Ενας χρονος Καλλικράτη

Τι φαίνεται να είναι ο Καλλικράτης;

1.     Σοσιαλιστικό παχύδερμο. Ο κάθε συνδυασμός για να κατέβει στις εκλογές χρειάζεται από 50 μέχρι 100 υποψηφίους. ‘Πλέρια’ δημοκρατία, γιατί έτσι δίδεται η ευκαιρία συμμετοχής στα κοινά όλων των πολιτών που μέχρι τώρα ...... Αυτό έχει όμως και την εξής ανάγνωση: Ο συνδυασμός υποκύπτει και εξαρτάται απόλυτα από τις θελήσεις και τις συμφωνημένες εκδουλεύσεις 50 έως 100 οικογενειών, πιθανόν και σογιών. Δηλαδή 5-10 αξιοκράτες και ικανοί να φτιάξουν έναν συνδυασμό θα εξαρτηθούν απόλυτα από το μεγάλο πλήρωμα που τελικά θα επιβάλει τις θελήσεις του.

2.     Διοικητικό παχύδερμο. Εδώ στο Ερμιονιδιστάν 3 συζητούν και  ... 4 διαφωνούν. Τι δημοτικό συμβούλιο να γίνει με 27 άτομα τα περισσότερα ανίδεα για τις σοβαρές υποθέσεις του δήμου; Δεν αρκούσαν 11 άτομα; Τι είναι όλα αυτά τα νομικά ή μη νομικά πρόσωπα, οι πρόεδροι, οι πάρεδροι κ.λ.π.; Μια αγροτοτουριστική επαρχία 10000 κατοίκων είμαστε. Περίεργη βέβαια. Ο Δήμος της είναι φτωχός, σε αυτήν κατοικούν και επενδύουν οι πλουσιότεροι Έλληνες, έρχεται πρώτη σε οφσορ εταιρίες, υπάρχει φτώχια και μεταναστευτικό ρεύμα ντόπιων προς ξένες χώρες, αλλά μεγάλη έλλειψη εργατικού δυναμικού που αναπληρώνεται από 2000 περίπου μετανάστες από όλα τα μέρη του κόσμου! Όμορφη και παράξενη πατρίδα ....

3.     Αυτοτρεφόμενο παχύδερμο. Δηλαδή με το πέρασμα του χρόνου όλο και παίρνει βάρος. Αμοιβές αιρετών (σπανίως όμως ερετών), αμοιβές προέδρων, συνέδρων, συνεδριαζόντων, διαβουλευομένων, δεματοποιούντων ων ουκ εστί αριθμός. Συν τις αμοιβές προσωπικού, μόνιμου, έκτακτου, με σύμβαση, κ.λ.π. που πάσχει από γνώση, ειδίκευση, ειδικότητα, κ.λ.π. Συν το νέο φρούτο των αμειβομένων συμβούλων κατά ειδικότητα.

4.     Διαβουλευόμενο παχύδερμο. Κάπου 50 άτομα συνιστούν την επιτροπή διαβούλευσης, εκ των οποίων 12 φυσικά πρόσωπα με κλήρο, όπως στην αθηναϊκή δημοκρατία και τα υπόλοιπα εκπρόσωποι συλλογικοτήτων. Δηλαδή αν φτιάξουμε 100 συλλόγους παραπάνω η επιτροπή θα έχει 150 μέλη. Και για να διαβουλευτούν πρέπει να πάρει έγκαιρα ο καθένας έναν πλήρη φάκελο με τα θέματα να τα μελετήσει, να εμβαθύνει και μετά να διαβουλευτεί για να βγει η ....διαβούλευση η οποία φυσικά δεν δεσμεύει κανέναν. Άντε μετά να μαζευτούνε σε απαρτία και να βρεθεί και αίθουσα.

5.     Μη διαυγές παχύδερμο. Όλα στο φως μέσω της Διαύγειας, αλλά στην πράξη όλα στο σκότος. Δηλαδή στη Διαύγεια πλήθος λεπτομερειών, αλλά κανείς δεν ξέρει πόσο κόστισε η λειτουργία του δεματοποιητή το 2011, ποιος πληρώθηκε για να τον λειτουργήσει, πόσους τόνους σκουπίδια δεματοποίησε, πού βρέθηκαν τα λεφτά για την λειτουργία του, πόσα απορρίμματα μείνανε δίπλα του χύμα, πόσα ανακυκλώσιμα υλικά φύγανε εκτός Ερμιονίδας, τι χημική ανάλυση έχουν τα ζουμιά του. Κανείς δεν άκουσε ποτέ τι έγινε με την εκκαθάριση των δημοτικών σφαγείων. Το μόνο διαυγέστατον είναι ότι για όλα φταίνε ο κύριος Σφυρής και ο κύριος Λεμπέσης και στο βάθος ο ιδιωτικός τομέας και τα στελέχη του και το καπιταλιστικό σύστημα.

6.     Αμέριμνο και πονηρό παχύδερμο. Εδώ ο κόσμος χάνεται και η Πολεοδομία του δήμου αντί να υποβάλλει έκθεση για την πολεοδομική κατάσταση του δήμου ως χώρου κατοίκησης και εξοχικής και άλλης κατοικίας, με υπόμνημα ζητάει.... ενίσχυση της υπηρεσίας με πλήθος υπαλλήλων! Ο Δήμος Ερμιονίδας ακόμη περιμένει κάπου 12 ειδικευμένους υπαλλήλους που θα προέρχονταν από τη διάλυση της Νομαρχίας Αργολίδος! Ο Μπούταρης στη συμπρωτεύουσα καταγγέλλει το απερίγραπτον της υπηρεσίας καθαρισμού και απορριμμάτων του δήμου του και καταφεύγει στον ιδιωτικό τομέα και στον Δήμο Ερμιονίδας θεωρούμε της καταφυγή στον ιδιωτικό τομέα ως προδοσία ....του σοσιαλισμού! Περίεργο που κατά την τελετή των αρίστων μαθητών και των επιτυχόντων στα ΤΕΙ και ΑΕΙ δεν τους δίνεται η συμβουλή να μην γίνουν ποτέ στελέχη ιδιωτικών επιχειρήσεων, να μην γίνουν ποτέ επαγγελματίες που ρισκάρουν και κερδίζουν, αλλά να μείνουν δια βίου πιστοί στο σοσιαλιστικό ιδεώδες: εμπλέξου στα κομματικά γρανάζια, μεταπήδησε στο δημόσιο και όλοι οι δρόμοι θα είναι ανοικτοί, εν τιμή, για σένα. Γιατί και όταν αποτυγχάνεις ως δήμαρχος, ως βουλευτής, ως πολιτευτής, μια θέση υψηλόβαθμη και διοικητική σε περιμένει, ως ... αγρανάπαυση, για να μην επιστρέψεις στα τετριμμένα της παλιάς καθημερινότητάς σου. Και το κυριότερο: Θα έχεις πάντα δίκιο!

7.     Απολιτικό παχύδερμο. Ξαφνικά ξεχάστηκε το πολιτικό χρώμα. Όλοι ένα για το καλό της Ερμιονίδας. ΄Ο,τι συνέβη στην Ερμιονίδα συνέβη από μόνο του, νομοτελειακά που λέγαμε παλιά, χωρίς πολιτική ευθύνη κανενός. Νυν και πρώην δήμαρχοι και κοινοτάρχες δεν ανήκαν ποτέ σε κόμματα, δεν υποστηρίχθηκαν από κόμματα. Ακόμη και τα σκουπίδια στις χωματερές, Κρανιδίου, Ερμιόνης, από μόνα τους πιάνανε φωτιά. Γι’ αυτό και μία μόνο απάντηση υπάρχει όταν ρωτάς ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΑΥΤΟ; Ο Ούτις το έκανε.

Δεν πάει έτσι μακριά το πράμα, συν το γεγονός ότι αποδυναμώθηκε πλήρως η έννοια της τοπικής κοινότητας, η οποία έγινε ένα συμβουλευτικό όργανο στη σκιά του Δήμου και κυρίως στη σκιά του εκάστοτε δημάρχου. Δηλαδή αυτό που λέμε Δημοτική Κοινότητας Ερμιόνης δεν έχει καμία σχέση όχι μόνο με τον Δήμο Ερμιόνης αλλά ούτε με την παλιά Κοινότητα Ερμιόνης. Δείτε πώς λειτούργησε η κυβέρνηση τα δύο αυτά κρίσιμα χρόνια. Είναι δυνατόν στον νέο σχεδιασμό της τοπικής αυτοδιοίκησης να μην επανέλαβε τον εαυτό της; Εδώ κατέστησε την οικογένεια ένα περίπλοκο λογιστήριο, το κάθε ακίνητο σταυρόλεξο, την έναρξη κάθε δραστηριότητας σπαζοκεφαλιά, και θα έφτιαχνε μια απλή και κατανοητή τοπική αυτοδιοίκηση;

Ο Καλλικράτης έχει νόημα μόνον όταν γίνει: Αναπτυξιακός Δήμος, ολιγομελής ως προς τους αιρετούς, οργανωμένος κατά ISO, με ειδικευμένο, πειθαρχημένο, αποτελεσματικό και ολιγάριθμο προσωπικό με ελάχιστους μόνιμους υπαλλήλους και προσφυγή στις υπηρεσίες του ιδιωτικού τομέα εκεί όπου χρειάζεται. Δηλαδή ένας αναπτυξιακός αποτελεσματικός οργανισμός με μετρήσιμες λειτουργίες ικανός να υπηρετήσει συνθετικά τις βουλήσεις και τα οράματα των τοπικών κοινοτήτων που τον συναποτελούν.

Τελικά είναι να αναπολούμε τις παλιές κοινότητες που μόνος αμειβόμενος ήταν ο γραμματέας της κοινότητας και ο άμισθος Πρόεδρος αυτής ερχόταν στο γραφείο με τη λάσπη στα χέρια από την οικοδομή για να βάλει υπογραφές. Μηδέν κόστος η Κοινότητα, έναν γραμματέα προσωπικό, απλούστατες οι διαδικασίες, αλλά και έργα γίνονταν, και πολύ καλά σχολεία είχαμε, και αλάνες και γήπεδα να παίζουμε και νόμιμα σπίτια με αυλές και παραγωγή είχαμε. Άλλες εποχές θα μου πείτε. Σύμφωνοι. Αυτός όμως ο Καλλικράτης που βιώνουμε στον τόπο μας είναι η κορωνίδα της μεταπολίτευσης. Δώστε του λεφτά, απ’ όπου και αν προέρχονται, για να μεγαλουργήσει!

Και ο Αναπτυξιακός Δήμος δεν κόβει πίττες, δεν πάει από χοροεσπερίδα σε χοροεσπερίδα, από εξέδρα σε εξέδρα, από λειτουργία σε λειτουργία, δεν παιανίζει με τις φιλαρμονικές σε κάθε ευκαιρία, δεν κλαίει και οδύρεται για την κατάστασή του, δεν προσλαμβάνει τη κρίση και τη φτώχια ως ευκαιρία για να αναδειχθούν τα φιλόπτωχα αισθήματά του. Βρίσκεται πολύ κοντά, γίνεται ένα με την παραγωγικές δυνάμεις του τόπου του, όπως και η εκκλησία. Το ιερόν είναι η παραγωγή και οι άνθρωποι της παραγωγής. Το ιερόν είναι η εργασία, αφού και ο Θεός εργάζεται. Χωρίς παραγωγή δεν υπάρχει διανομή, ούτε δίκαιη ούτε άδικη. Χωρίς παραγωγή δεν υπάρχει δόσιμο, παρά μόνο λόγια και παραμυθία. Ο Δήμος και ο κλήρος παρίστανται στις παραγωγικές τελετές του οργώματος, της σποράς, της συγκομιδής, της καθέλκυσης των πλοίων, στην έναρξη και επιστροφή των ταξιδιών, στα εγκαίνια παραγωγικών μονάδων, καταστημάτων, λιμανιών κ.λ.π., και φυσικά στην έναρξη και τη λήξη της σχολικής χρονιάς. Και σύμβολο της παραγωγής είναι ο ιερέας με το ράσο της εργασίας να μαζεύει τον ελαιώνα του, να οργώνει, όχι ο ιερέας που παρακολουθεί την ομιλία για το λάδι και την ελιά στα πρώτα καθίσματα. Ομοίως σύμβολο της παραγωγής είναι ο Δήμαρχος (στην Κρήτη και οι μητροπολίτες) που ιδρώνει να συνενώσει τους αγρότες και τους ψαράδες σε κοινές προσπάθειες, τους ξενοδόχους, τους καταστηματάρχες και όλον τον παραγωγικό κόσμο. Που καθημερινά προτρέπει τους πλούσιους να επενδύσουν στην παραγωγή του τόπου, να ζήσει ο κόσμος με την αξιοπρέπεια και την υπερηφάνεια του εργαζόμενουκαι όχι από ελεημοσύνη και φιλανθρωπία.

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

ΚΕΝΤΡΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΠΟΥΔΩΝ, HARVARD – ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΠΑΤΡΩΝ

Στο πλαίσιο της παραπάνω συνεργασίας, το Πανεπιστήμιο Πατρών προσφέρει μία (1) υποτροφία (ύψους 7.000 Δολαρίων Η.Π.Α.) σε προπτυχιακό ή μεταπτυχιακό φοιτητή/τρια της Σχολής Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών για τη συμμετοχή του/της στο θερινό σχολείο του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Harvard, στην Ολυμπία και το Ναύπλιο (Harvard Summer Program in Olympia and Nafplion).

 Το πρόγραμμα, το οποίο είναι από τα παλαιότερα και πιο πετυχημένα καλοκαιρινά προγράμματα του Harvard (χρονιά εκκίνησης 2002) και στο οποίο συμμετέχουν φοιτητές από το Harvard καθώς και Πανεπιστήμια από όλο τον κόσμο, λαμβάνει χώρα στην Ολυμπία (3 εβδομάδες) και στο Ναύπλιο (2 εβδομάδες) από το τέλος Ιουνίου έως το τέλος Ιουλίου (24 Ιουνίου – 30 Ιουλίου 2011). Οι φοιτητές/τριες θα συμμετέχουν σε καθημερινά εντατικά μαθήματα, θα εργάζονται σε εβδομαδιαίες και τελικές εργασίες με τα πρότυπα που θέτει το Harvard, θα συμμετέχουν σε εκδρομές και πολιτιστικές εκδηλώσεις μαζί με όλους τους συμμετέχοντες, ενώ στο τέλος του προγράμματος θα παραλάβουν την επίσημη βαθμολογία τους από το Harvard, η οποία δίνει τη δυνατότητα στους φοιτητές του Harvard και των άλλων Πανεπιστημίων (ανάλογα με τους περιορισμούς του Πανεπιστημίου) να πιστωθούν ικανό αριθμό διδακτικών μονάδων για το πτυχίο τους. Τα έξοδα που σχετίζονται με την συμμετοχή στο πρόγραμμα καθώς και τη διαμονή και ημιδιατροφή (πρωινό και δείπνο) των φοιτητών/τριών, καλύπτονται από την προαναφερόμενη υποτροφία.

Περισσότερες πληροφορίες στην ηλεκτρονική διεύθυνση: http://www.comparative-cultures-seminar.org

 Οι ενδιαφερόμενοι/-ες, οι οποίοι οφείλουν να διαθέτουν πολύ καλή γνώση της αγγλικής γλώσσας και ικανότητα χρήσης ηλεκτρονικού υπολογιστή και διαδικτύου, πρέπει να καταθέσουν:

• Αίτηση συμμετοχής στο πρόγραμμα
• Αναλυτική βαθμολογία
• Βιογραφικό σημείωμα (έως 2 σελίδες) με διεύθυνση επαφής
• Πιστοποιητικό αγγλικών (τουλάχιστον επιπέδου First Certificate ή αντίστοιχου)

 Καταληκτική ημερομηνία υποβολής αιτήσεων είναι η Παρασκευή 20 Ιανουαρίου 2012. Οι αιτήσεις και τα δικαιολογητικά θα κατατίθενται έντυπα στο Γραφείο Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Πατρών (υπ’ όψιν κας Ελένης Γεωργουδάκη, τηλ: 2610-997987, e-mail: intern.rel@upatras.gr), αφού πάρουν αριθμό Γενικού Πρωτοκόλλου του Πανεπιστημίου.

Μήπως;

Μας ήρθε και ο … Πορθητής!

Είχαν προηγηθεί, πέρα από τις παραβιάσεις,  ο ΕΖΕΛ και κάτι παρόμοια.

Για να συνηθίζουμε! Την μουσική της γλώσσας!

Α! Είχε προηγηθεί και ο Δράμαλης!

Όπου ως Έλληνες εκλήθημεν να ‘απολογηθούμε’ για την σφαγή των τούρκων στα Δερβενάκια από τον Κολοκοτρώνη!

Μη αναφέροντας φυσικά ότι οι ‘σφαγιασθέντες’ Τούρκοι ήταν στρατός,  η σφαγή ήταν αποτέλεσμα μάχης, και ότι οι σφαγιασθέντες στον διάβα τους, από την Λάρισα μέχρι το Αργος, δεν είχαν αφήσει τίποτα όρθιο!

Τόσος  …. Πολιτισμός!

Το ίδιο πράμα η καταστροφή στρατού εισβολής με την Γενοκτονία των Ποντίων!

Γενοκτονία για την οποία ο Χαραλαμπίδης παλεύει σε όλη την Ευρώπη, μόνος με ελάχιστους δικούς του.

Και δίπλα του καμία Ελληνική Κυβέρνηση κανένας Έλληνας Υπουργός!

Ενώ οι Αρμένιοι, χωρίς Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς Οικονομία, πέτυχαν την αναγνώριση της Γενοκτονίας τους από αρκετά, και μάλιστα σημαντικά, Κοινοβούλια!

Μήπως τελικά είμαστε τελείως μ…..;

Συμβάλλοντας στην κατανόηση της σκληρής πραγματικότητας

Στην Ερμιονίδα και στη χώρα μας και όχι στην πολιτεία του Πλάτωνα.

1.    Παρέλαβε η Μεταπολίτευση ένα νόμο που επέτρεπε να κτίζεις εκτός σχεδίου στα 300 τ.μ., τι στιγμή που η καπιταλιστικότατη Δύση απαγόρευε δια ροπάλου το κτίσιμο εκτός σχεδίου, δηλαδή σε καλλιεργήσιμη γη, γιατί σε δάση και χορτολιβαδικές εκτάσεις ούτε να το διανοείτο κανένας. Τα ίχνη αυτού του νόμου υπάρχουν ακόμα στην Ερμιονίδα σε περιοχές μαντρωμένες ανά 300 τ.μ. και ρυμοτομημένες με στενάκια. Μετά από διακυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας, Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος, Οικουμενικής, και με μόνιμη αντιπολίτευση ΚΚΕ και λοιπής αριστεράς ο νόμος αυτός σήμερα επιτρέπει το κτίσιμο στα 2 ή 4 στρέμματα. Μεγάλος άθλος! Με τον ρυθμό αυτό σε 1000000 χρόνια θα φτάσουμε την καπιταλιστική Δύση.

Ο νόμος αυτός δεν μπορεί να είναι καπιταλιστικός γιατί στη καπιταλιστική Δύση ισχύει ο αντίθετός του, δηλαδή η απαγόρευση. Άρα είναι ένας νόμος Ελληνικότατος και Οικουμενικότατος. Δεν θυμάμαι ούτε ΜΙΑ περίπτωση στην Ερμιονίδα που να αμφισβητήθηκε εμπράκτως αυτός ο νόμος. Δηλαδή ανεξάρτητα πολιτικών πεποιθήσεων ο κάτοχος κτήματος διαπραγματευόταν τη καλύτερη τιμή και πούλαγε, φυσικά νομίμως. Δεν είχε βέβαια πρόβλημα, όταν το κτήμα του το έπαιρνε ο πλούσιος και έκτιζε έπαυλη, να σκίζει μετά τα ιμάτιά του για το φράξιμο των ακτών, των οδών, τη ρύπανση, τη δημιουργία γολφ κ.λ.π. Έτσι εκεί που ξέραμε ότι το καλό κτήμα είχε μια τιμή ανάλογα με την απόδοσή του και καμία τιμή όταν ήταν βράχια, ξεπρόβαλλαν μπροστά μας οι δια νόμου νεόπλουτοι, οι έχοντες παραθαλάσσια κτήματα. Και ο σωστός καλλιεργητής στους μεσαγρούς, έχυνε ποτάμια ιδρώτα χωρίς ελπίδα στη γη του βλέποντας να θησαυρίζουν άλλοι. Ανάλογο φαινόμενο έγινε με την αντιπαροχή και το μεγάλο ύψος δόμησης στα αστικά κέντρα. Ένα παλιό μποστάνι με ένα χαμόσπιτο στο Παλαιό Φάληρο, όπου η φαμίλια ζούσε πτωχά, δια νόμου και χωρίς να διαθέσει φράγκο έγινε ιδιοκτήτης του 30% έως και 50% των κτισμάτων που έγιναν στο μποστάνι με αντιπαροχή. Άλλοι λοιπόν δούλευαν σκληρά γενιές ολόκληρες και μόλις που ζούσαν αξιοπρεπώς και άλλοι με τους  νόμους αυτούς γίνανε εισοδηματίες για πολλές μελλοντικές γενιές. Η αξιοκρατία και η ίδια ευκαιρία για όλους, στο μεγαλείο τους!

2.     Η πολεοδομία παρέλαβε λίγα παράνομα κατά την Μεταπολίτευση και σήμερα θα έπρεπε να κατεδαφίσει 1 700 000 παράνομα κτίσματα. Να μη ξεχάσουμε και τις άδειες ηλεκτροδότησης τάχατες για να βάλλουν διαφημιστική πινακίδα! Δηλαδή μια κρίσιμη υπηρεσία η οποία απέτυχε παταγωδώς, γιατί έτσι την ήθελε όλος ο πολιτικός κόσμος, αλλά και αυτή ως υπηρεσία δεν όρθωσε ποτέ ανάστημα. Αντίθετα η Αρχαιολογική Υπηρεσία, με πενιχρά μέσα αλλά πραγματικούς λειτουργούς στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, δηλαδή δεν αλώθηκε από το πολιτικό σύστημα. Και η πολεοδομία του Καλλικράτειου αντί να απολογηθεί στον νέο δήμαρχο του έστειλε υπόμνημα – έκθεση όπου ζητούσε κάπου 12 ακόμη προσωπικό για να λειτουργήσει σωστά! Και ο δήμαρχος αντί να το σκίσει το διάβασε.

3.     Τα της εφορίας, της είσπραξης των εισφορών των ταμείων ασφάλισης, σύστημα υγείας, ουσιαστικά κατάσχεση προς πολιτική χρήση όχι μόνων των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων και κυρίως του ΙΚΑ αλλά και των καταθέσεων των τραπεζών μέσω της υποχρέωσης να αγοράζουν ομόλογα του ελληνικού δημοσίου και ένα σωρό άλλα τέτοια είναι (και ήταν) φανερότατα, όπως και τα της διαπλοκής.

4.     Τα της παιδείας: Η Μεταπολίτευση παρέλαβε σύστημα εξετάσεως και σπουδών όπως περίπου παρέλαβε η Χούντα από τον Γεώργιο Παπανδρέου, δηλαδή την μεταρρύθμιση του Παπανούτσου. Και δεν το χάλασε. Οι εισαγωγικές εξετάσεις ήταν αδιάβλητες και στην ανωτάτη εκπαίδευση υπήρχε αυστηρό σύστημα. Τα δικά της παιδιά, λίγα και αυτά, έφτιαξε νόμο που επέτρεπε να γράφεται στο δεύτερο έτος σπουδών ένα μικρό ποσοστό φοιτητών που είχαν γραφτεί σε ξένα πανεπιστήμια. Ε, εδώ γινόταν σχετικό μαγείρεμα. Η Μεταπολίτευση παρέλαβε Πανεπιστήμια όπου στο πρώτο έτος έδινες εξετάσεις τον Ιούνιο και τον Σεπτέμβριο και μετά τον Δεκέμβριο. Αν τον Δεκέμβριο σου μένανε δύο μαθήματα έμενες στo ίδιο έτος. Αν σου έμενε ένα, φοιτούσες στο δεύτερο. Αλλά αν δεν περνούσες το μάθημα του πρώτου τον Δεκέμβρη, έμενες στο δεύτερο έτος μέχρι να το περάσεις, γιατί απαγορευόταν η μεταφορά μεταφερομένου. Άρα στο πτυχίο έφτανες ουσιαστικά έχοντας περάσει όλα τα μαθήματα των τριών ετών. Σήμερα φτάνεις στο πτυχίο μεταφέροντας όλα τα μαθήματα όλων των ετών. Να μη ξεχνάμε ότι κάπου επί ΠΑΣΟΚ έγινε και η περιβόητη μεταρρύθμιση της κατωτέρας και μέσης παιδείας, όπου ο μαθητής θα τα μάθαινε όλα στο σοσιαλιστικό σχολείο και δεν χρειαζόταν δουλειά στο σπίτι, γεμίζονταν την χώρα του πνεύματος με χιλιάδες λειτουργικά αναλφάβητους.

5.     Επιδοτήσεις πήραμε σωρό από τη Δύση, μα δεν φτιάχναμε τίποτα. Και όλα τα κόμματα χαίρονταν που τους τα παίρναμε με χίλια κόλπα και τα τρώγαμε στα μπουζούκια, τα μπαρ και τα σκυλάδικα. Και στην Ερμιονίδα φυσικά. Χώρια η απόσυρση αγροτικών προϊόντων όπου ο αγρότης παρήγαγε για τη χωματερή.

6.     Διορισμοί από το παράθυρο με πρώτο βιολί την Βουλή των Ελλήνων.

7.     Δημόσιοι υπάλληλοι; Πάρα λίγο όλοι οι Έλληνες. Και πάρα λίγο όλοι με δεύτερες δουλειές της πιάτσας. Δεν είναι βέβαια καθόλου τυχαίο ότι παλιά στη τοπική αυτοδιοίκηση δεν εύρισκες σύμβουλο δάσκαλο, καθηγητή, ενώ τώρα είναι η πλειοψηφία. Δεν είναι τυχαίο που κατασυκοφαντήθηκε και κυνηγήθηκε η βιομηχανία και η βιοτεχνία και η αγροτιά. Έγινε όνειρο μια θέση στο δημόσιο, ισόβια φυσικά, ως βάση για οποιαδήποτε άλλη οικονομική και πολιτική δραστηριότητα.

8.     Δανεικά από τα ξένα; Ιδεολογία γενική και αναπόσπαστο κομμάτι της ‘ανάπτυξης’. Κάθε σπίτι το νηπιαγωγείο του, κάθε χωριό το ΤΕΙ του, κάθε επαρχιακή πόλη το πανεπιστήμιό της. Κάθε χωριό και στάδιο. Όλα γενναίως επιχορηγούμενα, επιδοτούμενα από δανεικά.

Τα ως άνω ένα μικρό δείγμα είναι που ο καθένας μπορεί να προσθέσει από το 8 και πέρα και νομίζω θα ξεπεράσει άνετα το 100. Και όλα αυτά είναι η αλήθεια, δηλαδή αυτά που δεν πρέπει να τα φάει η λήθη, όλα αυτά που μπορούν να μας οδηγήσουν στην κατανόηση της σκληρής μας πραγματικότητας. Στην Ερμιονίδα μας νοιάζει. Το πιο πέρα άστε το στη μπάντα. Οι των συνδυασμών, των κομμάτων και των οργανώσεών τους, ας προσδιορίσουν το τι είναι αληθές και ας μας προτείνουν το τρόπο και το δρόμο ανάτασης και ανασυγκρότησης, όχι όμως σε επίπεδο: φταίει ο τάδε δήμαρχος και ο τάδε οδοκαθαριστής. Σε πολιτικό επίπεδο και όχι από τα απέξω αλλά από τα μέσα της κομματικής τους ή άλλης οπτικής. Και αν αυτή την τόλμη δεν την επιδείξουν τα τοπικά ιστορικά στελέχη κάθε κόμματος, μάλλον ούτε στελέχη, ούτε βέβαια ιστορικά είναι αλλά συνάνθρωποί μας ενταγμένοι σε κομματικά γρανάζια που για δικούς τους λόγους επιλέξανε.

Και επειδή τα λόγια περνάνε στη λήθη εύκολα, ενώ τα γραπτά μένουν, καλόν είναι και οι νεότεροι να ανοίξουν λίγο τις παλιές τοπικές εφημερίδες. Θα δουν εκεί από πολύ νωρίς μεγάλη αμφισβήτηση του μεταπολιτευτικού τρόπου σκέψης και πράξης, αλλά και πλήρη ανυπαρξία των μετέπειτα ιστορικών τοπικών στελεχών που μόνα τους, εν μία νυκτί, αυτοπροσδιορίστηκαν ως τέτοια.

Έρρωσθε,

Βασίλης Γκάτσος

Απίστευτο… Πλήρωσε 1 ευρώ για τα τέλη κυκλοφορίας

Περισσότερα εδώ

Καλή χρονιά αναμένοντας την αναζήτηση της αλήθειας και την αναγνώριση της πραγματικότητας.

Με την ευκαιρία της Πρωτοχρονιάς του νέου έτους 2012, εύχομαι σε όλους σας να έχετε καλή υγεία, κουράγιο και δύναμη για να ξεπεράσουμε όλοι μαζί με υπομονή, συνεργασία και αλληλεγγύη τις δυσκολίες που αφήνει πίσω του ο χρόνος που έφυγε, αλλά να αντιμετωπίσουμε και τα χειρότερα που όπως φαίνεται μας επιφυλάσσουν οι διοικούντες τον κόσμο για το έτος 2012.

 Το έτος 2011 θα παραμείνει στο χρονολόγιο της ιστορίας σαν η χρονιά της βίαιης ανατροπής των κοινωνικών κατακτήσεων των εργαζομένων, αλλά συγχρόνως και σαν η χρονιά της ακύρωσης των πολιτικών κατακτήσεων των λαών, και ιδιαίτερα του Ελληνικού λαού, που αποτέλεσε και το πρώτο θύμα αυτού του ακήρυχτου μεν, αλλά εξελισσόμενου με σφοδρότητα κοινωνικοοικονομικού πολέμου. Ο Ελληνικός λαός πέρα από τις οδυνηρές επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης βιώνει σήμερα και την απώλεια της λαϊκής κυριαρχίας και τον περιορισμό της εθνικής μας ανεξαρτησίας, κορυφαία ζητήματα που κατακτήθηκαν στη διαδρομή της ιστορίας μας με αγώνες και βαριές θυσίες.
Αγαπητοί Δημότες και Δημότισσες, λίγο έως πολύ, όλοι γνωρίζουμε και αντιλαμβανόμαστε ότι μας περιμένουν τα δύσκολακαι τα δυσκολότερα για το 2012. Συνηθίζεται οι τομές του χρόνου να οριοθετούν νέα ελπιδοφόρα και αισιόδοξα ξεκινήματα και σίγουρα οι παραπάνω σκέψεις και διαπιστώσεις ακούγονται και διαβάζονται ως εκτός εορταστικού και πανηγυρικού κλίματος.
Όμως αγαπητοί Δημότες και Δημότισσες, στη σημερινή τουλάχιστον συγκυρία πιστεύω πως δεν έχουμε το δικαίωμα να εξαπατούμε εαυτούς και αλλήλους παριστάνοντας δήθεν τους αισιόδοξους ή ακόμα και τους αφελείς. Αντίθετα η αναζήτηση της αλήθειας, η αναγνώριση της πραγματικότητας όσο σκληρή και αν είναι αυτή, αλλά και η επίγνωση της ιστορικής μας πορείας συνιστούν τις προϋποθέσεις και τα εφόδια για να σφυρηλατήσουμε την κοινωνική συνοχή, την αλληλεγγύη αλλά και την αγωνιστική και αισιόδοξη διάθεση, ώστε να ελπίζουμε βάσιμα ότι με τους αγώνες μας θα ανακτήσουμε τα χαμένα μέσα από μια νέα αγωνιστική πορεία εθνικής αυτοσυνειδησίας και αναγέννησης.
Χρόνια πολλά σε όλους, με υγεία και δύναμη.”

Επισημαίνω ορισμένα σημεία του ανωτέρω ευχετηρίου μηνύματος του Δημάρχου μας, προφανώς και της παράταξής του.  Κατά τη δική μου άποψη το μήνυμα αφήνει την αίσθηση ότι η χώρα μας κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης κυβερνήθηκε κυρίως από το ΠΑΣΟΚ και κατά διαλύματα (διαλείμματα) από τη ΝΔ, αλλά οι εκάστοτε κυβερνώντες και τα κόμματά τους δεν έχουν ευθύνη για το σημερινό κατάντημα της χώρας, όπως δεν έχει ευθύνη και η αριστερά που έβλεπε απλά και χαιρόταν που η χώρα θα έπεφτε από μόνη της, σαν σαπισμένο φρούτο, στις πάνσοφες αγκάλες της, στις νομοτελειακές λύσεις της. Το κείμενο φαίνεται να ρίχνει τις ευθύνες στον χρόνο που έφυγε και μας άφησε πίσω του τις δυσκολίες, στους διοικούντες (;) τον κόσμο που μας επιφυλάσσουν τα χειρότερα σαν να είμαστε εμείς οι Έλληνες  αφημένοι στις διαθέσεις τους έτσι από χόμπι ή συνήθεια, στη χρονιά που έφερε βίαιη ανατροπή, στη χρονιά της ακύρωσης που μας έκανε πρώτο θύμα πολέμου. Ο Ελληνικός λαός βιώνει σήμερα την απώλεια, σαν αυτό να είναι η μοίρα του, σαν αυτός ο λαός να υφίσταται τα πάντα μοιρολατρικά, σαν να μην ψήφισε και στήριξε κυβερνήσεις και πολιτικοκοινονικές πρακτικές. Σαν έτσι από τιμωρία θεού τον περιμένουν δύσκολα και δυσκολότερα το 2012.
Όχι. Είμαστε υποκείμενα που δημιουργούμε με ευθύνη και όχι αντικείμενα που υφιστάμεθα. Και πολύ σωστά: δεν έχουμε το δικαίωμα να εξαπατούμε εαυτούς και αλλήλους παριστάνοντας δήθεν τους αισιόδοξους ή ακόμα και τους αφελείς. Αντίθετα η αναζήτηση της αλήθειας, η αναγνώριση της πραγματικότητας όσο σκληρή και αν είναι αυτή.... Συμφωνούμε απόλυτα, γι’ αυτό στο μικρό μας χώρο της Ερμιονίδας, στο δικό μας αλωνάκι πέστε μας την δική σας αλήθεια για το πώς φτάσαμε ως εδώ, πέστε μας αυτά που δεν πρέπει να ξεχνάμε και που θα μας βοηθήσουν να αναγνωρίσουμε την πραγματικότητα. Όχι τα δύο τελευταία χρόνια αλλά από τον πρώτο χρόνο της Μεταπολίτευσης. Και στην παράταξη υπάρχουν πρόσωπα μορφωμένα που έχουν χρόνια θητεύσει σε κομματικές οργανώσεις, δημοτικά και νομαρχιακά συμβούλια. Τους ψηφίσαμε, μεταξύ των άλλων, για να μας πουν και την δική τους αλήθεια, για να βοηθηθούμε όλοι στην αναγνώριση της πραγματικότητας.

Έρρωσθε,
Βασίλης Γκάτσος

Άμα υπάρχει μυαλό, όραμα και θέληση

Έρχεται η δημιουργία μέσα από απρόβλεπτους δρόμους.

Πιστεύω πως έχουμε αντιληφθεί όλοι μας ότι η Ερμιονίδα περνά σε μια νέα περίοδο ερήμην των κατοίκων της. Εννοώ ότι η μόνη συμμετοχή αυτών είναι η πούληση των κτημάτων τους και οι σοσιαλιστικές κορώνες ..... κατόπιν εορτής.

Η νέα αυτή εποχή έχει ...... δύο Ερμιονίδες.

Η μία αναπτύσσεται στην ευρύτερη περιοχή Πορτοχελίου και σιγά σιγά ανέρχεται προς τους λόφους του Κρανιδίου. Απλώνεται στην παραλιακή ζώνη στο Δορούφι και στην Ακρογιαλιά. Φαίνεται να είναι μόνη της, αλλά δεν είναι. Κοιτάζει προς τις Σπέτσες, την Ύδρα και τον Δοκό. Περιλαμβάνει πολύ μεγάλες ιδιοκτησίες με πολυτελέστατες βίλες, πολυτελέστατα ξενοδοχεία, γκολφ κ.λ.π. Στις Σπέτσες, στο κοσμοπολίτικο νησί της Ερμιονίδας, θα μεταβαίνουν για διασκέδαση. Στην Ύδρα για ησυχία και πολιτιστική περιήγηση. Στον Δοκό για μια περιπλάνηση σε ένα παρθένο νησί. Στις Αδέρες για ιππασία. Είναι η πλούσια Ερμιονίδα, η Ερμιονίδα των πλουσίων, που ξεπροβάλλει. Και που φυσικά δεν θα συνωστίζεται στους οικισμούς Ερμιόνης, Κρανιδίου και βάλε, για φραπέ και φρέσκο μαριδάκι μες στο ανθόνερο των εξατμίσεων και του χαβαλέ και της ανασφάλειας.

Η άλλη είναι η Ερμιονίδα που συμμαζεύεται στους οικισμούς της, στους λίγους παραγωγικούς κάμπους και στα βουνά της. Εδώ έχει λόγο ο Καλλικράτης. Στην άλλη ο Καλλικράτης είναι επισκέπτης που όλο και θα αραιώνει τις επισκέψεις του. Τι κι αν παίρνουμε όρκους του τύπου «Δεν θα με αλλάξει ο Δήμος, εγώ θα τον αλλάξω!». Στον Καλλικράτη μας ισχύουν απόλυτα οι νόμοι του Μέρφυ.

Η κατάσταση αυτή έχει την έναρξή της με την Σπετσοπούλα του Νιάρχου και το τέλος της δεν διακρίνεται στον ορίζοντα.

Σε καμιά δεκαετία η περιοχή μας θα είναι γνωστή ως το Μόντε Κάρλο της Ελλάδας (μάλιστα αν αληθεύει ότι ο πρώην βασιλέας θα εγκατασταθεί σε κτήμα στο πιο ψηλό λόφο Πορτοχελιού, τότε η Ερμιονίδα αυτή θα είναι μη αναγνωρισμένο βασίλειο!) που θα το επισκέπτονται θαλαμηγοί και ελικόπτερα, και που δίπλα του έχει τα γραφικά χωριουδάκια με τους φιλήσυχους και φιλόπονους άμα δε και φιλόξενους παλιούς κατοίκους της περιοχής ....... που πούλησαν τη γη τους και πήραν ερκοντίσια και τουτού.

Αυτές οι ΔΥΟ ΕΡΜΙΟΝΙΔΕΣ πρέπει να ενωθούνε εις σάρκαν μίαν προς όφελος όλων και κυρίως του ντόπιου πληθυσμού.

Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν για όλους τους δημάρχους (και Αντιδημάρχους) της περιοχής, για συμπολιτεύσεις και αντιπολιτεύσεις, σχολεία, κομματικές οργανώσεις, συλλόγους, εμπορικές και αγροτικές, αλιευτικές ενώσεις, κ.λ.π. κ.λ.π. Δεν υπάρχει προηγούμενο στον ελληνικό χώρο. Δεν μοιάζει με τη Μύκονο, ουδέ με Σαντορίνη, μηδέ με την Ύδρα της Μελίνας. Ο δρόμος πρωτόγνωρος.

Προσκομίζω μόνο ένα παράδειγμα:

Το Costa Navarino, το μεγάλο αυτό ξενοδοχειακό συγκρότημα που δημιούργησε ο εφοπλιστής Βασίλης Κωνσταντακόπουλος ως δώρο – ευεργεσία στην αγαπημένη του πατρίδα τη Μεσσηνία, αφού υπέστη τα πάνδεινα από την κρατική γραφειοκρατία (χρειάστηκαν περί τις 25000 υπογραφές μέχρι να ολοκληρωθεί το συγκρότημα) συγκεντρώνει και συσκευάζει εκλεκτά προϊόντα της περιοχής τα οποία προωθεί στα πιο ακριβά καταστήματα του εξωτερικού.

Εκλεκτά λάδια, ελιές, γλυκά, τουρσιά, μαρμελάδες και ό,τι άλλο φανταστείτε σε εξαιρετικές συσκευασίες, που παράγουν μικρά τοπικά εργαστήρια της Μεσσηνίας, μέσω του Costa Navarino φτάνουν στα ράφια του περίφημου γκουρμέ ντελικατέσεν Dean & DeLuca στην Νέα Υόρκη και αναμένονται στα ράφια του Marks & Spencer στο Λονδίνο. Φυσικά προβάλλονται και καταναλώνονται στο Costa Navarino. Σε λίγο η πλέον καλοδιατηρημένη αρχαία πόλη της Ελλάδας, η Μεσσήνη, με το ωραιότατο θέατρό της, το μεγαλύτερο της αρχαίας Ελλάδας, θα ανοίξει τις πύλες της σαν κάτι αντίστοιχο με το θέατρο της Επιδαύρου.

Έτσι πάει μπροστά ένας τόπος, με μπροστάρηδες ρέκτες δημιουργούς, άμα υπάρχει μυαλό, όραμα και θέληση. Και εκεί έχουν προβλήματα σκουπιδιών, απορριμμάτων, νερού κ.λ.π. αλλά αρχίζουν και κατανοούν ότι κύριο για έναν τόπο είναι η παραγωγήκαι το εμπόριοκαι όχι ..... η διαβούλευση επί παντός επιστητού.

Και θυμίζω:

   Αν πείτε σε εφοπλιστή ότι έφτιαξε ξενοδοχείο για να πλουτίσει, θα γελάσει, θα σας κτυπήσει συγκαταβατικά στον ώμο και θα σας πει ότι αν ήθελε να βγάλει λεφτά θα έφτιαχνε πλοία και όχι ξενοδοχεία.

   Ο Κωνσταντακόπουλος δεν ήταν γιος εφοπλιστή, τουτέστιν δεν τα βρήκε έτοιμα. Ένα απλό, καλό και εργατικό παιδί από τη  Καλαμάτα, ήτανε που αγαπούσε πολύ τη θάλασσα. Ναύτης μπάρκαρε και νομίζω δούλευε κάτω στις μηχανές και για ένα διάστημα 1957 - 1958 σε ερμιονίτικο μοτορσιπ! Αλλά είχε μυαλό, όραμα και θέληση και αγάπη για τον τόπο του.

Η πλούσια Ερμιονίδα, η Ερμιονίδα των πλουσίων που ξεπροβάλλει, έχει δεκάδες ομοίους του. Και το νέο υπερπολυτελές συγκρότημα που ετοιμάζει ο εφοπλιστής Ρέστης στο Ύδρα Μπίητς μπορεί κάλλιστα να παίξει το ρόλο του Costa Navarino για την περιοχή μας. Και είμαστε σε πλεονεκτική θέση, γιατί θα έχουμε πολλά Costa Navarino στην περιοχή μας

Άμα υπάρχει μυαλό, όραμα και θέληση για δημιουργία και τα αδύνατα γίνονται δυνατά.

Χωρίς μυαλό, όραμα και θέληση για δημιουργία περιμένει τον τόπο μας «η στα ξένα μετάβασις» (ήδη, κατά του Ιχνηλάτες, παίρνουν τον δρόμο για τα ξένα οικογένειες από Ερμιονίδα) ό,τι χειρότερο μπορεί να μας συμβεί.

Καλή και δημιουργική χρονιά.

Έρρωσθε,