτων, λίγο ή πολύ, σε ρόλο Τοπικού Συμβουλίου Κρανιδίου ή Δημοτικού Διαμερίσματος Κρανιδίου.
Κατάσταση που οδηγεί σε δεύτερη μοίρα τον πραγματικό τους ρόλο αυτόν δηλαδή του δημοτικού συμβουλίου για ολόκληρο τον Δήμο.
Το τελικό αποτέλεσμα είναι η δημιουργία ανισότητας μεταξύ των Δημοτών του ίδιου Δήμου.
Η γνώμη μου ότι και είναι οι πόλεις έδρες των Δήμων πρέπει να εκλέγουν και αυτές τοπικά συμβούλια και, επίσης, να λειτουργούν και σε αυτές γραφεία δημοτικών διαμερισμάτων όπως σε όλα τα άλλα δημοτικά διαμερίσματα.
Και οι Δημότες κάτοικοι των πόλεων-εδρών των Δήμων να δέχονται τις υπηρεσίες του Δήμου όπως όλοι οι άλλοι Δημότες.
Επί πλέον νομίζω ότι θα πρέπει να αναβαθμισθεί, θεσμικά και οικονομικά, και ο ρόλος των τοπικών συμβουλίων. Με θεσμική συμμετοχή στο Δημοτικό Συμβούλιο.
Και οικονομικά. Με κάποιο ποσό-ποσοστό που θα πρέπει να το έχουν τα τοπικά συμβούλια και να το διαχειρίζονται από μόνα τους.
Ποσό που θα πρέπει να συναρτάται και με την συμβολή τους στον Δημοτικό Κουρβανά.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)